ตอนที่ 44 — บทที่_0044_เร็วเข้า ชนเข้าไปเลย

บทที่ 44 เร็วเข้า ชนเข้าไปเลย

“เจ้านาย สถานการณ์เปลี่ยนครับ มีผู้หญิงอีกคนโดนฟาดสลบไปเพิ่ม จะให้จัดการยังไงดีครับ?”

บอดี้การ์ดถามจี้เฉินอานผ่านโทรศัพท์

“โยนทั้งคู่ขึ้นเตียงไป แกล้งทำเป็นจี้เหอกับไอ้ปัญญาอ่อนนั่น”

กู้เยี่ยนฉือแย่งโทรศัพท์มาแล้วสั่งกำชับ “ต้องรักษาความปลอดภัยของจี้เหอเป็นอันดับแรกนะ”

“รับทราบครับ คุณจี้ไม่เป็นไรครับ”

“พี่กู้ ฉันไม่เป็นไรค่ะ” จี้เหอได้ยินชื่อตัวเองจึงรีบรายงานความปลอดภัยของตัวเอง

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พวกนายถอนตัวออกมาได้เลย ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว”

“รับทราบ”

ในขณะที่บอดี้การ์ดพาจี้เหอแอบหนีออกมาจากชั้นสอง ทางด้านกู้กวานเซี่ยก็เริ่มลงมือเหมือนกัน

นักสืบเอกชนบอกหล่อนว่า วันนี้จี้เหอจะกลับไปร่วมงานวันเกิดพี่ชายตัวเอง และนอกจากครอบครัวของน้องชายพี่สะใภ้ของจี้เหอแล้ว ยังมีสองพ่อลูกตระกูลหลิวไปร่วมด้วย

ลูกชายตระกูลหลิวเคยป่วยเป็นไข้ตอนเด็กแล้วรักษาไม่ทันจนตอนนี้กลายเป็นคนปัญญาอ่อน

ตระกูลจี้กับตระกูลหลิวไม่เคยติดต่อกันมาก่อน การเชิญมางานวันเกิดกะทันหันแบบนี้ คงจะมีเจตนาร้ายแน่นอน

ตระกูลจี้น่าจะคิดจับคู่จี้เหอกับลูกชายปัญญาอ่อนของตระกูลหลิว

พวกเขาต้องรีบชิงลักพาตัวจี้เหอก่อนที่ทั้งสองตระกูลจะเป็นดองกัน ไม่อย่างนั้นถ้าจี้เหอไปอยู่บ้านตระกูลหลิวจะยุ่งยากกว่าเดิม

คนที่กู้กวานเซี่ยส่งมาแอบได้ยินพวกเขาคุยกัน จึงได้รู้ว่าจี้เหอถูกทำให้สลบและพาตัวขึ้นไปบนชั้นสองแล้ว

พวกเขารีบแอบขึ้นไปข้างบน และก็ได้พบชายหญิงคู่หนึ่งนอนสลบอยู่บนเตียงจริง ๆ

พวกเขาใช้ถุงคลุมหัวผู้หญิงคนนั้นไว้แล้วอุ้มวิ่งหนีออกมาทันที

“เจ้านาย! ลงมือสำเร็จแล้วครับ”

กู้กวานเซี่ยที่ได้รับโทรศัพท์ดีใจจนเนื้อเต้นและรีบสั่งอย่างตื่นเต้น “รถจอดรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว พวกนายรีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้!”

เซี่ยจือเหยาที่ตามมาทีหลังพร้อมกับพ่อแม่ตระกูลเหลียง บังเอิญมาเห็นกู้กวานเซี่ยกำลังขับรถมารับพวกผู้ชายท่าทางมีพิรุธที่แบกผู้หญิงคนหนึ่งไว้พอดี

“คุณลุง คุณป้าคะ ผู้หญิงที่สลบอยู่คนนั้นแหละค่ะคือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกคุณ!”

เซี่ยจือเหยาชี้ไปอย่างตื่นเต้นแล้วบอกคนขับรถ “เร็วเข้า ขับให้เร็วกว่านี้อีก!”

กู้กวานเซี่ยเพิ่งจะเปิดประตูรถแล้วประคองผู้หญิงคนนั้นให้นั่งลง พอหันไปก็เห็นรถเบนท์ลีย์สีดำพุ่งตรงเข้ามาจนใจหายวาบ

หล่อนรีบปิดประตูเสียงดังปังแล้วตะโกนเร่ง “ไปสิ รีบไป!”

“เร็วเข้า ชนเข้าไปเลย!”

เซี่ยจือเหยาตะโกนสั่งคนขับ “ถ้ามีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง!”

