ตอนที่ 3 — ตอนที่ 3 ตบหน้าสั่งสอนอย่างฉับไว

"ถึงวันแต่งงานพวกป้ากลับกลับคำกะทันหัน บอกว่าจะให้ฉันแต่งกับสุ่ยเชอไม่ใช่สุ่ยฟู่ ตระกูลโจวของพวกป้าเป็นฝ่ายหลอกลวงเรื่องแต่งงานก่อนแท้ๆ!"

หลินซิ่งเอ๋อร์เหลือบมองโจวสุ่ยเชอที่ยืนอยู่ด้านข้าง ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีคนนี้ มุมปากยังมีน้ำลายไหลย้อย กำลังส่งยิ้มโง่งมมาทางหลินซิ่งเอ๋อร์

"ป้าดูสิ สุ่ยเชอบ้านป้าเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็น… เป็นคนปัญญาอ่อน ได้ เรื่องนี้ฉันยอมรับก็ได้ แต่ป้ายังให้แม่สื่อมาบอกอีกว่า ยอมให้ฉันแต่งเข้าบ้านไปคนเดียว ไม่อนุญาตให้จู๋จิ่วตามไปด้วย คุณปู่ของฉันอายุปูนนี้แล้ว หากทิ้งจู๋จิ่วไว้ท่านคงดูแลไม่ไหว ด้วยเหตุนี้ฉันถึงจำใจต้องถอนหมั้น"

จางเหอฮวาแค่นเสียงฮึ แม้ตัวเองจะไม่ถูก แต่กลับยังขึ้นเสียงดังข่มเจ็ดส่วน "หลินซิ่งเอ๋อร์ หล่อนเอาหน้าไหนมารังเกียจสุ่ยเชอบ้านฉัน! คนที่มีภูมิหลังประวัติติดลบอย่างหล่อน ได้แต่งกับสุ่ยเชอบ้านเราก็นับว่าต้องจุดธูปไหว้ขอบคุณสวรรค์แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะสุ่ยเชอตอนเด็กๆ เป็นไข้ขึ้นสูงจนสมองพัง มีหรือจะยอมรับหล่อน!

ฉันก็แค่เห็นว่าหล่อนหน้าตาสะสวย ต่อไปจะได้คลอดลูกหน้าตาน่ารักให้ตระกูลเรา ถึงได้ยอมเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่ถือสาเรื่องภูมิหลังของหล่อน

หล่อนมาว่าสุ่ยเชอบ้านฉันโง่ น้องสาวของหล่อนก็ใช่ว่าจะไม่โง่เสียเมื่อไร หล่อนคิดจะพาน้องสาวปัญญาอ่อนมาอยู่บ้านฉัน หล่อนเองก็โง่พอกันนั่นแหละ!

ภาระบ้านฉันหนักหนาแค่ไหนรู้ไหม ตอนนี้เสบียงปันส่วนของทั้งบ้านมีแค่พอกินไปวันๆ เท่านั้น เพิ่มคนเข้ามาคนหนึ่งก็ต้องเติมน้ำเพิ่มอีกกระบวยลงในหม้อต้ม แล้วยังจะเพิ่มนังเด็กน้องสาวปัญญาอ่อนของหล่อนมาอีกคน เติมน้ำเพิ่มอีกสองกระบวย ทุกคนมิพากันอดตายกันหมดเรอะ! ยุคสมัยนี้แค่เอาตัวเองให้รอดยังยาก ใครจะไปยอมรับตัวถ่วงที่ไม่มีวันแต่งออกไปได้ตลอดชีวิตกันล่ะ"

หลินฝูถังทนฟังต่อไปไม่ไหว "สะใภ้โจว อย่ามาว่าจู๋จิ่วบ้านฉันแบบนั้นนะ จู๋จิ่วไม่ได้โง่ แกแค่ได้รับความกระทบกระเทือนใจชั่วคราวเลยยังไม่หายดีเท่านั้น

งานแต่งนี้พวกเราถอนหมั้นแล้วจริงๆ ซิ่งเอ๋อร์บ้านฉันไม่มีทางแต่งให้สุ่ยเชอบ้านเธอเด็ดขาด สินสอดทองหมั้นพวกเราก็คืนให้หมดแล้ว

จะไปร้องเรียนขอความเป็นธรรมที่ไหนก็ตามใจ แต่ถ้าสุ่ยฟู่บ้านเธอรู้เรื่องนี้เข้า ฉันเชื่อว่าเขาเองก็ต้องบอกว่าเธอผู้เป็นแม่ทำไม่ถูกเหมือนกัน!"

