ตอนที่ 20 — 020

บทที่ 20 เตรียมตัวไปบ้านโจวชิงซาน

“ยัยเด็กคนนี้” ลั่วเหมยยกมือแตะหน้าผากเธอเบา ๆ “แม่ของเขาสักวันก็ต้องจากไป แต่เขาต่างหากที่จะใช้ชีวิตกับเธอไปทั้งชีวิต ถ้าเขามีปัญหาเรื่องนั้นจริง ๆ ชีวิตทั้งชีวิตของเธอไม่เสียเปล่าหรือไง”

ต้องสูญเสียช่วงวัยอันงดงาม ปล่อยให้ความสาวผ่านไปอย่างน่าเสียดาย ในสายตาของคนทั่วไป เรื่องแบบนี้ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน แต่ลั่วหลานที่เคยผ่านชีวิตแต่งงานมาแล้วกลับไม่ได้ใส่ใจมากขนาดนั้น ชีวิตคู่มีเรื่องกระทบกระทั่งและปัญหาอีกตั้งมาก เรื่องนี้กลับเป็นเพียงเรื่องรอง เธอเคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาแล้ว สายตาของเขามั่นคงและใสสะอาด ไม่เหมือนคนที่จะปิดบังเรื่องสำคัญขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าน้องสาวตัดสินใจแล้ว ลั่วเหมยก็ไม่พูดอะไรอีก น้องสาวคนนี้มีความคิดของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เรื่องที่ตัดสินใจเองแล้ว คนอื่นพูดอย่างไรก็เปลี่ยนใจได้ยาก

“งั้นพี่ไปเป็นเพื่อนเธอ”

“ได้ค่ะ”

หลังเกี่ยวข้าวสาลีในไร่เสร็จ ก็ปลูกถั่วเหลืองพันธุ์อายุสั้นกับหัวไชเท้าต่อ ก่อนถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง งานของทุกคนส่วนใหญ่จึงเป็นถอนหญ้าและพูนดิน

วันที่หนึ่งของเดือน ลั่วหลานถือถุงไปรอรับเสบียงที่หน่วยการผลิต บังเอิญเหลือเกิน พอไปถึงก็เข้าแถวอยู่ด้านหลังลูกชายคนรองบ้านหวังพอดี เขาถือกระสอบใบใหญ่ ดูจากท่าทางแล้วบ้านหวังคงยังไม่ได้แยกทะเบียนรับเสบียงออกจากกันอย่างสมบูรณ์

ผู้หญิงหนึ่งคนได้รับเสบียงเดือนละสิบสองกิโลกรัมครึ่ง เดือนนี้แจกข้าวโพดกับข้าวฟ่าง ลั่วหลานเลือกอย่างละครึ่ง แล้วถือเมล็ดธัญพืชทั้งหมดตรงไปยังเพิงโม่ ที่เรียกว่าเพิงโม่ แท้จริงก็เป็นเพียงเพิงมุงหญ้าหลังหนึ่ง ตอนเธอไปถึงมีคนรออยู่มากแล้ว เพิ่งแจกเสบียงกัน ทุกบ้านต่างต้องเอามาโม่ ช่วงนี้จึงเป็นเวลาที่คนเยอะที่สุด

“พี่สะใภ้สา…” สะใภ้สี่บ้านหวังเกือบเรียกพี่สะใภ้สามออกมา ก่อนจะชะงักแล้วนึกขึ้นได้ว่าลั่วหลานไม่ได้เป็นสะใภ้ร่วมบ้านกับเธออีกแล้ว “พี่หลาน พี่ก็มาโม่ข้าวเหมือนกันเหรอ?”

“อืม”

ทั้งสองคนนั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ แล้วคุยกันเสียงเบา

“บ้านเธอยังไม่ได้แยกบ้านเหรอ?”

“แยกแล้ว เฮ้อ ทะเลาะกันขนาดนั้นกว่าจะได้แยก เดือนนี้ยังรับเสบียงกลับมารวมกันก่อน เดือนหน้าหน่วยย่อยจะลงทะเบียนแยกให้ ถึงตอนนั้นแต่ละบ้านก็ไปรับส่วนของตัวเองได้แล้ว”

ลั่วหลานพยักหน้า ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไร ทั้งสองนั่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนสะใภ้สี่บ้านหวังจะเริ่มระบายเรื่องในใจ

