ตอนที่ 101 — บทที่ 101 โลกที่ 6 อัจฉริยะพลังเวทระดับ S

กลับไปยังเมืองชางอวิ๋นงั้นหรือ? เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าชายหนุ่มหญิงสาวในห้องโถงต่างจับจ้องมองเย่เส้าฮัวด้วยความตื่นเต้น การได้เข้าเมืองใหญ่เป็นความฝันสูงสุดของเหล่าผู้คนที่อาศัยอยู่ตามแนวชายแดนป่าอสูรระดับ F เช่นพวกเขา หญิงสาวในชุดแดงยกคางขาวนวลขึ้นสูง มองเย่เส้าฮัวด้วยสายตาเย่อหยิ่ง เธอคิดว่าเย่เส้าฮัวที่ถูกเนรเทศไปยังดินแดนรกร้างคงไม่อาจปฏิเสธเงื่อนไขที่เธอยื่นให้ได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงเรื่องราวของท่านกงจวิน ก็อดสงสารไม่ได้ ชีวิตทั้งชีวิตของเขามีลูกสาวเพียงคนเดียว แต่ลูกคนนี้กลับไม่ได้สืบทอดพรสวรรค์ของเขา เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองชางอวิ๋น ทำให้ตระกูลเย่กลายเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้คนทั้งเมือง "พวกเธอนี่มันเกินไปแล้ว!" คาลี่ที่กำลังประคองเย่เส้าฮัวเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ ใบหน้าแดงจัด แต่เดิมเจ้าเมืองเห็นศักยภาพของตระกูลเย่ จึงได้จัดงานหมั้นหมายนี้ขึ้น แต่พอผลทดสอบพลังจิตของเส้าฮัวออกมาเป็นระดับ F อีกฝ่ายก็แทบจะรีบยกเลิกงานหมั้นเสียทันที ใครเคยคิดถึงความรู้สึกของเย่เส้าฮัวบ้าง? "เย่เส้าฮัว เธอก็รู้ว่าฉันเองก็เป็นนักเวทฝึกหัด หากฉันจะใช้กำลังก็เอาจี้หยกมาได้แล้ว ฉันแค่ไม่อยากลงมือกับเธอเท่านั้น" หลานซื่อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่คำพูดกลับโหดร้าย "ดินแดนพลังเวทนี้เคารพในความแข็งแกร่ง พลังจิตระดับ F ของเธอแม้พยายามทั้งชีวิตก็ยากจะเป็นได้ถึงระดับนักเวทฝึกหัดด้วยซ้ำ ช่องว่างระหว่างเราสองคน..." หญิงสาวในชุดแดงเอ่ยเสริมจากข้างหลัง "เย่เส้าฮัว เธอควรมีสติหน่อยนะ อย่าบังคับให้พวกเราต้องใช้กำลัง" ท่าทางเธอแสดงถึงความรำคาญ แม้เธอเองยังไม่ได้เป็นนักเวทฝึกหัดเต็มตัว แต่ก็พอจะใช้พายุเล็กๆ ได้บ้าง พวกที่มีแนวโน้มจะเป็นนักเวทอย่างพวกเธอมักมองตัวเองเหนือกว่าคนทั่วไปเสมอ ในดินแดนพลังเวท นักเวทถือเป็นอาชีพที่มีเกียรติสูงสุด หากสามารถไปถึงระดับสองก็จะได้รับการต้อนรับจากจักรพรรดิแห่งอาณาจักรหมาป่าสีครามในฐานะแขกของประเทศ หลานซื่อไม่ห้ามน้องสาวของเขา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของเขายังคงแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน คาลี่ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่เส้าฮัวเพียงแตะไหล่เธอเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่จำเป็นหรอก ในสายตาเธอ ฉันคงเป็นแค่คนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับผู้ที่กำลังจะเข้าเรียนในสถาบันบาเลอะคนนี้ แตสำหรับฉันแล้ว นิสัยอย่างเธอก็ไม่อยู่ในสายตาฉันเหมือนกัน เมืองชางอวิ๋น ฉันเย่เส้าฮัว จะกลับไปด้วยความสามารถของตัวเอง" สิ้นคำ เธอโยนจี้หยกที่ติดตัวให้กับหลานซื่ออย่างไม่แยแส การกระทำของเย่เส้าฮัวทำให้ทั้งห้องโถงนิ่งงันไปชั่วครู่ ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะสงบได้ขนาดนี้ พวกเขาต่างคาดหวังว่าเย่เส้าฮัวจะวิงวอนขอร้องให้หลานซื่อและคนอื่นๆ พาเธอกลับเมืองชางอวิ๋น หลานซื่อที่ถือจี้หยกมองเย่เส้าฮัว