ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2 หัวขโมยน้ำซุปราเมน

อุจิดะ ยูมะเดินตามหลังคิตะฮาระ ชูจิพลางบ่นพร่ำรำพันไม่ยอมหยุด พร่ำพรรณนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ารูปร่างของทาคาซากิ มาโกะยอดเยี่ยมขนาดไหน หน้าตาน่ารักอย่างไร บุคลิกชวนหลงใหลเพียงใด แถมยังยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าในอนาคตคิตะฮาระ ชูจิต้องเสียดายจนไส้แทบขาดอย่างแน่นอน—สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวบูดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา อยากจะย้อนเวลากลับไปตอบตกลงแทนคิตะฮาระ ชูจิให้รู้แล้วรู้รอด ถึงขั้นคิดแผนการว่าจะหลอกล่อทาคาซากิ มาโกะเข้าเลิฟโฮเทลอย่างไรไว้เสร็จสรรพแล้วด้วยซ้ำ

คิตะฮาระ ชูจิไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ทำหูทวนลมประหนึ่งไม่ได้ยิน อุจิดะ ยูมะคนนี้อยู่ในวัยที่กำลังฮอร์โมนพลุ่งพล่านและสนใจเพศตรงข้ามเต็มเปี่ยม แม้จะทั้งลามกและขี้บ่นจู้จี้ ทว่าก็สามารถสืบหาข้อมูลสารพัดเรื่องได้จากปากหมอนี่ นับว่ายังมีประโยชน์อยู่บ้าง เพียงแต่ผลข้างเคียงก็คือต้องทนฟังเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญเป็นพักๆ ถือว่ามีได้ก็ต้องมีเสีย

มนุษย์เราอย่างไรเสียก็เป็นสัตว์สังคม ย่อมต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็ต้องเผชิญหน้ากับพิธีปฐมนิเทศเข้าเรียน ม.ปลาย ทันที ตอนที่จำเป็นต้องสืบหาข้อมูล ก็พอดีได้อุจิดะ ยูมะผู้ชอบตีสนิทคนนี้เสนอหน้าเข้ามาหา จึงได้อาศัยการเลียบๆ เคียงๆ ล้วงข้อมูลจากปากหมอนี่ไปพักใหญ่ นึกไม่ถึงเลยว่าจะโดนเกาะติดแจ ดูเหมือนอุจิดะ ยูมะจะจัดให้เขาอยู่ในข่ายเพื่อนสนิทไปเสียแล้ว—แต่ถึงจะเป็นตอนนี้ เขาก็ยังไม่อยากแตกหักกับอุจิดะ ยูมะ เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องอาศัยล้วงข้อมูลจากปากหมอนั่นอยู่

ยังดีที่หมอนี่แม้หน้าตาจะดูไม่ได้ แถมยังอยู่ในช่วงวัยรุ่นว้าวุ่นเลือดร้อน แต่เนื้อแท้แล้วก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร จึงพอจะกัดฟันอดทนรับไหว

เขาเดินไปสั่งโชยุราเมนชามที่ถูกที่สุดตรงเคาน์เตอร์จำหน่ายอาหาร อุจิดะ ยูมะสั่งทงคตสึราเมนมาส่งๆ ชามหนึ่งแล้วก็ยังพล่ามต่อไม่หยุด ส่วนชิกิชิมะ ริตสึแยกไปสั่งสปาเกตตีผัดสไตล์อิตาเลียนตรงอีกเคาน์เตอร์หนึ่ง—ดูเหมือนหมอนั่นจะเป็นสายชอบกินหวาน

พอราเมนเสร็จ กลิ่นหอมกรุ่นก็ทำเอาท้องของอุจิดะ ยูมะส่งเสียงร้องโครกครากออกมา หมอนั่นถึงได้สงบเสงี่ยมลงบ้างเล็กน้อย แล้วยกชามราเมนเดินตามคิตะฮาระ ชูจิตรงไปยังโซนที่นั่งรับประทานอาหาร ทว่าปากก็ยังไม่วายบ่นเสียดาย

"เฮ้อ จากข้อมูลที่ฉันรวบรวมมานะ ต่อให้ทาคาซากิจะไม่ถึงขั้นท็อปฟอร์มระดับนางฟ้า แต่ก็จัดเป็นเกรดเอชั้นเลิศเลยนะเว้ย เฮ้ย คิตะฮาระ นายคิดยังไงกันแน่เนี่ย พูดอะไรสักคำสิ!"