“แม่ให้ฉันทำรองเท้าบุฝ้ายให้สองผู้เฒ่าคนละคู่ทุกปี พี่ลองคิดดูสิ มีลูกสะใภ้ตั้งสามคน แต่กลับเจาะจงให้ฉันทำรองเท้าบุฝ้าย ส่วนรองเท้าธรรมดาที่ทำง่ายกว่ากลับยกให้พี่สะใภ้รองทำ แม่ก็แค่รังแกคนอ่อนแอ เห็นว่าฉันกดหัวง่าย”

“ก็ต่อต้านสิ บอกไปว่าผลัดกันคนละปี รองเท้าบุฝ้ายทั้งใช้ผ้ามาก แล้วยังต้องใช้ฝ้ายด้วย”

“ฉันเพิ่งอ้าปาก แม่ก็ร้องไห้ฟูมฟายว่าฉันอกตัญญู สามีฉันยังบอกอีกว่าถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องแยกบ้าน กลับไปอยู่กับพ่อแม่เขาเหมือนเดิม โอ๊ย ฉันกลัวแทบตาย รีบพยักหน้าตกลงทันที ต่อให้เปลืองแรงเปลืองของมากหน่อย ฉันก็ไม่อยากกลับไปปรนนิบัติแม่อีกแล้ว ตอนนี้พ่อเฒ่านอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง ถ้าไม่ได้แยกบ้าน ชีวิตถึงจะลำบากจริง อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังผลัดกันดูแลได้”

ลั่วหลานเงียบ ไม่ได้ต่อความ ตามที่เธอรู้จักแม่เฒ่าหวัง เรื่องนี้ยังไม่จบหรอก ทำรองเท้าเสร็จก็ยังต้องปั่นฝ้าย ทอผ้า เธอคิดว่าแยกบ้านแล้วแม่เฒ่าหวังจะไม่มาหาอีกหรือ ตราบใดที่ตัวเองยังไม่แข็งพอ อีกฝ่ายก็ยังหาเรื่องได้เหมือนเดิม

แต่เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างเธอ ลั่วหลานจึงไม่ได้พูดมาก แค่ได้ฟังเรื่องเผือกก็ได้แต้ม ถึงไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ก็ยังได้ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นเธอจึงยินดีรับฟังเรื่องชาวบ้านทุกประเภท แค่นั่งฟังคนอื่นบ่นและเล่าเรื่องก็หาแต้มได้ เรื่องดีแบบนี้จะไปหาได้จากไหน

ทุกคืนก่อนนอน ลั่วหลานจะตรวจดูแต้มของตัวเอง เมื่อเห็นตัวเลขเพิ่มขึ้นทีละนิด ใจของเธอก็เหมือนนั่งเครื่องบินค่อย ๆ ลอยขึ้นไปอยู่บนก้อนเมฆอย่างมั่นคง

“ระบบ ตอนนี้ฉันแลกกระติกน้ำร้อนได้หรือยัง?”

“ได้ หนึ่งร้อยยี่สิบแต้ม ยืนยันว่าจะแลกไหม?”

“ยืนยัน”

สิ้นคำตอบของเธอ กระติกน้ำร้อนใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางพื้นเพิงราวกับโผล่มาจากอากาศ กระติกใบนี้ไม่เหมือนที่ขายในสหกรณ์จำหน่ายสินค้า ทั้งใหญ่กว่า และตัวกระติกยังเป็นสีสันสวยงามมาก

“กระติกใบนี้ดีจริง ๆ ใส่น้ำได้เท่าไร?”

“ความจุสามจุดสองลิตร เทียบกับ…” ระบบถึงกับติดขัดไปชั่วขณะ หาอะไรมาเปรียบเทียบไม่ได้ “มากกว่ากระติกที่ขายในสหกรณ์จำหน่ายสินค้าของพวกโฮสต์ประมาณหนึ่งลิตร”

“สวยมาก เปลือกด้านนอกทำจากอะไร?”

“พลาสติกแข็งพิเศษ แข็งแรงและทนทาน”

พอแลกกระติกใบใหม่มา ลั่วหลานก็ออกไปต้มน้ำเดือดเต็มกาแล้วกรอกใส่ทันที ตอนกลางคืนวางไว้ที่มุมหนึ่ง เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำหลังตื่นคือเทน้ำออกมาหนึ่งชาม

เพียงเปิดฝา เธอก็รู้แล้วว่าประสิทธิภาพเก็บความร้อนของมันดีมาก ผ่านไปทั้งคืนแล้ว ไอร้อนยังพวยพุ่งแรงเหมือนเดิม พอเทน้ำออกมาส่วนหนึ่งแล้วลองดูอุณหภูมิ ลั่วหลานก็พอใจอย่างมาก

