ตอนที่ 134 — ตอนที่ 134 กลับสู่เขตบ้านพัก (2)

เธอก็อยากจะกลับไปดูบ้านเก่าของตนเองเช่นกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้มีใครเข้าไปอาศัยอยู่แล้วบ้าง ผ่านไปสามปี เขตบ้านพักทหารแห่งนั้นคงจะเปลี่ยนไปจนสิ่งของยังคงอยู่แต่ผู้คนแปรเปลี่ยนไปหมดแล้วกระมัง

คนบ้านตระกูลหลินหารู้ไม่ว่า บ้านที่ตระกูลหลินของตนเคยอยู่อาศัยนั้น ถูกตระกูลจ้าวยึดครองไปเรียบร้อยแล้ว โดยอ้างชื่ออย่างไพเราะเพราะพริ้งว่าช่วยดูแลบ้านให้

“พี่คะ พวกเราไปกันเถอะจ้ะ”

ซ่งเซิ่งซีจึงเอ่ยชวน “คุณหมอโจวไปด้วยกันไหมครับ?”

“ผมคงไม่ไปดีกว่าครับ ผมยังต้องอยู่เวร ให้ซิ่งเอ๋อร์กับจู๋จิ่วไปก็พอแล้วครับ”

หลินซิ่งเอ๋อร์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เธอและหลินจู๋จิ่วเดินลงบันไดมาพร้อมกับหวังฮุ่ยฟางและซ่งเซิ่งซี หวังฮุ่ยฟางหันไปสั่งคนขับรถว่า “เธอไปรับผู้อำนวยการซ่งกลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านนะ บอกว่าวันนี้ที่บ้านมีแขกมาเยือน”

“ครับ”

จากนั้นหวังฮุ่ยฟางจึงขึ้นไปนั่งบนรถของซ่งเซิ่งซีพร้อมกับหลินจู๋จิ่วและหลินซิ่งเอ๋อร์

ตอนที่รถยนต์แล่นพ้นประตูใหญ่ของโรงพยาบาลออกไป จ้าวหลานหลานและเจิงเหวินเหวินก็เดินทางมาถึงหน้าประตูโรงพยาบาลพอดี พวกเธอแลเห็นรถของซ่งเซิ่งซีแล่นผ่านออกไป

จ้าวหลานหลานกวาดสายตามองคนที่นั่งอยู่ด้านในรถแวบหนึ่ง ด้านหน้าคือซ่งเซิ่งซีกับหวังฮุ่ยฟาง ส่วนด้านหลังคล้ายกับว่าจะเป็น… หลินจู๋จิ่วกับหลินซิ่งเอ๋อร์!

ทว่าเธอมองเห็นไม่ชัดเจนนัก นี่… จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! เธอต้องตาฝาดไปเองแน่ๆ

หัวใจของจ้าวหลานหลานพลันดิ่งวูบ เธอมาช้าไปก้าวเดียว ไม่ทันได้เผชิญหน้ากับซ่งเซิ่งซี เช่นนั้นแล้วการที่เธอมาเยี่ยมคุณหมอไช่ก็แทบจะไร้ความหมาย เดิมทีเธอก็เพียงแค่ต้องการมาตีสนิทใกล้ชิดกับซ่งเซิ่งซีเท่านั้น

เจิงเหวินเหวินไม่ได้สังเกตว่าเป็นรถของซ่งเซิ่งซี เอาแต่ก้าวเดินไปข้างหน้า พอหันหน้ามาก็เห็นสีหน้าของจ้าวหลานหลานดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

“หลานหลาน เธอเป็นอะไรไปเหรอ กำลังมองดูอะไรอยู่หรือจ๊ะ?”