ในโซนที่นั่งรับประทานอาหารมีคนนั่งประปราย คิตะฮาระ ชูจิกวาดสายตามองหาโต๊ะว่างสำหรับสามคนพลางตอบส่งๆ

"ฉันไม่มีเวลา ฉันต้องอ่านหนังสือ"

"สองเรื่องนี้มันไม่ได้ขัดกันสักหน่อย!" อุจิดะ ยูมะยังไม่ยอมแพ้ เขาจำได้ว่าทาคาซากิ มาโกะก็มีแก๊งเพื่อนสนิทอยู่ ข้างกายมีเด็กสาวสองคนที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ หน้าตาก็จัดว่าดูดีใช้ได้ทีเดียว ถ้าคิตะฮาระ ชูจิจีบติด ตัวเขาก็พลอยมีโอกาสได้ไปคลุกคลีตีโมงกับเด็กสาวสองคนนั้นไปด้วย โอกาสที่จะสละโสด หรือกระทั่งเปิดซิงก็คงจะพุ่งพรวดขึ้นเป็นกอง "เรื่องเรียนน่ะรอให้ถึง ม.6 ค่อยว่ากันเถอะ ตอนนี้พวกเราต้องรีบกอบโกยเวลามาเอ็นจอยกับวัยรุ่นสิวะ… อ๊ะ ระวัง!"

อุจิดะ ยูมะร้องอุทานเสียงหลง ทว่าคิตะฮาระ ชูจิยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็รู้สึกว่ามีใครบางคนชนเข้าที่ข้างลำตัวเสียแล้ว เขารีบประคองถาดในมือให้อยู่นิ่งทันควันเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำซุปราเมนที่ปริ่มชามกระฉอกออกมา

"ขอโทษด้วยนะคะ!"

น้ำเสียงขอโทษที่ฟังดูงัวเงียสะลึมสะลือดังขึ้น คิตะฮาระ ชูจิหันขวับไปมอง… แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะมองไม่เห็นใครเลย! ครั้นเพ่งมองให้ชัดอีกที ถึงได้พบว่ามีเด็กสาวตัวเตี้ยม่อต้อคนหนึ่งกำลังค้อมเอวขอโทษขอโพย ตัวของเธอแทบจะมุดเข้าไปอยู่ใต้ถาดอาหารอยู่รอมร่อ มิน่าล่ะถึงได้มองไม่เห็นตั้งแต่แรก

เด็กสาวคนนี้สวมเครื่องแบบฤดูใบไม้ผลิของโรงเรียนเอกชนไดฟุกุ ด้านนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวผ่องสวมทับด้วยสเวตเตอร์ไหมพรมบางคอกว้างสีเหลืองอ่อน ผูกเนกไทสีแดง ท่อนล่างสวมกระโปรงกะลาสีลายสก็อตสีแดงเข้มสลับดำ สวมถุงเท้าคอตตอนสีดำยาวเหนือเข่า รองเท้าหนังหัวมนขัดเงาวับจนขึ้นประกาย ทว่าเด็กสาวคนนี้ตัวเตี้ยจริงๆ หากไม่ใช่เพราะมีเครื่องแบบนักเรียนสวมอยู่บนตัวละก็ คิตะฮาระ ชูจิเหลือบมองแวบแรกคงนึกว่าเป็นเด็กประถมที่ไหนแอบวิ่งเข้ามาเล่นในโรงเรียน ม.ปลาย แน่ๆ

"ไม่เป็นไรครับ คุณนักเรียน เป็นอะไรหรือเปล่า?"

