ตอนที่ 92 — บทที่_0091_ฉันกำลังปลูกต้นวุ่นวายอยู่

บทที่ 91 ฉันกำลังปลูกต้นวุ่นวายอยู่

เจ้าเด็กแสบกินจนพุงกางเป็นลูกมะนาว และเอาแต่ร้องว่าอิ่มจนจะแตกแล้ว

กู้เยี่ยนฉือเตรียมพร้อมไว้อย่างดี เขาหยิบยาช่วยย่อยออกมาจากกระเป๋าสีเขียวของลูก และให้ลูกกินไปหนึ่งเม็ด พร้อมกับใช้มือหนาช่วยลูบท้องให้

สวี่เล่อตัวนั่งอยู่บนตักของคุณพ่อ ซุกหน้าเข้ากับวงแขนของคุณพ่ออย่างน่าสงสาร เห็นได้ชัดว่าหล่อนเริ่มรู้สึกอายขึ้นมาบ้างแล้ว

สวี่ซิงหนี่ยื่นมือออกไปวางบนท้องของสวี่เล่อตัว ตั้งใจจะใช้มนตราช่วยบรรเทาความอึดอัดให้

“อย่าเสียเวลาเลยครับ” กู้เยี่ยนฉือห้ามเธอไว้พลางก้มหน้ายิ้ม “ให้แกได้รับบทเรียนบ้างก็ดี คราวหน้าจะได้ไม่กล้ากินเยอะขนาดนี้อีก”

สวี่ซิงหนี่เห็นว่าสวี่เล่อตัวไม่ได้ทรมานมากนักจึงล้มเลิกความตั้งใจ

เมื่อกิจกรรมสิ้นสุดลง กู้เยี่ยนฉือก็พาสวี่ซิงหนี่และสวี่เล่อตัวกลับ

ระหว่างทางกลับไปที่ศาลเทพภูเขา เขายังจงใจอ้อมไปที่ร้านเหล้าเพื่อซื้อเหล้าลูกท้อติดมือมาอีกหลายกา

ทันทีที่สวี่ซิงหนี่มาถึงศาลเทพภูเขาก็หายตัวไป วันนี้เธออยู่นานพอสมควรแล้ว จำเป็นต้องกลับไปพักฟื้นในมิติลี้ลับ

กู้เยี่ยนฉือวางเหล้าลูกท้อลงหน้าศาลเทพภูเขาอย่างนอบน้อม จากนั้นก็จุดธูปสามดอกปักลงในกระถางธูป

เขาคุกเข่าลงบนเบาะรองนั่งหน้าศาลแล้วพูดว่า “ถ้าคุณอยากได้อะไร หรือต้องการอะไรก็บอกผมนะ ผมจะมาส่งของให้คุณทุกวันเลย”

รออยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงหันไปถามสวี่เล่อตัว “เล่อเป่า แม่พูดอะไรไหม”

สวี่เล่อตัวส่ายหัว “เปล่าค่ะ แม่กลับไปแล้ว”

กู้เยี่ยนฉือรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่หัวเข่า แล้วจูงมือสวี่เล่อตัว “พวกเรากลับกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาส่งของให้แม่ใหม่”

เขาคิดไว้แล้วว่า จากนี้ไปเขาจะมาให้ความรู้เรื่องโลกสมัยใหม่กับเทพภูเขาทุกวัน เพื่อดึงดูดและกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธอ แบบนี้เธอจะได้อยากออกมาหาบ่อยขึ้น แล้วเรื่องระหว่างเราสองคนก็จะสำเร็จง่ายขึ้น!

สวี่เล่อตัวดูเหมือนจะไม่อยากห่างจากแม่ ระหว่างทางกลับจึงดูไม่ร่าเริงเหมือนตอนมา

“เล่อเป่ามานี่มา มานั่งบนไหล่พ่อจะได้มองเห็นไกล ๆ” กู้เยี่ยนฉือตบมือพลางย่อตัวลง หมายจะหลอกล่อให้ลูกสาวอารมณ์ดีขึ้น

สวี่เล่อตัวตาเป็นประกาย หล่อนรีบปีนขึ้นไปบนไหล่ที่กว้างและแข็งแรงของคุณพ่อ นั่งคร่อมคอคุณพ่อเอาไว้ ขาอวบ ๆ พาดอยู่ที่หน้าอกของคุณพ่อแล้วแกว่งไปมาอย่างร่าเริงอีกครั้ง