โจวสุ่ยเชอที่ยืนอยู่ข้างๆ ตะโกนโวยวายอย่างไม่ยอม "แม่ พวกมันว่าฉันโง่อะ ทำไมแม่ไม่เตะก้นพวกมันล่ะ! ฉันจะเอาเมีย ฉันจะเอาเมียสวยๆ!"

จางเหอฮวาถกแขนเสื้อขึ้น ผลักโจวสุ่ยเชอที่กำลังเซ้าซี้ออกไป พลางโมโหจนควันออกหู "หลินฝูถัง ไอ้เฒ่าใกล้ลงโลง! แกทำตระกูลโจวพวกฉันขายหน้า พวกฉันไม่มีวันยอมเลิกราง่ายๆ แน่! พวกแกช่วยกันทุบทำลายบ้านมันให้หมด อะไรที่ทุบได้ก็ทุบให้แหลก พวกเราจะไปร้องเรียนที่ไหนก็ไม่กลัวทั้งนั้น เพราะพวกมันเป็นฝ่ายผิดสัญญาถอนหมั้นก่อน!"

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังคือน้องชายของจางเหอฮวา เขาขยับเข้ามาใกล้พลางเอ่ยกระซิบอย่างลังเล "พี่ จะทุบจริงๆ เหรอ แค่ขู่ให้กลัวก็พอแล้วมั้ง เรื่องนี้ฝ่ายเราก็ไม่ได้ถูกไปเสียทั้งหมดด้วย ผู้เฒ่าหลินอย่างไรเสียก็เคยเป็นกองกำลังจรยุทธ์ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนเล็กทำเสียชื่อเสียง เขาก็นับเป็นผู้อาวุโสที่น่านับถือคนหนึ่งนะ หากสุ่ยฟู่รู้เรื่องเข้า เขาต้องว่าพี่ไปรังแกคนอื่นแน่ๆ สุ่ยฟู่น่ะเป็นคนเที่ยงธรรมมากนะพี่"

จางเหอฮวาลังเลไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ยังยืนกราน "ทุบ! กลัวอะไรกับมันเล่า หากไม่ทุบ ตระกูลโจวพวกเราถูกลูกสาวตระกูลหลินถอนหมั้นแล้วยังไม่ทวงคำอธิบาย วันข้างหน้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้านได้อีก? ตระกูลโจวพวกเราเป็นคนมีหน้ามีตาในหมู่บ้านโจวจวงเชียวนะ!"

คนพวกนั้นจึงคว้าท่อนไม้ง้างขึ้นเตรียมจะลงมือทุบทำลาย ทันใดนั้น หลินจู๋จิ่วที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอดก็ก้าวพรวดเข้ามา ฝ่ามือฟาดฉาดเข้าที่ใบหน้าของจางเหอฮวาอย่างฉับไว

ก่อนที่จางเหอฮวาจะทันได้ตั้งตัว หลินจู๋จิ่วก็ยกมือขึ้น ตวัดแขนคว้าแย่งท่อนไม้ในมือน้องชายของจางเหอฮวามาได้อย่างรวดเร็ว แล้วฟาดเข้าที่ขาของอีกฝ่ายอย่างจัง

จากนั้นก็มีเสียงดัง เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ สี่ครั้งติดต่อกันอย่างเด็ดขาดคล่องแคล่ว พี่น้องชายสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหลังจางเหอฮวาต่างส่งเสียงร้องโอดครวญล้มพับลงไปกองกับพื้นทั้งหมด

เสียงท่อนไม้กระแทกลงบนพื้นดังตึง แสงตะเกียงน้ำมันสลัวสั่นไหวส่องกระทบใบหน้าเล็กๆ ของหลินจู๋จิ่วที่แผ่ไอเย็นเยียบชวนขนลุก

จางเหอฮวาถึงกับตกตะลึงตาค้าง

นี่…

นี่… นี่มัน…

นี่ใช่หลินจู๋จิ่ว ยัยเด็กโง่คนนั้นจริงๆ หรือ?!