คิตะฮาระ ชูจิยิ้มบางๆ ไม่ได้ถือสาหาความกับการชนโดยไม่ได้ตั้งใจ เด็กสาวคนนั้นยืดตัวตรงขึ้น พลางขยี้ดวงตาที่ยังฉ่ำไปด้วยความง่วงงุน เอ่ยอย่างเกรงใจ

"ขอโทษทีค่ะ ฉันง่วงมากไปหน่อย เดินใจลอยจนไม่ได้มองทาง สร้างความเดือดร้อนให้แล้ว ขอโทษจริง…"

เธอพูดไปพลางมองหน้าคิตะฮาระ ชูจิชัดๆ แล้วก็พลันชะงักกึก

"นายเองเหรอ? ไอ้หน้าขาว… คิตะฮาระ ชูจิ?!"

คิตะฮาระ ชูจิประหลาดใจ หรือว่าจะเป็นคนรู้จัก? เจ้าของร่างเดิมคนนี้ไม่น่าจะมีคนรู้จักในเมืองนาโกย่าไม่ใช่เหรอ? เคยเจอกันในช่วงไม่กี่วันนี้ หรือว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแน่นะ? แม้ในใจจะเคลือบแคลงสงสัย ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงออก เขาระงับความสงสัยแล้วกวาดสายตามองใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้าอย่างละเอียด ถึงได้พบว่าเด็กสาวคนนี้หน้าตาน่ารักสะสวยไม่เบา—ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว คิ้วเรียวบางริมฝีปากอวบอิ่มดั่งผลเชอร์รี่ บนพวงแก้มยังมีลักยิ้มตื้นๆ สองข้าง เพียงแต่ยามนี้ สีหน้าบนใบหน้านั้นกำลังแปรเปลี่ยนจากความสะลึมสะลือเหนื่อยล้าไปเป็นความขุ่นเคืองทีละน้อย ริมฝีปากเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ คู่หนึ่งที่วาววับสะท้อนไอเย็น

แม้คิตะฮาระ ชูจิจะมีอาการจำหน้าคนไม่ค่อยเก่ง แต่ก็ยืนยันได้แน่นอน—ไม่รู้จัก และไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้น! ถ้าใช่ละก็ ตัวเตี้ยขนาดนี้เขาต้องจำได้ติดตาบ้างแล้วล่ะ

คิตะฮาระ ชูจิไม่แน่ใจ จึงลองหยั่งเชิงถามดู

"ใช่ครับ ผมคิตะฮาระเอง คุณคือ…"

เขาระแวดระวังตัวมากเกินไปจนเผลอใช้คำสุภาพเป็นทางการไปโดยไม่รู้ตัว

เด็กสาวร่างเตี้ยหรี่ดวงตารูปจันทร์เสี้ยวลง สีหน้ายิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวขึ้นไปอีก แผดเสียงด้วยความอับอายปนเดือดดาล

"นายจำฉันไม่ได้เหรอ!?"

"เอ่อ… พวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนงั้นเหรอครับ?"

เด็กสาวทำท่าเหมือนอยากจะระเบิดอารมณ์แต่ก็พูดไม่ออก อัดอั้นอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเธอก็เขย่งปลายเท้า ยื่นปากเล็กๆ งับขอบชามราเมนบนถาดของคิตะฮาระ ชูจิ แล้วก็… ซู้ดดด! ซดน้ำซุปราเมนของเขาเข้าไปคำโต จากนั้นก็ตวัดสายตาดุใส่คิตะฮาระ ชูจิหนึ่งที ก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป ร่างเล็กๆ ลับหายไปในพริบตา

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

คิตะฮาระ ชูจิยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น ยืนเอ๋อไปชั่วครู่ถึงค่อยหันไปถามอุจิดะ ยูมะ

"เธอ… ยัยนั่นเป็นใครน่ะ?"

