ตอนที่ 189 — บทที่ 189

"ลูกของคุณน่ารักจริงๆ อายุเท่าไหร่แล้ว? คงจะสัก 200 เดือนกว่าใช่ไหม?" เย่เส้าฮัวพูดพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "ก็ดี เพราะฉันเองก็อายุพอๆ กับเธอเหมือนกัน 200 เดือนกว่าๆ ทำไมฉันจะเอาคืนเธอไม่ได้? เย่จิ่นหยู อย่ามองฉันแบบนั้นนะ ฉันกับแม่ฉันไม่ได้ติดหนี้เธอหรอก! เธอคิดว่าทำไมเธอกับแม่ที่เป็นแค่ผู้หญิงและเด็กกำพร้าถึงได้รับการสนับสนุนจากโรงเรียน? เธอคิดว่าทำไมเย่เอินถึงสามารถมีสัมพันธ์ลับกับแม่เธอได้โดยที่ไม่เป็นอะไร? ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉันใจดีให้โอกาสพวกเธอ พวกเธอคงถูกไล่ออกจากดาวโม่ไปแล้ว คนที่มีพลังจิตระดับ S ยังตรวจไม่เจอด้วยซ้ำ วันนี้เธอถึงได้มายืนตรงนี้เพื่อซ้ำเติมคนอื่น ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะอยู่บนดาวโม่เลยด้วยซ้ำ! เชิญออกไปได้แล้ว!" หลังจากที่เย่เส้าฮัวพูดจบ เย่เอินยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าสับสน รู้สึกทำอะไรไม่ถูก พ่อบ้านเริ่มค่อยๆ เชิญแขกออกไป วันนี้เย่จิ่นหยูตั้งใจจะมาที่นี่เพื่ออวดตัวเอง ให้เย่เส้าฮัวและราชวงค์กษัตริย์เห็นว่าเธอไม่ใช่เย่จิ่นหยูคนเดิมอีกแล้ว เธอหวังจะเห็นสีหน้าตกใจของเย่เส้าฮัว และอยากเห็นสีหน้าเสียใจของลู่เซียง เธอยังคิดว่าเย่เอินจะขอให้เธออยู่กับตระกูลเย่ เพราะตอนนี้กษัตริย์ต้องการใครสักคนเพื่อคานอำนาจของตระกูลอัน ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้เย่เส้าฮัวแต่งงานกับอันถิงอวิ๋น เย่จิ่นหยูคิดว่าเมื่อตระกูลเย่ต้องการให้เธออยู่ต่อ และดึงเธอเข้ามาอยู่ในตระกูล เธอคงจะไม่ยอมรับข้อเสนอ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้เห็นสิ่งที่ต้องการ กลับถูกเย่เส้าฮัวเย้ยหยัน และยังถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ "พวกเธอจะต้องเสียใจแน่!" เย่จิ่นหยูจ้องเย่เส้าฮัวด้วยความแค้น ดีที่เธอยังไม่บอกเย่เอินว่าเธอเป็นนักบังคับหุ่นยนต์ระดับ 4 ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ได้เห็นด้านแย่ๆ ของเย่เส้าฮัวแบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน รอให้เธอโด่งดังในวันข้างหน้า แล้วคอยดูว่าตระกูลเย่จะยังกล้ามาหาเธออีกไหม "เจ้าชายอัลเลน คุณอยากทานอาหารที่นี่ไหม?" พ่อบ้านที่เป็นคนของลู่เซียงพูดขึ้น เขารู้จักเจ้าชายอัลเลนที่สนิทสนมกับคุณหนูดี "บังเอิญคุณหนูก็อยู่ที่นี่ด้วย..." พ่อบ้านไม่รู้เกี่ยวกับการพูดคุยระหว่างเย่เส้าฮัวกับอัลเลนก่อนหน้านี้ เขาเองก็คิดว่าเย่เส้าฮัวกับนายพลอันจะต้องหย่ากัน ถ้าเทียบกับอันถิงอวิ๋นแล้ว เจ้าชายอัลเลนดูจะเหมาะสมกว่า "ไม่ล่ะ" อัลเลนปฏิเสธด้วยการโบกมือ ในขณะที่เขากำลังจะจากไป แต่เมื่อมองไปที่เย่เส้าฮัว เขาหยุดเท้าไว้ครู่หนึ่ง เขามองพ่อบ้านอย่างสุภาพ "ผมเคยได้ยินคำโบราณว่า 'ทำอะไรจงเผื่อใจไว้ให้คนอื่น จะได้พบกันในอนาคตอย่างไร้ปัญหา' คุณว่าจริงไหม?" หลังจากพูดจบ เขาเดินออกไปทันทีโดยไม่รอคำตอบจากพ่อบ้าน อัลเลนรู้จักเย่จิ่นหยูดีว่าเธอเป็นคนเจ้าแผนการ แม้จะค่อนข้างหุนหันไปบ้าง แต่ก็เป็นเพราะความเลือดร้อนตามวัย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าเธอใจเย็นเกินไป เขาอาจจะไม่สนใจเธอขนาดนี้ ที่สำคัญ เย่จิ่นหยูเป็นคนที่เอาจริงกับตัวเองมาก อาจเพราะชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอลำบากมาก จึงอยากพิสูจน์ตัวเองให้ได้ทันที นี่เป็นเหตุผลที่อัลเลนเชื่อว่าเธอมีอนาคตสดใส