ตอนที่ 84 — ตอนที่ 84 แผนการสองแม่ลูกจอมเสแสร้ง (3)

"ฝืนเด็ดแตงย่อมไม่หวาน ในเมื่อซ่งเซิ่งซีไม่ต้อนรับลูก หากเขารู้จักกับคนตระกูลหลิน ก็น่าจะรู้เรื่องระหว่างบ้านเรากับตระกูลหลินแล้วด้วยแน่ๆ บางทีนังหลินจู๋จิ่วอาจจะใส่สีตีไข่ฟ้องเขาว่าบ้านตระกูลจ้าวเราทำไม่ดีกับพวกมันอย่างไรบ้าง หลานหลาน หรือว่าจะไปขอให้พี่สาวของเจิงเหวินเหวินช่วยอธิบายแก้ต่างกับซ่งเซิ่งซีดูดีไหม?"

"อย่าไปพูดถึงนังเจิงเหวินเหวินนั่นเลยค่ะ วันนี้พอหล่อนเห็นซ่งเซิ่งซี ตาหล่อนก็ลุกวาวแทบไม่กะพริบ ยังจะหวังให้หล่อนมาช่วยฉันอีกหรือ หล่อนเองก็คิดจะจับซ่งเซิ่งซีเหมือนกัน พวกเราอุตส่าห์เสียนาฬิกาให้หล่อนฟรีๆ ไปเรือนหนึ่ง น่าโมโหนัก ขืนหล่อนกล้าคิดไม่ซื่อกับซ่งเซิ่งซีอีกละก็ ฉันจะสั่งสอนให้หล่อนได้เห็นดีแน่!"

จ้าวหลานหลานกำหมัดแน่นเข้าหากัน

"แล้วหลานหลานว่าพวกเราควรจะทำอย่างไรกันดีล่ะลูก?"

"แม่ รอดูท่าทีไปก่อนเถอะค่ะ พอหลินจู๋จิ่วออกจากโรงพยาบาลก็ต้องกลับไปทำไร่ทำนาดัดสันดานที่ชนบท หล่อนกับซ่งเซิ่งซีเป็นคนละชั้นคนละวรรณะกัน หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสได้มาข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว"

"พอมีเวลาว่าง แม่ต้องรีบไปหาป้าหวัง เล่าเรื่องที่พวกเราตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหลินให้หล่อนฟังเสียก่อน จะได้ไม่ปล่อยให้มีคำพูดอะไรเข้าหูหล่อนจนพวกเราต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แม่ต้องคิดเตรียมคำพูดไว้ให้ดี พวกเราต้องยึดพื้นที่ทางศีลธรรมไว้ก่อน ขยายความชั่วร้ายของหลินเจิ้นหนานที่เป็นนายทุนขูดรีดให้เด่นชัด เพื่อให้หล่อนเข้าใจว่าการที่พวกเราตัดขาดกับตระกูลหลินเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ให้ป้าหวังเป็นคนไปพูดกับซ่งเซิ่งซี ย่อมได้ผลดียิ่งกว่าใครพูดทั้งนั้น"

"วางใจเถอะหลานหลาน แม่รู้ว่าต้องพูดยังไง"

"แล้วก็แม่ เมื่อไหร่แม่จะคุยกับพ่อให้รู้เรื่องคะ ความลับไม่มีในโลก ขืนปล่อยให้พ่อมารู้ทีหลัง แม่กับพ่อได้ทะเลาะกันบ้านแตกแน่"

"พ่อแกหัวรั้นดื้อดึงขนาดไหนแกก็รู้อยู่แก่ใจ ไม่อย่างนั้นแม่จะปิดบังเขาไว้หรือไง การที่แม่ตัดขาดกับตระกูลหลิน มันก็เพื่ออนาคตของแกกับพ่อแกทั้งนั้น"