อุจิดะ ยูมะเองก็อ้าปากค้างตาโตเช่นกัน เกิดมาจนโตป่านนี้เพิ่งเคยเจอเรื่องแปลกประหลาดพรรค์นี้เป็นครั้งแรก—มีคนหน้าด้านหน้าทนกล้ามาแย่งซดน้ำซุปราเมนชาวบ้านโต้งๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? เขานึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้น

"ดูจากส่วนสูงนั่น… เหมือนจะเป็น ฟุคุซาวะ ฟุยุมิ จากห้อง C น่ะ"

ทางด้านชิกิชิมะ ริตสึจองที่นั่งเรียบร้อยแล้ว จึงกวักมือเรียกให้พวกเขาสองคนเดินไปหา คิตะฮาระ ชูจิเดินพลางถามด้วยความข้องใจ

"ฟุคุซาวะ ฟุยุมิ ห้อง C? ทำไมยัยนั่นต้องทำแบบนั้นด้วย?"

พูดไม่ทันไรก็มาก้มซดน้ำซุปราเมนคนอื่นไปเฉย นี่มันคนบ้าโรคจิตชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

อุจิดะ ยูมะเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน จากข้อมูลเด็กสาวในโรงเรียนที่ฉันรวบรวมมา พวกนายน่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ! ยัยนั่นเป็นคนท้องถิ่น ส่วนนายมาจากจังหวัดทตโตริ อยู่ห่างกันคนละโยชน์… แปลกประหลาดจริงๆ!"

เขาเดินตามคิตะฮาระ ชูจิไปนั่งลงที่โต๊ะ พลางอวดอ้างสรรพคุณเครือข่ายข่าวกรองของตนเองต่อ

"ฟุคุซาวะ ฟุยุมิ รู้สึกว่าจะสอบเข้ามาจากโรงเรียนมัธยมต้นรัฐบาลในเขต DS กรุ๊ปเลือดเอ ราศีมังกร ส่วนสูงรั้งท้ายของชั้นปี อ้างว่าสูงหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตร แต่ในความเป็นจริงได้ยินว่าเสริมแผ่นดันส้นไว้ในรองเท้า จริงๆ แล้วสูงแค่ร้อยสี่สิบห้าเซนติเมตรเท่านั้น รูปร่างคัพ AA"

คิตะฮาระ ชูจิกำลังจ้องชามราเมนด้วยความลังเลใจ ไม่รู้ว่ายัยฟุคุซาวะ ฟุยุมิจะมีโรคติดต่ออะไรไหม แล้วชามนี้ยังจะกินต่อได้อยู่หรือเปล่าเนี่ย? ถ้าจะให้เททิ้ง กระเป๋าสตางค์ของเขาก็รับไม่ไหว ตอนนี้ยังไม่มีรายได้อะไร สองร้อยห้าสิบเยนแม้จะไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่เศษเงิน เขากำลังคิดกังวลอยู่ในใจ ปากจึงถามตอบส่งๆ ไป

"คัพ AA อะไร?"

อุจิดะ ยูมะรอจังหวะที่เขาจะถามคำถามนี้อยู่แล้ว จึงถูเสี้ยนตะเกียบไม้อย่างอารมณ์ดี พลางเอ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

"ไม่รู้ล่ะสิ? มามะ เดี๋ยวป๋าจะสอนให้ นี่มันศาสตร์ชั้นสูงเชียวนะเว้ย! คัพ AA ก็หมายความว่าส่วนต่างรอบอกบนกับรอบอกล่างของยัยนั่นมีแค่ 7.5 เซนติเมตรเท่านั้น—ยัยนั่นน่ะเป็นพวกอกกระดานขั้นสุดยอด แปดในสิบส่วนคงยังใส่เสื้อทับเด็กประถมอยู่เลยมั้ง ช่างน่าเวทนาแท้ๆ!"

พูดจบหมอนั่นก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ—แม้แต่ตอนหัวเราะฮ่าๆ ก็ยังดูน่าหมั่นไส้และกวนประสาทเป็นบ้า!

