ตอนที่ 189 — ตอนที่ 189 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว (2)

ไอความชื้นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่ว

หลี่ชุ่ยฮวากางร่มพลางส่ายบั้นท้ายใหญ่เดินก้าวเข้าประตูบ้านโจวม่านชาง จางเหอฮวาก็เอาผ้าเช็ดหน้าโพกศีรษะ ใบหน้าซีดเผือดเดินโซเซออกมาจากข้างในตัวบ้าน ขาของนางแม้จะพอเดินเหินได้แล้ว ทว่ายังคงกะเผลกอยู่บ้าง

พอสุ่ยฟู่ด่วนจากไป ท้องฟ้าของตระกูลโจวก็พลันถล่มทลายลงมา สร้างความสะเทือนใจให้แก่จางเหอฮวาอย่างมหาศาล ความเจ็บป่วยคราวนี้ทำให้นางผอมลงไปถนัดตา ทว่าท่าทางของนางก็ยังคงดุร้ายราวกับไก่ชนตัวหนึ่งไม่เปลี่ยน

ด้านหลังของจางเหอฮวามีน้องชาย 2 คนของนางที่เร่งรุดเดินทางมาจากหมู่บ้านจางจวง สวมชุดกันฝนฟางและสวมหมวกสานกุยเล้ยเดินตามหลังจางเหอฮวา สีหน้าท่าทางของคนทั้งสองถมึงทึงราวกับกำลังจะออกไปสู้รบในสนามศึก

โจวสุ่ยเชอพอเดินเข้าลานบ้านก็ไปนั่งยองๆ ชิดริมกำแพงเงยหน้ามองดูสายฝนต่อ ครั้นเห็นจางเหอฮวาเดินดุ่มๆ ออกมาจากห้องด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด เจ้าตัวก็รีบลุกขึ้นยืนแนบชิดติดมุมกำแพงทันควัน ด้วยหวาดกลัวว่าจะถูกผู้เป็นแม่เตะก้นเข้าให้ ก้นของเจ้าตัวแทบจะถูกแม่เตะจนแยกออกเป็น 4 ซีกอยู่รอมร่อแล้ว

หลี่ชุ่ยฮวาเหลือบมองโจวสุ่ยเชอแวบหนึ่ง ก่อนจะปรี่เข้าไปหาจางเหอฮวา "คุณป้าคะ ฝนกำลังตกอยู่อย่างนี้ จะออกไปทำอะไรที่ไหนกันหรือจ๊ะ?"

"ฉันจะไปบ้านตระกูลหลิน ไปเอาเรื่องกับหลินซิ่งเอ๋อร์ให้รู้ดำรู้แดง!"

หลินจู๋จิ่วคาดเดาไม่ผิดจริงๆ จางเหอฮวาไม่มีทางยอมปล่อยหลินซิ่งเอ๋อร์ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

จังหวะนั้นเอง โจวม่านชางก็พุ่งพรวดออกมาจากห้องตรงเข้ายึดแขนจางเหอฮวาไว้ "แม่สุ่ยเชอ น้องภรรยาทั้งสองคน พวกเธออย่าไปเอะอะโวยวายอะไรที่บ้านตระกูลหลินอีกเลย ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ! สุ่ยฟู่ก็ไม่อยู่แล้ว พวกเราอยู่กันอย่างสงบๆ เถอะนะ"

น้องชายคนโตของจางเหอฮวาจึงตวาดขึ้นมา "พี่เขย ฉันจะบอกให้นะ ทำไมพี่ถึงขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ล่ะ! เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว สุ่ยฟู่ตายไปแล้วฟื้นคืนชีพไม่ได้ ถ้าไม่ไปคิดบัญชีกับตระกูลหลิน แล้ววันข้างหน้าพวกพี่จะอยู่กันยังไง? สุ่ยฟู่ก็ไม่อยู่ สุ่ยเชอก็สติปัญญาไม่ดี พอแก่เฒ่าไปพวกพี่จะพึ่งพาใครได้? ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลย แต่ละบ้านต่างก็มีคัมภีร์ยากจะอ่าน* ถ้าจะหวังให้พวกฉันคอยดูแลสุ่ยเชอ พวกฉันก็จนปัญญาหมดปัญญาช่วยจริงๆ"

น้องชายคนรองของจางเหอฮวาช่วยสำทับอีกแรง "จริงแท้แน่นอน! แต่ละบ้านต่างก็มีคัมภีร์ยากจะอ่าน ลำพังพวกฉันเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว จะไปช่วยอะไรพวกพี่ได้ ตามที่ฉันเห็นนะ เป็นนังหลินซิ่งเอ๋อร์ดวงแข็งชะตากาลกิณีสะกดสุ่ยฟู่จนตายชัดๆ นี่ยังไม่ทันจดทะเบียนสมรสคนก็ตายจาก ตระกูลหลินมันตัวอัปมงคลแท้ๆ พ่อโดนโทษประหาร แม่ผูกคอตาย ถ้าไม่เรียกว่าอัปมงคลแล้วจะเรียกว่าอะไร!"