จ้าวหลานหลานหรี่ตาลงด้วยความเคียดแค้นหลินจู๋จิ่วจนฟันแทบหัก "นังหลินจู๋จิ่วนั่นน่ารังเกียจจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อน ซ่งเซิ่งซีไม่มีทางปฏิบัติกับฉันแบบนี้เด็ดขาด แม่ นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลินย้ายไปอยู่ชนบทแล้วยังจะคอยตามมาหลอกหลอนไม่เลิกรา ฉันว่าหมู่บ้านโจวจวงยังอยู่ใกล้เมืองเอกของมณฑลเกินไป แม่หาทางวิ่งเต้นใช้เส้นสายย้ายครอบครัวตระกูลหลินไปอยู่ชนบทที่ทุรกันดารห่างไกลกว่านี้เถอะ จะได้ไม่โผล่มาให้รกหูรกตาอีก"

ฟางเหม่ยหัวพยักหน้าเห็นด้วย "แม่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ตระกูลหลินยิ่งไสหัวไปไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่เอง พวกเราค่อยๆ จัดการไปทีละเรื่อง เอาละๆ หลานหลานไม่ร้องแล้วนะ เรื่องของซ่งเซิ่งซีรีบร้อนไม่ได้ พวกเราค่อยเป็นค่อยไปเถอะ เขาเป็นพวกมุ่งมั่นแต่งานวิชาการ เลยไม่ประสีประสาเรื่องความรักของผู้หญิง"

"ฉันรู้ค่ะ สำหรับเขาแล้ว ฉันมีความอดทนรอได้เสมอ"

ในตอนนั้นเอง เสียงของจ้าวกั๋วเฉียงก็ดังแว่วมาจากด้านนอก "แม่หลานหลาน! ฉันกลับมาแล้ว กับข้าวเสร็จหรือยัง หิวจะแย่อยู่แล้ว"

ฟางเหม่ยหัวลุกขึ้นเดินออกไปรับกระเป๋าเอกสารของจ้าวกั๋วเฉียง ช่วยปัดหิมะบนตัวเขาออก แล้วนำเสื้อโค้ตที่เขาถอดไปแขวนบนราวแขวน "เหลือกับข้าวอีกอย่างเดียวก็เสร็จแล้วจ้ะ"

จ้าวกั๋วเฉียงล้วงคูปองธัญพืชสิบชั่งและเงินสิบหยวนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"ส่งคนเอาคูปองธัญพืชกับเงินเดือนนี้ไปให้คุณลุงหลินด้วยนะ ช่วงนี้เบื้องบนจับตาดูเข้มงวด ฉันเลยไม่สะดวกแวะไปเยี่ยมพวกเขา ฝากบอกให้คุณลุงหลินดูแลสุขภาพให้ดี ตอนนี้เรื่องของตระกูลหลินยังพูดอะไรมากไม่ได้ แต่เมื่อถึงเวลาที่พอจะพูดได้ ฉันจะพยายามช่วยรื้อฟื้นคดีคืนความยุติธรรมให้เจิ้นหนานอย่างสุดความสามารถ ฝากบอกคำพูดนี้ของฉันให้ถึงหูท่านด้วยนะ"

ฟางเหม่ยหัวรับคูปองธัญพืชและเงินมายัดใส่กระเป๋าเสื้อของตนเอง "เอาละ ฉันรู้แล้ว ทุกครั้งเป็นต้องพูดจาจู้จี้ซ้ำซาก คุณวางใจเถอะน่า หลานหลาน! หลานหลาน ออกมาล้างมือเตรียมกินข้าวได้แล้วลูก"

พูดจบฟางเหม่ยหัวก็รีบเดินง่วนกลับเข้าไปในครัวทันที

ทุกๆ เดือน เงินและคูปองธัญพืชที่จ้าวกั๋วเฉียงตั้งใจมอบให้ตระกูลหลิน ล้วนเดินทางจากมือของจ้าวกั๋วเฉียงเข้าไปสู่กระเป๋าเสื้อของฟางเหม่ยหัวเท่านั้น ไม่เคยมีแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวที่เดินทางไปถึงมือของคนตระกูลหลินเลยแม้แต่ครั้งเดียว