ตอนที่ 187 — ตอนที่ 187 ซื้อหาสิ่งที่ต้องการ

"ตกลงค่ะ"

การประจันหน้าในแนวหน้าไม่มีคำว่าโชคช่วยอยู่แล้ว อย่างไรก็ต้องได้รับการฝึกฝน แม้ว่าในฐานะประมุขสำนักประตูปิศาจ เธอจะยอดเยี่ยมเพียงพอแล้วก็ตาม

"อีกสักพักผมจะโทรศัพท์ติดต่อไปที่โรงงานอิฐ ให้ทางนั้นรอฝนหยุดตกแล้วค่อยขนอิฐไปส่งที่หมู่บ้านโจวจวง ส่วนพวกปูนซีเมนต์ผมก็จะจัดการตระเตรียมให้ เธอเองพอกลับไปก็บอกคุณปู่หลิน ให้พวกท่านเตรียมตัวย้ายไปพักที่บ้านย่าโจวก่อน เรื่องที่เหลือผู้ใหญ่บ้านจะช่วยจัดการให้อย่างเรียบร้อยเอง"

หลินจู๋จิ่วเอ่ยออกมาจากใจจริง "ขอบคุณนะคะพี่ใหญ่ซ่ง เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้พี่ใหญ่ซ่งเลย ไม่อย่างนั้นครอบครัวของฉันก็คงไม่รู้ว่าจะได้อยู่บ้านหลังใหม่เมื่อไหร่"

เพราะความดีใจ พวงแก้มของเธอจึงแดงระเรื่อพร้อมรอยยิ้มสดใสเปล่งประกาย ซ่งเซิ่งซียื่นมือไปลูบศีรษะของหญิงสาวเบาๆ เผยความเอ็นดูตามธรรมชาติอย่างที่สุด

"จริงด้วยสิคะ ของที่คุณย่าโจวให้มา พี่ใหญ่ซ่งถือกลับไปให้คุณแม่ซ่งเถอะค่ะ คุณย่าบอกว่าตั้งใจจะมอบให้คุณครู พี่ใหญ่ซ่งเป็นอาจารย์ที่โรงเรียน ก็ถือเป็นคุณครูของฉัน มอบให้พี่ใหญ่ซ่งก็ถือว่าไม่เสียเจตนารมณ์ของคุณย่าโจวพอดีเลยค่ะ"

ซ่งเซิ่งซีพยักหน้ารับ "ตกลงครับ ผมจะขอบคุณย่าโจวแทนคุณแม่ของผมนะ"

ทั้งสองคนสบตากันแล้วระบายยิ้ม

หลังจากหลินจู๋จิ่วออกจากเรือนหลังเล็ก หญิงสาวก็ตรงไปยังตลาดมืดก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อซื้อลูกเป็ดนำไปปล่อยไว้ในมิติวิเศษ และยังซื้อลูกห่านมาอีก 2 ตัว

เหตุการณ์ไม่คาดฝันคราวก่อนทำให้เธอไม่มีเวลาซื้อหาเสบียงและสิ่งจำเป็นสำหรับมิติวิเศษ ตอนนี้ถั่วเหลืองยังคงอยู่ในมิติวิเศษ อีก 3 วันข้างหน้าข้าวสาลีก็จะสุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยว เมื่อเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วค่อยนำไปเข้าเครื่องโม่เป็นแป้งสาลี ถึงตอนนั้นก็จะมีธัญพืชพร้อมขายถึง 2 ชุดด้วยกัน

เมล็ดพันธุ์ธัญพืชและผักก็ต้องซื้อตุนไว้ให้มากหน่อย ต่อไปจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาซื้อของพวกนี้บ่อยๆ ยามนี้เธอไม่ขัดสนเรื่องเงินแล้ว เตรียมเมล็ดพันธุ์ไว้เยอะๆ แล้วค่อยๆ ทยอยปลูกไปดีกว่า

แผนการของเธอคือการส่งธัญพืชกระจายขายไปทั่วทั้งมณฑลผ่านตลาดมืด ด้วยผลผลิตธัญพืชในมิติวิเศษของเธอ ลำพังเพียงแค่ส่งป้อนเมืองเอกของมณฑลก็เหลือเฟือแล้ว ซึ่งเรื่องนี้ย่อมต้องให้อู๋เจี้ยนจวินกับพรรคพวกเป็นคนจัดการ

ทว่าวันนี้ในตลาดมืดกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกอู๋เจี้ยนจวิน เด็กหนุ่มพวกนั้นคงยังขวัญหนีดีฝ่อจนต้องกบดานหลบหน้าอยู่เป็นแน่

เนื่องจากหวังเต๋อกุ้ยถูกจับกุม ในตลาดมืดจึงมีใบหน้าแปลกตาเพิ่มขึ้นมามากมาย การผูกขาดของพ่อค้าคนกลางรายใหญ่สิ้นสุดลง ตลาดมืดจึงก้าวเข้าสู่ยุคกลียุคและเริ่มจัดระเบียบแบ่งสรรอำนาจกันใหม่

พ่อค้ารายย่อยที่คิดจะเลื่อนชั้นขึ้นมาแทนที่ย่อมมีไม่น้อย ทว่าคงทำได้เพียงเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เส้นทางของเถื่อนและช่องทางจำหน่ายถูกซ่งเซิ่งซีกับกองพันปลายหอกตัดขาดจนเหือดแห้ง แหล่งที่มาถูกทำลายจนต้องล่าถอยและซบเซาลงชั่วคราว ไม่กำเริบเสิบสานเหมือนแต่ก่อนอีก