ด้วยพลังจิตระดับ S และการสนับสนุนจากเขารวมถึงความพยายามของเธอเอง การขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของดาวโม่ไม่ใช่เรื่องยาก อาจจะสามารถแบ่งอำนาจกับอันถิงอวิ๋นได้ด้วย เย่จิ่นหยูอาจจะกลายเป็นอันถิงอวิ๋นคนถัดไป แม้แต่ตระกูลไลแมนเองก็ยังมองออกถึงสถานการณ์ และรับเย่จิ่นหยูเป็นลูกบุญธรรม ถึงตอนนั้น ครอบครัวของเย่เส้าฮัวและลู่เซียงคงลำบาก อัลเลนเดินไปพลางคิดถึงเหตุการณ์ตอนที่จิมมี่ปรากฏตัว เขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด เห็นได้ชัดว่ามีหุ่นยนต์โผล่มา แต่ดูเหมือนจะโผล่มาแค่ส่วนหนึ่ง เป็นไปได้ยังไง? ขณะคิดอยู่ เขาก็สั่งคนติดตาม "ให้คนไปดูเย่จิ่นหยูด้วย" อัลเลนรู้ว่าเย่จิ่นหยูได้รับบาดเจ็บไม่เบา ไม่เช่นนั้นคงไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา "เจ้าชาย คุณหนูเส้าฮัวใจเด็ดมากนะครับ" คนติดตามพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงหวาดกลัว อัลเลนไม่ได้แสดงความเห็นอะไร จนกระทั่งเกือบถึงยานบินของเขา เขาถึงสังเกตเห็นบรรยากาศรอบข้างที่ดูแปลกไป เขามองย้อนกลับไปเบื้องหลัง ดวงตาเขาดูหมองลงในทันที มียานบินสีเงินขาวจอดอยู่หน้าประตูตระกูลเย่ ยานบินลำนี้มีขนาดพอๆ กับยานบินของคนทั่วไป ตัวเครื่องมีเส้นสายที่โค้งมน ราวกับเสือชีต้าห์ที่เตรียมกระโจน แสงอาทิตย์ที่สะท้อนบนตัวเครื่องทำให้ทุกคนต้องสะดุดตา ทุกคนรู้ว่านี่ไม่ใช่ยานบินธรรมดา แต่นี่คือหุ่นยนต์ของนายพลอัน แห่งดาวโม่ นักฆ่าอันดับหนึ่งของดาวโม่! ผู้เดียวในดาวโม่ที่สามารถขับหุ่นยนต์ระดับ 6 ได้คืออันถิงอวิ๋น ด้วยความพิเศษของหุ่นยนต์ระดับ 6 มันสามารถเปลี่ยนแปลงรูปร่างได้อย่างอิสระ อันถิงอวิ๋นจึงใช้หุ่นยนต์ในการเดินทางเสมอ ไม่ใช่ยานบินแบบคนทั่วไป ไม่รู้ว่าใครปล่อยข่าวนี้ออกไป ตอนนี้บนท้องฟ้าเหนือบ้านตระกูลเย่เต็มไปด้วยยานบิน ทุกคนต่างมารอดูอันถิงอวิ๋น แต่ทุกคนรู้ดีถึงนิสัยของเขา ไม่มีใครกล้าขับยานเข้ามาในรัศมี 20 เมตรของเขา แม้แต่ทหารรักษาความปลอดภัยของตระกูลเย่ก็ยังออกมานอกบ้านเพื่อมองหุ่นยนต์ของอันถิงอวิ๋นอย่างใกล้ชิด "นายพลอัน! นายพลอัน! มองมาทางนี้หน่อย! กรี๊ด! นายพลอัน!" คุณหนูไลแมนก็พึ่งจะออกจากบ้านมาและเห็นหุ่นยนต์จอดอยู่ที่นี่ จนเธอแทบก้าวขาไม่ออก วันนี้เธอมาพร้อมกับเย่จิ่นหยูที่บ้านตระกูลเย่เพราะต้องการเห็นเย่เส้าฮัวในสภาพย่ำแย่ ตั้งแต่เด็กมา เย่เส้าฮัวมีชีวิตดีกว่าเธอตลอดเวลา ทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ดูจะดีกว่าเธอไปหมด เธอคิดว่านั่นคงเป็นขีดสุดแล้ว แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายเย่เส้าฮัวจะได้สิ่งที่เธอไม่อาจมีได้ตลอดชีวิต เย่จิ่นหยูเช็ดเลือดที่มุมปาก มองคุณหนูไลแมนอย่างเรียบเฉย "พี่สาวไลแมน ทำไมไม่กลับล่ะ?" แม้ตอนนี้เย่จิ่นหยูจะเป็นทหารของดาวโม่ แต่เธอก็ไม่เคยเจออันถิงอวิ๋น มีเพียงได้ยินเรื่องราวของเขา "นั่นคือหุ่นยนต์ของนายพลอัน" คุณหนูไลแมนมองหุ่นยนต์ที่แปลงเป็นยานบินด้วยความโลภ "เขาเป็นสามีของเย่เส้าฮัว แม้ว่าเธอจะมีชีวิตดี แต่ตอนนี้ก็ถึงคราวหมดบุญแล้ว อีกไม่นานพวกเขาจะต้องหย่ากันแน่นอน" สิ่งที่ทำให้คุณหนูไลแมนสบายใจที่สุดคือ แม้ว่าเย่เส้าฮัวจะแต่งงานกับคนที่เธอไม่อาจเอื้อมถึง แต่ชีวิตของเย่เส้าฮัวก็ไม่ได้ดีกว่าเธอมากนัก แถมอันถิงอวิ๋นก็ไม่สนใจเย่เส้าฮัวด้วยซ้ำ เมื่อไม่นานมานี้เธอได้ยินข่าวว่าเย่เส้าฮัวถูกจับเข้าห้องขัง ทำให้คุณนายอันไม่พอใจอย่างมาก