ตอนที่ 77 — ตอนที่ 77 สายใยรักสองพี่น้อง

"ต่อมาฉันคิดตกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือผู้มีพระคุณ ถึงอย่างไรพวกเราก็ต้องได้พบเจออยู่ดี การได้รอดูว่าในภายภาคหน้าคนที่ติดค้างพวกเราจะมีจุดจบที่น่าเวทนาเพียงใด นั่นแหละคือความสุขในชีวิตของฉัน"

หลินซิ่งเอ๋อร์มีสีหน้ากังวลใจอยู่บ้าง

"เสี่ยวจิ่ว วันนี้ที่คุณหมอไช่ชวนเธอไปเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัย เธอเองก็อยากไปใช่ไหม?"

"อืม พี่ ฉันคิดว่าจะลองไปดูก่อน ถ้าดีก็อยู่ต่อ ถ้าไม่ดีฉันก็ค่อยกลับมา ความจริงแล้วฉันไม่จำเป็นต้องไปเรียนที่คณะแพทย์ก็สามารถศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองได้ แต่มีเพียงเรียนจบระดับมหาวิทยาลัยเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์สอบใบประกอบวิชาชีพแพทย์ หากฉันสามารถเป็นหมอได้จริง ย่อมเป็นโอกาสพลิกชะตาชีวิตของตระกูลหลินเรา"

"นั่นน่ะสิ เสี่ยวจิ่ว เธอพูดถูกแล้ว"

หลินซิ่งเอ๋อร์รินน้ำส่งให้หลินจู๋จิ่วแก้วหนึ่งแล้วนั่งลงข้างเตียง

"เธอไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนก็ดีเหมือนกัน อยู่บ้านก็ต้องลงแปลงนาทำงานหนัก วันเวลาพลอยสูญเปล่าไปเปล่าๆ ที่บ้านมีฉันกับคุณปู่ช่วยกันทำไร่ทำนาก็เพียงพอแล้ว พี่มันไม่มีวาสนาได้เรียนหนังสือ คงเป็นได้แค่ชาวนาไปตลอดชีวิต แต่ถ้าต่อไปเธอมีความรู้ความสามารถ พี่ก็จะได้นอนตายตาหลับ"

"เพียงแต่พี่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ว่าถ้าเธอไปเรียนแล้วจะถูกคนอื่นรังเกียจ กีดกัน กลั่นแกล้งเอา จริงสิ จ้าวหลานหลานก็อยู่ที่โรงเรียนนั้นไม่ใช่หรือ พี่กลัวว่าจ้าวหลานหลานจะแว้งกัดเอาเรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงไปฟ้องร้อง หรือว่าเธอจะบอกความจริงกับซ่งเซิ่งซีไปเลยว่าเธอเป็นผู้หญิง"

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ พี่สบายใจได้ หล่อนทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ฉันมีวิธีทำให้หล่อนต้องหุบปาก ที่สำคัญฉันอยากเข้าร่วมกองกำลังพิทักษ์ป่าไม้ด้วย หากสร้างผลงานสะสมความดีความชอบไว้มากๆ ทางการอาจจะช่วยปลดป้ายหมวกชนชั้นชั่วร้ายให้พวกเราก็ได้ ผู้หญิงเข้าไปทำงานในกองกำลังพิทักษ์ป่าไม้ไม่ได้หรอกนะพี่ ฉันแค่ไปโรงเรียนเพื่อเป็นทางผ่านเท่านั้น ส่วนเรื่องทางบ้านจะให้พี่กับคุณปู่แบกรับกันสองคนฉันก็ไม่วางใจ ถึงอย่างไรฉันก็ต้องหาเวลาแวะกลับมาบ้านบ่อยๆ อยู่แล้ว"

"ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีที่สุดแล้ว ทางฝั่งคุณปู่ย่อมเห็นชอบให้เธอไปเรียนหนังสืออยู่แล้ว เพียงแต่ท่านก็ลังเลเพราะเป็นห่วงกลัวเธอจะถูกรังแกเหมือนกัน พอนึกดูว่ามีฉีฮวนอยู่ที่โรงเรียนด้วย อีกทั้งยังมีคุณหมอซ่งคอยช่วยเหลือสนับสนุน แถมตัวเสี่ยวจิ่วเองก็เก่งกาจถึงเพียงนี้ คงไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราได้ง่ายๆ หรอก"