“เมื่อกี้ฉันเห็นรถของซ่งเซิ่งซีแล่นออกไปน่ะสิ”

เจิงเหวินเหวินทำสีหน้าผิดหวังอย่างยิ่ง “โธ่เอ๋ย หากพวกเรามาเร็วกว่านี้สักนิดก็คงได้เจอเขาแล้วแท้ๆ เชียว”

เจิงเหวินเหวินพลันแย้มยิ้มขึ้นมา “แต่ก็ช่างเถอะนะ ลูกพี่ลูกน้องของฉันใกล้จะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นพี่เขาจะแนะนำฉันให้รู้จักกับคุณหมอซ่งอย่างเป็นทางการ ฉันเฝ้ารอคอยจนใจเต้นรัวไปหมดแล้วล่ะหลานหลาน”

จ้าวหลานหลานส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เจิงเหวินเหวิน ทว่าในใจกลับรู้สึกขุ่นเคืองเจิงเหวินเหวินอย่างยิ่ง บังอาจมาแอบชอบผู้ชายที่เธอหมายปองไว้ได้

เธอยื่นผลแอปเปิลในมือส่งให้เจิงเหวินเหวิน

“เหวินเหวิน ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้กะทันหันว่ายังมีธุระที่ยังไม่ได้จัดการ ขอตัวกลับก่อนนะ แอปเปิลพวกนี้เธอช่วยนำไปมอบให้คุณหมอไช่แทนฉันทีนะ อวยพรให้เขาหายป่วยในเร็ววันด้วยล่ะ”

“หลานหลาน เธอจะไม่ขึ้นไปข้างบนด้วยกันแล้วเหรอจ๊ะ?”

“อืม ฉันไปก่อนนะ”

จ้าวหลานหลานสะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไป เจิงเหวินเหวินมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความงุนงงชั่วครู่ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

ตอนที่ซ่งเซิ่งซีขับรถมาถึงหน้าประตูเขตบ้านพักทหาร ก็บังเอิญพบกับฉีฮวนที่กำลังเดินเตร็ดเตร่กลับมาจากข้างนอกพอดี เขาสวมหมวกทหารใบหนึ่ง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินทอดน่องเชื่องช้าอย่างเบื่อหน่ายเคว้งคว้าง

ซ่งเซิ่งซีหยุดรถแล้วลดกระจกหน้าต่างลง

“ฉีฮวน”

หลินจู๋จิ่วก็ลดกระจกหน้าต่างลงเช่นกัน การได้เห็นฉีฮวนเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกถึงสองครั้งสองครา ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เวลานี้ไม่ใช่ว่าควรจะอยู่ที่โรงเรียนหรอกหรือ?

ฉีฮวนจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าก็พลันเปื้อนรอยยิ้มสดใสแล้วเดินรี่เข้ามาหา

“อาจารย์ซ่ง คุณป้า จู๋จิ่ว แล้วก็พี่ซิ่งเอ๋อร์พี่ก็อยู่ด้วย ไม่ได้พบกันเสียนานเลยครับพี่ซิ่งเอ๋อร์ พี่สบายดีไหมครับ? ได้ยินจู๋จิ่วบอกว่าพี่กำลังจะแต่งงานแล้ว ผมดีใจด้วยจริงๆ นะครับ”

“พี่สบายดีจ้ะ ใช่แล้วล่ะพี่ใกล้จะแต่งงานแล้ว แล้วเธอล่ะ สบายดีไหม?”

“ผมสบายดีมากครับพี่ซิ่งเอ๋อร์”

ซ่งเซิ่งซีจึงเอ่ยขึ้นว่า “ขึ้นมาคุยบนรถเถอะ”

“ครับ!”

ฉีฮวนขึ้นมานั่งบนรถด้วยความดีใจ

รถยนต์แล่นเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักทหาร

หลินจู๋จิ่วจึงเอ่ยถามขึ้น “ฉีฮวน ทำไมเธอถึงไม่อยู่ที่โรงเรียนล่ะ”

ซ่งเซิ่งซีเองก็มีความเคลือบแคลงสงสัยเช่นเดียวกัน ในเวลาเช่นนี้เจ้าหนุ่มนี่มาเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกทำไมกัน

ฉีฮวนขยับจัดหมวกบนศีรษะให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยความจริงออกมา

“ความจริงแล้ว ผมไปเรียนหนังสือไม่ได้อีกแล้วครับ เพราะว่าผม… ผมถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้วครับ”