โครม! รถทั้งสองคันพุ่งชนกันเข้าอย่างจัง

เซี่ยจือเหยากระชากประตูรถออกแล้วพาพ่อแม่ตระกูลเหลียงพุ่งเข้าไปทันที

เธอระดมทุบกระจกรถเสียงดัง “กู้กวานเซี่ย เปิดประตูนะ! ฉันรู้ว่าหล่อนอยู่ในนั้น รีบคืนคุณหนูตัวจริงของตระกูลเหลียงมาเดี๋ยวนี้! ฉันพาคุณลุงคุณป้ามาที่นี่แล้ว หล่อนหนีไม่พ้นหรอก!”

กู้กวานเซี่ยที่กำลังมึนเพราะแรงกระแทกจากรถชน ไม่กล้าเปิดประตูรถง่าย ๆ หล่อนเอามือปิดหน้าแล้วตะโกนตอบ “ฉันไม่รู้จักหล่อนนะ ออกไป!”

สองสามีภรรยาตระกูลเหลียงร้อนใจมาก พวกเขาพยายามแนบหน้าจ้องมองเข้าไปในรถแต่กลับมองไม่เห็นอะไรเลย จึงได้แต่เกลี้ยกล่อมอย่างกระวนกระวาย “กวานเซี่ย หล่อนเปิดประตูก่อนเถอะ ให้พวกเราได้เห็นหน้าลูกหน่อย”

กู้กวานเซี่ยทำตัวไม่ถูก ลักพาตัวลูกสาวเขาแล้วโดนพ่อแม่เขามาจับได้คาหนังคาเขามันน่าขายหน้าชะมัด

หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะตอบกลับ ได้แต่หดคอหลบอยู่ข้างในราวกับเต่าหดหัว

เสียงทะเลาะวิวาทและเสียงรถชนกันอย่างรุนแรงทำให้ผู้คนที่อยู่ระแวกนั้นเริ่มสนใจ

ชายสามคนที่เมาหัวราน้ำอยู่ข้างในบ้านเดินออกมาดูเหตุการณ์ จี้เฟิงยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ วันนี้เป็นวันเกิดเขานะเนี่ย

ดันมีรถชนมาเกิดขึ้นหน้าบ้านตัวเอง มันช่างอัปมงคลจริง ๆ!

น้องชายจูหงกลับดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน เขาชะเง้อหน้าดูพลางถาม “ทำไมคนเยอะจังล่ะเนี่ย พวกเขาแย่งอะไรกันน่ะ เห็นพูดเรื่องคุณหนูจริงคุณหนูปลอมอะไรนั่นน่ะ”

เถ้าแก่หลิวมองดูผู้คนที่อยู่ข้างหน้าคู่สามีภรรยานั่นดูท่าทางจะคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่นะ เหมือนจะเป็นตระกูลเหลียงที่ทำธุรกิจการแพทย์ที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง

มีข่าวลือมานานแล้วว่าพวกเขากำลังตามหาลูกสาวแท้ ๆ อยู่ หรือว่าลูกสาวคนนั้นจะอยู่ที่อู๋ถงหลี่?

แหม เรื่องดี ๆ แบบนี้ทำไมเขาถึงไม่เจอเองนะ ถ้าเขาสามารถหาตัวคุณหนูคนนั้นเจอแล้วส่งคืนตระกูลเหลียงได้ละก็ ธุรกิจของเขาคงรุ่งเรืองไปนานแล้ว

เสียดายชะมัด! พลาดโอกาสทองแบบนี้ไปจนได้

พวกกู้เยี่ยนฉือนั่งยอง ๆ แอบอยู่หลังกำแพงบ้านตรงข้ามบ้านของจี้เหอ ความจริงกะว่าจะรอให้ตำรวจมาถึงก่อนแล้วค่อยออกไป

ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ จะมีละครฉากใหญ่แทรกขึ้นมากลางทาง! แถมคนเล่นละครก็ยังเป็นคนคุ้นหน้าทั้งนั้น

หลังจากแอบฟังอยู่พักหนึ่ง ทั้งหมดก็หันไปมองจี้เหอที่กำลังยืนดูเหตุการณ์อยู่เหมือนกัน

ลู่สืออันเปิดประเด็นก่อนพลางร้องเหอะ “จี้เหอ บ้านพวกเธอมีคุณหนูตัวจริงของตระกูลเหลียงด้วยเหรอ?”