คิตะฮาระ ชูจิปรายตามองอุจิดะ ยูมะทีหนึ่ง รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เพิ่งรู้จักกับหมอนี่มายังไม่ถึงสิบวัน เขาก็ได้ยินเรื่องชุดชั้นในสตรีไปแล้วตั้งสองร้อยหกสิบหกแบบ… หมอนี่ถ้าเอาพลังงานความมุ่งมั่นทุ่มเทขนาดนี้ไปใช้กับการเรียน คงสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำและมีอนาคตสดใสไร้กังวลไปนานแล้ว ทว่ากลับเอาเวลาทั้งหมดมาผลาญกับเรื่องไร้แก่นสารพรรค์นี้เนี่ยนะ

อุจิดะ ยูมะขำคิกคักคนเดียวอยู่พักหนึ่ง อย่างไรเขาก็ค่อนข้างชอบคุยกับคิตะฮาระ ชูจิมากกว่า ชิกิชิมะ ริตสึ 'เพื่อนสนิทสมัยเด็ก' ของเขาเป็นพวกปากหนักแถมชอบขัดคอ ฟังเขาโม้ไปได้ไม่กี่ประโยค ถ้าไม่ทำเมินเฉยก็มักจะตีหน้าขรึมสั่งสอน อุตส่าห์เจอกับคนที่ยอมอดทนนั่งฟังเรื่องไร้สาระของเขาได้ทั้งวันแบบนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง เขามองดูคิตะฮาระ ชูจิจ้องชามราเมนอย่างลังเล คิดอยู่แปบเดียวก็กระจ่างแจ้งว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลเรื่องอะไร ลูกตากลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเลื่อนชามราเมนของตัวเองไปข้างหน้า ยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

"งั้นฉันแลกกับนายเอาไหมล่ะ!"

คิตะฮาระ ชูจิเหลือบมองหมอนั่นอีกแวบหนึ่ง ก็พลันอ่านความคิดทะลุปรุโปร่งในทันที—หมอนี่กำลังจ้องเป๋งไปยังขอบชามจุดที่ฟุคุซาวะ ฟุยุมิเพิ่งซดน้ำซุปไปหยกๆ ชัดเลยว่าอยากจะ 'จูบทางอ้อม' ล่ะสิไม่ว่า!

เจ้าหมอนี่… ลามกจกเปรตก็ให้มันมีขอบเขตบ้างเถอะ! นี่แกไม่เคยเห็นผู้หญิงมาแปดชาติแปดภพแล้วหรือไงฮะ!?

เขาแอบสบถด่าในใจ แล้วคีบเส้นราเมนขึ้นมากินทันที—ทงคตสึราเมนของอุจิดะ ยูมะราคาแพงกว่าชามนี้เล็กน้อย เขาไม่อยากเอาเปรียบหมอนั่น อีกทั้งเงินในกระเป๋าก็มีจำกัด ไม่อยากเสียเงินซื้อใหม่อีกชาม ทนๆ เอาหน่อยละกัน!

อุจิดะ ยูมะหน้าหนาประดุจกำแพงเมืองจีน โดนคิตะฮาระ ชูจิค้อนขวับใส่ก็ไม่สะทกสะท้าน อันที่จริงเขาก็แค่พูดหยอกเล่นขำๆ เสียมากกว่า ถึงจะลามกไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้คิดจะเล่น 'จูบทางอ้อม' อะไรจริงจัง จึงเอ่ยเสียงดังว่า "จะทานแล้วนะครับ" แล้วลงมือกินบ้าง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อคุย—ความจริงเขาไม่ได้พิศวาสผู้หญิงที่ไม่มีความเป็นหญิงอย่างฟุคุซาวะ ฟุยุมิสักเท่าไร แค่หยิบมาล้อเล่นแซวขำๆ สองสามคำก็พอแล้ว—พลางเอ่ยถาม

"จริงสิ คิตะฮาระ นายคิดจะเข้าชมรมอะไรเหรอ?"

คำถามนี้ทำให้ชิกิชิมะ ริตสึที่กำลังนั่งกินสปาเกตตีผัดอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองมาทันที แววตาแฝงความคาดหวังอยู่ไม่น้อย