โจวม่านชางทอดถอนใจยาว "เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับซิ่งเอ๋อร์เล่า? มันไม่มีเหตุผลเลย พวกเราต้องพูดจาตามหลักเหตุผลสิ คนปากบอนในหมู่บ้านก็พูดกันให้แซ่ดว่าแม่สุ่ยเชอวันๆ ไม่เคยสร้างสมคุณงามความดี จึงต้องมารับผลกรรม แต่พวกเราก็ไม่ได้ยอมรับความคิดแบบนั้นนี่ มันเป็นลิขิตชะตาฟ้า พวกเราต้องยอมรับชะตากรรมสิ"

สิ้นเสียงคำพูด จางเหอฮวาก็ตวัดฝ่ามือตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของโจวม่านชางเต็มแรง

โจวม่านชางยกมือกุมหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจและหดหู่ "เธอ… เธอทำไมถึงลงไม้ลงมือตบฉัน! อย่างไรฉันก็เป็นสามีของเธอ ฉันก็รักศักดิ์ศรีนะ!"

จางเหอฮวาเดือดดาลจนควันแทบออกหู ชี้หน้ากราดพลางตบต้นขาตนเองฉาดๆ "แกจะเอาศักดิ์ศรีไปทำซากอะไร! มีผัวที่ไหนชักศึกลำเลียงข้อศอกออกนอกบ้าน** คอยเหยียบย่ำซ้ำเติมเมียตัวเองแบบแกบ้างไหม? ฉันมันซวยซ้ำซวยซ้อนแปดชั่วโคตรที่ต้องมาได้ผู้ชายไม่ได้เรื่องอย่างแกเป็นผัว!

สุ่ยฟู่ที่เป็นความหวังเดียวของบ้านฉันตายไปแล้ว ลูกชายฉันตายไปแล้วนะ! ฉันคนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ*** โอ๊ย สวรรค์ ฉันไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้นักหนา บ้านฉันหมดสิ้นความหวังแล้ว หมดหวังแล้วจริงๆ! โจวม่านชางนะโจวม่านชาง น้องชายบ้านฉันพูดผิดตรงไหนสักครึ่งคำไหม? แกพูดมาสิ พูดผิดตรงไหน!"

โจวม่านชางอึกๆ อักๆ ไม่อาจเปล่งถ้อยคำใดออกมาได้ ต่อให้คำพูดของเขามีเหตุผลเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ เหตุผลในบ้านหลังนี้ขึ้นอยู่กับปากของจางเหอฮวาคนเดียว

โจวม่านชางทอดถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า หันหลังเดินกลับไปนั่งยองๆ ตรงประตู ดึงกล้องยาสูบออกมาจุดสูบ มีภรรยาพรรค์นี้แล้วโจวม่านชางจะทำอะไรได้

จางเหอฮวาแค่นเสียงฮึ "แกพูดไม่ออกแล้วล่ะสิโจวม่านชาง! นังหลินซิ่งเอ๋อร์สินสอดก็รับไปแล้ว ลูกอมมงคลก็แจกจ่ายไปแล้ว ทั้งสองคนก็ยื่นรายงานขอแต่งงานให้เบื้องบนแล้วด้วยซ้ำ ขาดเพียงแค่ใบทะเบียนสมรสใบเดียวเท่านั้น ตามธรรมเนียมชนบทของพวกเรา ไอ้ใบนั้นมันไม่มีความหมายอะไรเลย ตอนนี้นางก็นับว่าเป็นสะใภ้ของบ้านม่านชางพวกเราแล้ว!"

หมายเหตุ

• แต่ละบ้านต่างก็มีคัมภีร์ยากจะอ่าน (家家有本难念的经)— เป็นสำนวนจีน หมายถึง แต่ละครอบครัวต่างก็มีปัญหา ความทุกข์ หรือความยากลำบากที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแตกต่างกันไป

** ลำเลียงข้อศอกออกนอกบ้าน (胳膊肘往外拐)— เป็นสำนวนจีน หมายถึง การเข้าข้างคนนอก หรือช่วยคนอื่นแทนที่จะเข้าข้างคนในครอบครัวตนเอง

*** คนผมขาวส่งคนผมดำ (白发人送黑发人)— สำนวนจีนที่เปรียบเปรยถึงโศกนาฏกรรมของพ่อแม่ผู้ชราภาพที่ต้องมาจัดงานศพส่งลูกหลานที่ด่วนเสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร