ตอนที่ 23 — 023

บทที่ 23 เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว (3)

หนึ่งซีซั่นจ่ายหนึ่งหมื่นเหรียญ เธอก็จะสามารถมีที่อยู่ของตนเองแล้วในตอนนั้น ในขณะเดียวกันเธอก็จะหางานประจำและมุ่งหน้าสู่ความเป็นอิสระทางการเงินได้

เมื่อมาถึงข้อสรุปดังนี้ หญิงสาวก็เซ็นสัญญา ลายมือของเธอก็เหมือนตัวตนของเธอที่ทั้งนุ่มนวลและน่ารัก

ผู้กำกับเฉิงยินดีมาและกล่าวว่า

“ผมไม่ได้เอาตราประทับมาด้วยในวันนี้ ผมจะประทับหลังจากที่ผมกลับไปที่ทำงานและให้คนส่งสำเนาไปที่คุณหลังจากนั้นนะครับ”

เนี่ยอันอันพยักหน้าและกล่าวว่า

“ขอบคุณที่ให้โอกาสค่ะ ผู้กำกับเฉิง ฉันจะทำให้ดีที่สุด”

เนี่ยอันอันอารมณ์ดีมากหลังจากที่เซ็นสัญญา ดังนั้นเธอจึงทำอาหารให้ตัวเองแบบอลังการในคืนนั้น

ทางด้านฮั่วเอี้ยนเซียวไม่ได้กลับมาบ้าน และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ตั้งแต่วันนั้นเมื่อเธอยอมแพ้ไป เนี่ยอันอันก็ไม่ได้ใส่ใจกับทัศนคติของฮั่วเอี้ยนเซียวอีกเลย เธออาบน้ำหลังจากนั้นและค้นหาซีซั่นล่าสุดของรายการ “Gold Medal Inn” และเริ่มดูมัน

การเดินทางออกนอกเมืองของฮั่วเอี้ยนเซียวในครั้งนี้คือการเจรจาการลงทุนที่ค่อนข้างมาก การการสังเกตการณ์ในช่วงแรกได้เสร็จสิ้นไปแล้ว แต่ยังมีส่วนท้ายๆที่ยังย่อหย่อนอีกมากในการที่จะผูกมัดเมื่อมีการตัดสินใจให้ทั้งสองบริษัททำงานร่วมกัน เมื่อทุกอย่างเข้าที่และจัดการแล้ว สองอาทิตย์ก็ผ่านไปเรียบร้อยแล้ว

ในตอนนี้ความพยายามที่จะร่วมงานกันก็ได้สมบูรณ์แล้ว อีกฝ่ายในฐานะเจ้าบ้านจึงพาฮั่วเอี้ยนเซียวและทีมงานของเขาออกไปทานอาหารท้องถิ่น

ทีมงานซึ่งนั่งอยู่ในสถานที่มีมีภูมิทัศน์ยอดเยี่ยมของภูเขาและน้ำตก อาหารทั้งหมดก็ตระเตรียมมาอย่างประนีต ฮั่วเอี้ยนเซียวทานมันไปหนึ่งคำแต่เขารู้สึกราวกับกำลังเคี้ยวขี้ผึ้ง

จู่ๆเขาก็จำโจ๊กที่เนี่ยอันอันทำไว้ให้เขาเมื่อวันก่อน มันเป็นอาหารที่เรียบง่ายที่สุดในบรรดาอาหาร แต่ก็มีรสชาติที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้

เขาไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องอาหารมากนัก หากแต่ ณ เวลานี้ เขาคิดถึงอาหารของเธอมากนัก

เมื่อคิดดังนั้นแล้ว ชายหนุ่มจึงหันกลับมาและถามผู้ช่วยผู้บริหารของเขาว่า

“ช่วงนี้คุณได้ยินเรื่องเกี่ยวกับตระกูลเนี่ยบ้างหรือเปล่า”

ผู้ช่วยผู้บริหารอึ้งเล็กน้อยก่อนที่เขาจะส่ายศีรษะและกล่าวว่า

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องที่พวกเขาอยากจะขยายธุรกิจไปที่เมืองหนานหรือครับ บอสฮั่ว”

ฮั่วเอี้ยนเซียวกล่าวว่า

“ไม่ใช่ ผมหมายถึงเรื่องในครอบครัวของพวกเขา”

ผู้ช่วยผู้บริหารยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ เขาส่ายหน้าและกล่าวว่า

“ไม่นี่ครับ ผมไม่ได้ยินเรื่องพวกนี้เลย เนี่ยเฉิงเฟิงยังไม่ได้ตกลงเรื่องจะเป็นหนึ่งเดียวกันกับฉินจื่ออี”

ฮั่วเอี้ยนเซียวพยักหน้านิดๆ นั่นหมายถึงเนี่ยอันอันไม่ได้เอาผลตรวจDNAไปที่ตระกูลเนี่ยอย่างนั้นหรือ อีกทั้งยังหมายถึงว่าเขาเข้าใจเธอผิดไปในวันนั้นงั้นหรือ

หลังจากมื้ออาหารเย็นจบลง ฮั่วเอี้ยนเซียวก็บินกลับเมืองหลวง เขาต้องบินไปต่างประเทศในเช้าวันรุ่งขึ้น

เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วเมื่อเขากลับมาถึงแมนชั่น ฮั่วเอี้ยนเซียวเดินไปที่ชั้นบนช้าๆและชะงักเมื่อเขาผ่านห้องเนี่ยอันอัน ประตูห้องของเธอแง้มออก และภายในก็มืดสนิท มันดูว่างเปล่า

ชายหนุ่มเดินเข้าไปด้านในเพื่อยืนยันว่าไม่มีคนอยู่ข้างในจริงๆ ผ้าปูที่นอนบนเตียงขึงตึงราวกับก้อนเต้าหูในกองทัพ ข้าวของทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะแต่งตัว

แม้แต่บรรดามีดสั้นบนผนังก็ถูกจัดเรียงใหม่ ในตอนนี้พวกมันถูกจัดวางเรียงตามขนาดราวกับแถวทหารที่ยืนเรียงในกองทัพ ชายหนุ่มมองไปรอบเล็กน้อยและมองกลับมาที่เตียงที่วางเปล่า

เธอไปที่ไหนกัน และทำไมเธอถึงไม่อยู่บ้าน