ในช่วงเวลาหนึ่งเขาเกิดอาการอึ้งงันไป เขาเคยมัวแต่ฝึกฝนพลังเวทและพยายามเข้าสถาบันบาเลอะจนลืมไปว่าตนมีคู่หมั้นอยู่คนหนึ่ง แต่หลังจากเขาได้พบกับเย่จิ่นในงานรับสมัครของสถาบันบาเลอะซึ่งมีพลังจิตแข็งแกร่งและน่าหลงใหล เขาก็หลงใหลในตัวเธอทันที ส่วนคู่หมั้นที่แทบไม่มีตัวตนนั้น เขาลืมไปนานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผลการทดสอบพลังจิตของเธอที่ออกมาเป็นระดับ F แต่ในวันนี้ เขากลับเห็นเย่เส้าฮัวที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เธอเป็นคนที่มีผมดำและดวงตาดำ ซึ่งหาได้ยากในดินแดนพลังเวท ดวงตาของเธอดูเปล่งประกายดุจดั่งแสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า เย่เส้าฮัวคนเก่าที่แทบไม่มีตัวตนนั้นถูกแทนที่ด้วยหญิงสาวที่ใครๆ ก็ไม่อาจละสายตาได้ "ถือว่าเธอรู้จักสถานการณ์ดี" หญิงสาวในชุดแดงแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะออกไปพร้อมหลานซื่อท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน คาลี่รู้สึกได้ถึงสายตาดูแคลนที่คนอื่นๆ มองมาทางเย่เส้าฮัว เธอกัดริมฝีปากแน่น "เย่เส้าฮัวของเราจะต้องก้าวข้ามพวกเธอไปได้ในอนาคตแน่!" "ก้าวข้ามพี่ชายของฉันน่ะหรือ?" หญิงสาวชุดแดงหยุดเดินที่ประตูแล้วหันมามองคาลี่ราวกับมองคนโง่ "พี่ชายฉันเมื่อจบการศึกษาจะเป็นอย่างน้อยก็นักเวทระดับสาม เธอรู้ไหมว่านักเวทระดับสามคืออะไร? ในเมืองชางอวิ๋นมีเพียงห้าคนเท่านั้น เย่เส้าฮัวที่มีพลังจิตแค่ระดับ F แม้แต่การเป็นนักเวทฝึกหัดก็ยากนัก ถ้าเป็นเย่จิ่นฉันยังพอเชื่อได้ แต่เย่เส้าฮัว? คิดฝันเพ้อเจ้อไปเถอะจะง่ายกว่า" เธอแค่นเสียงเยาะแล้วเดินออกไปทันที ส่วนหลานซื่อก็ไม่ได้หยุดเดินแม้แต่น้อย ราวกับคาลี่เป็นแค่ตัวตลกที่เขาไม่สนใจ "คาลี่ เธอไม่เห็นหรือไงว่าคุณชายหลานซื่อไม่สนใจเธอเลย? เลิกเสียแรงเถอะ" เย่หนิงเอ่ยเยาะเย้ย แต่เดิมเธอก็อิจฉาหญิงสาวคนนี้ที่เคยได้รับการประคบประหงมดั่งดวงดาว พอเห็นว่าเธอถูกเนรเทศไปยังดินแดนรกร้างเหมือนตนก็รู้สึกสะใจ เจ้าแม่น้อยจะสูงศักดิ์อย่างไร สุดท้ายก็เป็นแค่คนไร้ค่า! ไม่ยังถูกเนรเทศไปยังดินแดนรกร้างนั่นหรือ? คาลี่ขยับปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อคิดถึงความจริงแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความท้อแท้ เย่เส้าฮัวไม่สนใจคนเหล่านั้นอีกต่อไป เธอเดินกลับไปยังเรือนพักของตัวเอง ตั้งใจจะจัดระเบียบความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ให้เรียบร้อย โลกใบนี้ไม่เหมือนโลกที่เธอเคยรู้จัก เธอจำเป็นต้องใช้เวลาสักระยะในการทำความเข้าใจสถานการณ์ต่างๆ เพื่อที่จะได้ทำภารกิจ ให้สำเร็จลุล่วงได้ดียิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ภารกิจครั้งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอไม่ใช่เย่เส้าฮัวคนเก่า เมื่อเธอข้ามมานี้ พลังจิตก็กลายเป็นของเธอ ไม่ใช่ของเจ้าของร่างเดิม "เส้าฮัว เกิดเรื่องแล้ว..." เย่เส้าฮัวกำลังคิดว่าเธอควรไปสมัครเรียนตามสถาบันต่างๆ หรือไม่ คาลี่ก็เข้ามาอย่างรีบร้อน เย่เส้าฮัวเงยหน้าขึ้น "พูดมา" คาลี่หน้าตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "ตระกูลเย่...ท่านกงจวินเขารับเย่จิ่นเป็นบุตรบุญธรรม!"