ช่วงเช้าออกไปทำงานถอนหญ้าในไร่ เธอทำงานอยู่กับสะใภ้สี่บ้านหวัง ทั้งสองคุยกันไปทำงานไป พอเอ่ยถึงแม่สามี สะใภ้สี่บ้านหวังก็มีเรื่องจะบ่นเต็มท้อง

“พี่ว่าแม่หาเรื่องหรือเปล่า? เช้าตรู่แค่เห็นฉันวางกระโถนเอียงไปหน่อย ก็ไปยืนด่ากราดอยู่หน้าส้วม ฉันนี่นะ ตอนนั้นตาบอดแค่ไหนถึงได้แต่งเข้าบ้านแบบนี้”

“เมื่อก่อนแม่เฒ่าหวังไม่ได้เป็นถึงขนาดนี้ ตั้งแต่เธอแต่งเข้าบ้านมา แกก็ยิ่งไม่สนชื่อเสียงของตัวเอง นิสัยจริงเลยไม่คิดปิดบังอีกแล้ว”

“เฮ้อ ฉันซวยจริง ๆ ในแปลงส่วนตัวของแม่ปลูกฝ้ายเอาไว้ ดูท่าอีกไม่นานก็เก็บรุ่นแรกได้แล้ว วันนี้ด่าฉันเสร็จยังมอบงานให้อีก ให้ฉันเอาฝ้ายทั้งหมดไปปั่นเป็นเส้นด้าย”

“บอกว่าจะให้เธอเท่าไร?”

“เฮ้อ พี่หลานรู้จักแม่ดีจริง ๆ แม่หลอกว่าจะให้ฉันครึ่งหนึ่ง ถุย! ฉันยังไม่รู้จักแกอีกเหรอ ถ้าให้ฉันได้สักหนึ่งในสามก็นับว่าดีแล้ว ไม่แน่ว่าพอฉันตรากตรำทำจนเสร็จ สุดท้ายอาจไม่ได้อะไรสักอย่าง”

“หลานชายคนโตก็ใกล้ถึงวัยแต่งงานแล้ว ถึงตอนนั้นต้องใช้ของไม่น้อย”

“จริงด้วย แม่วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วนี่เอง ฮึ คราวนี้ฉันไม่หลงกลอีกแล้ว ฉันจะร้องไห้ฟูมฟายบอกว่าทำไม่ไหว”

ลั่วหลานได้แต่คิดในใจว่าเธอนี่ช่างรู้ตัวช้าจริง ถูกหลอกมาก็ไม่ใช่ครั้งแรก ยังจะหวังว่าจะได้ฝ้ายหนึ่งในสามอีกหรือ ด้วยนิสัยคิดคำนวณของแม่เฒ่าหวัง ไม่มีทางปล่อยของให้เธอแน่ ต้องคิดจะให้ทำงานฟรีอย่างเดียว ฝ้ายพวกนั้นเอาไปปั่นเส้นด้าย ทอผ้า ย้อมสี ทำผ้าปูที่นอนหรือกางเกงได้ตั้งมาก แม่เฒ่าหวังจะยอมแบ่งให้ได้อย่างไร

แม่เฒ่าหวังเที่ยวพูดกับคนข้างนอกว่าลั่วหลานสอนลูกสะใภ้คนเล็กของตัวเองเสียคน ลั่วหลานได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน เรื่องวุ่นวายในบ้านหวังเกิดขึ้นวันแล้ววันเล่าเหมือนละครยาว คอยหาแต้มให้เธอไม่หยุด เธอเป็นฝ่ายได้ประโยชน์จริง ๆ จึงไม่คิดจะสนใจ

พริบตาเดียวเวลาก็มาถึงสุดสัปดาห์ ลั่วหลานอาบน้ำล้างหน้าให้สะอาดแล้วเปลี่ยนชุดใหม่สำหรับออกข้างนอก พี่สาวช่วยจัดแต่งตัวให้เรียบร้อยและดูดี ส่วนเธอแลกรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เล็กที่ทั้งสวยและราคาคุ้มจากระบบมาใส่

พี่สาวเหลือบไปเห็นรองเท้าที่วางอยู่ตรงมุมห้องตั้งแต่แรก หยิบขึ้นมาดูอยู่นานอย่างชอบใจ

“รองเท้าคู่นี้สวยจริง ๆ ทั้งสะอาดทั้งดูดี สวยกว่ารองเท้าที่พวกเราทำเองตั้งเยอะ นี่ เธอไปซื้อมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมพี่ไม่รู้เลย?”