"คุณหมอซ่งดีต่อเธอจริงๆ นะ เสื้อโค้ตดีเลิศขนาดนี้ยังยอมยกให้เธอได้ แม้ว่าเขาจะมองเธอเป็นแค่น้องชาย แต่การมีพี่ชายที่แสนดีเช่นนี้ก็นับเป็นความสุขอย่างยิ่ง เอาละ อีกประเดี๋ยวเธอก็แวะไปคุยเรื่องนี้กับคุณหมอซ่งที่ห้องทำงานของเขาเสียหน่อยสิ"

หลินจู๋จิ่วปรายตามองเสื้อโค้ตที่แขวนอยู่บนราว ก่อนจะเอนตัวลงนอน "พี่ อีกสองวันค่อยไปคุยก็ยังไม่สาย ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก"

"จะไม่ให้รีบได้ยังไงกันเล่า? นี่เป็นเรื่องน่ายินดีและเป็นเรื่องใหญ่ของตระกูลหลินเรานะ ในเมื่อตัดสินใจได้แล้วก็ควรรีบไปบอก คุณหมอไช่กับคุณหมอซ่งต่างเป็นคนดี มีเจตนาอยากให้ตระกูลหลินเรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น อยากให้เธอมีอนาคตที่ก้าวหน้า หากเธอบอกให้พวกเขารู้การตัดสินใจแต่เนิ่นๆ พวกเขาก็จะได้หมดห่วงเสียที"

"ก็ได้ค่ะ เช่นนั้นฉันของีบหลับสักประเดี๋ยวค่อยไปนะ พี่ ก็ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันสิ นอนพักด้วยกันนะ"

หลินซิ่งเอ๋อร์ยิ้มออกมา "ได้สิ ได้นอนเบียดกับน้องสาวของพี่"

หลินซิ่งเอ๋อร์ถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นเตียง ถอดเสื้อนวมตัวใหญ่ออกมาคลุมร่างไว้

หลินจู๋จิ่วกอดเอวพี่สาวซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินซิ่งเอ๋อร์ หลินซิ่งเอ๋อร์ลูบศีรษะของเธอเบาๆ

"น้องสาวคนดีของพี่ รีบนอนเถอะนะ"

หลินจู๋จิ่วหลับตาลง "ตัวพี่มีกลิ่นหอมเหมือนกลิ่นตัวแม่เลย หอมชื่นใจจัง"

เพียงไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป หลินซิ่งเอ๋อร์มองดูใบหน้ายามหลับใหลของหลินจู๋จิ่วด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน

หวังว่าวันเวลาในภายภาคหน้า จะสงบสุขและงดงามเช่นนี้ตลอดไป

พอถึงช่วงเที่ยงหลังจากกินข้าวเสร็จ หลินจู๋จิ่วก็ออกไปตามหาซ่งเซิ่งซี หากซ่งเซิ่งซีไม่ได้ไปดูการแสดงของคณะศิลปวัฒนธรรมการแสดง เขาก็น่าจะมีเวลาว่างให้เธอเข้าพบ

ตอนที่เดินผ่านหอประชุม เธอได้ยินเสียงขับร้องเพลงก้องกังวานดังแว่วออกมาจากข้างใน

"ตะวันลับเหลี่ยมเขาอัสดง แสงระเรื่อฉาบท้องฟ้า ทวยหาญเสร็จสิ้นการซ้อมยิง เดินทางกลับคืนค่าย คืนสู่ค่าย ดอกไม้แดงบนอกสะท้อนแสงเมฆา เสียงเพลงรื่นเริงก้องฟ้าไกล ก้องฟ้าไกล…"

บทเพลงช่างไพเราะจับใจยิ่งนัก การขับร้องประสานเสียงของหญิงสาวทั้งกังวานสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลังอันฮึกเหิม

คณะศิลปวัฒนธรรมการแสดงกำลังเปิดการแสดงอยู่ เธอคิดว่าคนอย่างซ่งเซิ่งซีคงไม่ชอบไปเบียดเสียดร่วมวงครึกครื้นเช่นนั้น ในเวลานี้เขาน่าจะนั่งทำงานอยู่ที่ห้องพักอย่างแน่นอน

หลังจากเข้ามาพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลได้สองสามวัน หลินจู๋จิ่วจึงค่อยได้ทำความเข้าใจตัวตนของซ่งเซิ่งซีในทุกแง่มุมได้อย่างลึกซึ้งและรอบด้านอย่างแท้จริง