จี้เหอทำหน้ามึนงงพยายามมองด้วยสายตาใสซื่อ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ไม่เคยได้ยินว่าพี่สะใภ้หรือน้องสะใภ้ของหล่อนจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของบ้านนั้นนี่นา”

จี้เฉินอานเกาะกำแพงจ้องมองไปข้างหน้าพลางลูบคางวิเคราะห์ “ดูจากเสื้อผ้าเมื่อกี้ คนที่พวกเขาลักพาตัวไปน่าจะเป็นน้องสะใภ้ของพี่สะใภ้เธอนะ หรือว่าน้องสะใภ้คนนั้นจะเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลเหลียง? ถ้าเป็นงั้นก็แย่สิ! ตระกูลเหลียงไม่ใช่พวกที่จะไปล้อเล่นด้วยได้นะ พวกเขามีอำนาจมากในเมืองหลวง วันนี้พวกเราสงสัยจะทำงานฟรีเสียแล้ว”

กู้เยี่ยนฉือลูบผมสวี่เล่อตัวที่คอยชะโงกหน้าดูละครอยู่ตลอดแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะ “ไม่แน่หรอก พวกนายรู้ไหมว่าปีนี้เหลียงเยวี่ยอายุเท่าไหร่?”

จี้เฉินอานหันกลับมา “18 ไง ใครก็รู้ ตอนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหล่อนก็ชอบมาขอนั่งเล่นกับพวกเราบ่อย ๆ จนโดนพี่ชายหล่อนไล่กลับไปเหมือนลูกไก่ พวกเรายังหัวเราะเยาะกันตั้งนาน”

กู้เยี่ยนฉือหันไปถามจี้เหอ “น้องสะใภ้ของพี่สะใภ้เธออายุเท่าไหร่?”

จี้เหอตอบ “23 ค่ะ”

กู้เยี่ยนฉือถามต่อ “แล้วเธอล่ะอายุเท่าไหร่?”

จี้เหอ “18 ค่ะ”

ลู่สืออันเข้าใจทันทีและชี้ไปที่จี้เหอ “สรุปก็คือจี้เหอนี่แหละที่เป็นคุณหนูตัวจริง กู้กวานเซี่ยยัยเซ่อซ่าลักพาตัวผิดคน! หล่อนกะจะลักพาตัวจี้เหอแต่คงช้าไปก้าวหนึ่งเลยไปคว้าเอาน้องสะใภ้พี่สะใภ้จี้เหอที่เราทำให้สลบไว้มาแทนล่ะสิ 555... ขำชะมัด!”

“พอพูดงี้มันก็ใช่เลยนะ 555”

จี้เฉินอานก็เพิ่งจะนึกออกและหัวเราะจนปวดท้อง “ฉันก็ว่าแล้วคนสมองแห่งความรักอย่างกู้กวานเซี่ยจะมาเป็นโจรลักพาตัวได้ไง สุดท้ายก็ยังลักพาตัวผิดคนอีก ไม่มีใครจะทึ่มไปกว่าหล่อนแล้วล่ะ แล้วหล่อนจะลักพาตัวลูกสาวตระกูลเหลียงไปทำไมกันล่ะนั่น แบบนี้มันเท่ากับล่วงเกินตระกูลเหลียงไม่ใช่เหรอ?”

กู้เยี่ยนฉือรู้สึกอับอายที่มีนามสกุลเดียวกับกู้กวานเซี่ย เขาหัวเราะเยาะ “หล่อนอยากจะประจบเหลียงเยวี่ย ก่อนหน้านี้ยังโทรหาฉันให้ไปลักพาตัวคุณหนูตัวจริงตระกูลเหลียงอยู่เลย โดนฉันหลอกไป 3,000,000 ก็ยังไม่หลาบจำอีก”

“3,000,000!” จี้เฉินอานอดหัวเราะต่อไม่ได้ “ฉันว่าหล่อนคงไม่มีเงิน 3,000,000 นั่นหรอก ต้องเป็นเหลียงเยวี่ยที่ให้เงินมาแล้วสั่งให้แอบหาตัวคุณหนูจริงไปกำจัดทิ้งเสียก่อน แต่ผลสุดท้ายนอกจากงานจะล่มแล้ว ยังโดนพ่อแม่ตระกูลเหลียงมาจับได้คาตาอีก แค่คิดฉันก็ขำแล้ว 555”

จี้เหอยิ่งฟังยิ่งมึนตึ้ก เธอรู้สึกว่าตามความเห็นของพวกเขาไม่ทันเลยจริง ๆ แล้วเธอไปเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลเหลียงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

สวี่เล่อตัวก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เธอพยายามดึงขากางเกงพ่อแล้วถาม “ป้าป๋า พวกคุณหัวเราะอะไรกันเหรอ?”

กู้เยี่ยนฉืออุ้มสวี่เล่อตัวขึ้นมา “ป้าป๋ากับพวกคุณอากำลังขำว่ามีบางคนกำลังจะซวยแล้วยังไงล่ะ”

วี๊—ว่อ—วี๊—ว่อ—

ในเวลานั้นเอง ตำรวจก็มาถึงแล้ว

[จบตอน]