การกระทบกระทั่งหรือเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ในตอนนี้จึงไม่ส่งผลกระทบอันใด

หลินจู๋จิ่วซื้อครีมทาผิวเสวี่ยฮวาเกาให้พี่สาว 1 ขวด ครีมเสวี่ยฮวาเกาของเดิมก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว และยังซื้อผ้าคลุมศีรษะสีแดงผืนหนึ่งมอบให้พี่สาวด้วย ช่วงสองสามวันนี้พี่สาวอารมณ์ไม่ค่อยดี ซื้อของไปฝากสักหน่อยก็หวังว่าจะช่วยให้พี่สาวสบายใจขึ้นบ้าง

ซื้อตลับขี้ผึ้งเปลือกหอยกาบให้คุณปู่ และซื้อหนังสือการ์ตูนภาพให้เฉียวซานหลายเล่ม มีทั้งเรื่องไซอิ๋ว ตอนปราบปีศาจกระดูกขาวสามหน รวมถึงเรื่องราวการทำสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจดหมายติดขนนก, พลทหารน้อยจางก๋า, กองกำลังอาสาสมัครสองพี่น้อง และเพลงดอกไม้แดง

ในยุคสมัยนี้ หนังสือภาพเล่มเล็กเป็นสิ่งที่เด็กๆ ชื่นชอบมากที่สุด

ทำให้ทุกคนมีความสุขและร่าเริงกันถ้วนหน้าเถอะ

ชีวิตคนเราอย่างไรก็ต้องดำเนินต่อไป จะมีความสุขก็ผ่านไปวันหนึ่ง จะเป็นทุกข์ก็ผ่านไปวันหนึ่งเหมือนกัน หวังว่าตระกูลหลินจะไม่ต้องเผชิญกับมรสุมคลื่นลมใหญ่อีกเลย

ขณะที่หลินจู๋จิ่วเดินวนดูรอบตลาดมืด ก็สังเกตเห็นพ่อค้าคนกลางรายหนึ่งกำลังรับแลกเปลี่ยนคูปองต่างๆ ด้วยเงินสด หญิงสาวจึงเดินเข้าไปดู ปรากฏว่าราคาแพงลิบลิ่ว แพงกว่ามูลค่าหน้าคูปองถึง 2 เท่าตัว

หลินจู๋จิ่วไม่ขาดแคลนเงิน หากแต่ขาดแคลนสารพัดคูปอง

เธอกวาดสายตามองดู มีทั้งคูปองธัญพืช, คูปองเนื้อ, คูปองน้ำตาล, คูปองผ้า, คูปองจักรยาน รวมถึงคูปองแถบผ้าประจำเดือน*, คูปองกระดาษชำระ และอื่นๆ อีกมากมาย…

นับว่ามีครบครันอย่างแท้จริง อยากได้คูปองแบบไหนก็มีให้เลือกทั้งสิ้น

หากจะพูดถึงคูปองแถบผ้าประจำเดือนนี้ ทั้งเธอและพี่สาวต่างก็ต้องใช้ ยุคสมัยนี้เวลาประจำเดือนมายังไม่มีผ้าอนามัยสำเร็จรูป จำต้องพึ่งพาแถบผ้าประจำเดือนกันทั้งนั้น

เดิมทีแถบผ้าประจำเดือนนี้เย็บทำได้ไม่ยาก เพียงนำผ้าสะอาดมาเย็บเป็นถุงทรงยาว แถบผ้านี้สามารถผูกไว้รอบเอวได้ ใส่สบายพอตัว ครอบครัวที่มีฐานะจะใส่กระดาษชำระไว้ด้านใน ส่วนครอบครัวที่ยากจนก็จะใส่ขี้เถ้าพืชพรรณสะอาดๆ ลงไปแทน พอเปรอะเปื้อนก็นำขี้เถ้าไปเททิ้ง ซักแถบผ้าให้สะอาดแล้วตากแดดให้แห้ง สามารถนำกลับมาใช้หมุนเวียนได้เรื่อยๆ อีกทั้งขี้เถ้าจากพืชยังช่วยฆ่าเชื้อได้ กลับดีกว่ากระดาษชำระ หรือแม้กระทั่งดีกว่าผ้าอนามัยสำเร็จรูปเสียอีก เพียงแต่มองดูแล้วอาจจะดูเลอะเทอะไปบ้าง

แถบผ้าประจำเดือนพวกนี้ ตอนที่พี่สาวออกจากบ้านในเมืองเอกของมณฑล ได้นำติดตัวมาที่หมู่บ้านโจวจวงสองสามเส้น วันเวลาหลังจากนั้นยากลำบากแสนเข็ญ แม้แต่จะหาผ้าปูที่นอนเก่าหรือเสื้อผ้าเก่ามาตัดเย็บเป็นเส้นใหม่ก็ยังไม่มี เพราะผ้าปูที่นอนและเสื้อผ้าต่อให้เก่าปานใด ก็ยังต้องใช้และสวมใส่ต่อไปอยู่ดี

หมายเหตุ

• แถบผ้าประจำเดือน (月事带/月事袋)— ในยุค 70s ของจีนยังไม่มีผ้าอนามัยแบบสำเร็จรูปแพร่หลาย สตรีจึงใช้ผ้าเย็บเป็นแถบยาวผูกเอว ด้านในใส่กระดาษชำระหรือขี้เถ้าพืชสะอาดเพื่อซึมซับ และนำกลับมาซักตากแดดใช้ซ้ำได้