“ป้าป๋า สูงจังเลย! หนูเอื้อมมือไปแตะใบไม้ได้ด้วยแหละ!” “งั้นลูกช่วยเด็ดใบไม้ที่สวยที่สุดมาให้พ่อสักใบสิ”

เมื่อกู้เยี่ยนฉือเห็นว่าลูกสาวอารมณ์ดีขึ้นแล้ว จึงชักจูงให้หล่อนหันไปสนใจใบไม้แทน

สวี่เล่อตัวได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นคว้ากิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เดิมทีหล่อนตั้งใจจะเด็ดแค่ใบไม้ แต่พอเห็นดอกไม้สีเหลืองเล็ก ๆ ที่ขึ้นอยู่เป็นกลุ่มแน่น ดูสวยงามมาก หล่อนจึงอดใจไม่ไหวหักกิ่งเล็ก ๆ กิ่งนั้นออกมาเลย

หล่อนชูกิ่งไม้มาตรงหน้าคุณพ่อแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้น “ป้าป๋า ดอกไม้อันนี้คืออะไรเหรอคะ สวยจังเลย”

กู้เยี่ยนฉือชำเลืองมองแล้วพูดว่า “นี่คือดอกของต้นร่วงหัว ต้นร่วงหัวต้นนี้แก่มากแล้ว พอถึงฤดูใบไม้ร่วง มันจะออกผลเป็นสีชมพูดูเหมือนโคมไฟอันเล็ก ๆ สวยมากเลยล่ะ”

สวี่เล่อตัวแกว่งกิ่งไม้ในมือ “งั้นหนูจะเอากลับไปปลูก พอถึงฤดูใบไม้ร่วง หนูจะได้มีโคมไฟจิ๋วสีชมพูด้วย”

กู้เยี่ยนฉือยิ้มออกมา เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับสนับสนุนลูกว่า “เดี๋ยวพอถึงบ้าน พ่อจะหาขวดพลาสติกมาให้ลูกเอาไว้ปลูกมันนะ แต่ลูกต้องคอยเปลี่ยนน้ำให้มันทุก ๆ สองสามวันนะ ปลูกแล้วต้องรับผิดชอบ จะทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไม่ได้”

สวี่เล่อตัวรีบตบอกตัวเองทันที “หนูรับรอง! หนูจะตั้งใจปลูกให้มันโตเป็นต้นไม้ใหญ่เลย!”

เมื่อถึงบ้าน กู้เยี่ยนฉือก็หาขวดน้ำเปล่าที่ใช้แล้วมาใส่น้ำให้ลูกตามสัญญา เขาใช้กรรไกรขลิบปลายกิ่งให้เป็นรอยเฉียง แล้วจึงเสียบกิ่งไม้นั้นลงไป

สวี่เล่อตัววางขวดนั้นไว้ตรงเคาน์เตอร์ที่มีแสงแดดส่องถึงอย่างทะนุถนอม หล่อนใช้มือเท้าคางจ้องมองมันอยู่อย่างนั้น พลางจินตนาการว่ากิ่งไม้กิ่งนี้จะค่อย ๆ โตขึ้นจนขวดแตก ทะลุหลังคาบ้าน แล้วกลายเป็นต้นไม้ใหญ่เหมือนในกาตูน

ลู่สืออันคาบอมยิ้มก้านยาวเดินเข้ามาพิงเคาน์เตอร์มองกิ่งไม้นั้น แล้วถามยิ้ม ๆ ว่า “เล่อเป่า ลูกทำอะไรอยู่น่ะ”

สวี่เล่อตัวตอบอย่างจริงจังว่า “หนูกำลังปลูกต้นวุ่นวายอยู่ค่ะ”

“ต้นวุ่นวาย” ลู่สืออันหัวเราะชอบใจพลางเอานิ้วไปจิ้ม ๆ ดอกไม้สีเหลืองเล็ก ๆ นั่น “มันคือต้นร่วงหัวไม่ใช่เหรอ ลูกใช้แค่ขวดจะปลูกให้รอดได้ยังไง เดี๋ยวผ่านไปไม่กี่วันก็อย่าแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ”

สวี่เล่อตัวตอบอย่างมั่นใจ “ป้าป๋าบอกว่าปลูกรอดค่ะ แถมยังบอกว่าอันนี้เรียกว่าการปลูกพืชใน... ใน... ในน้ำด้วย”

หล่อนไม่เข้าใจหรอกว่าการปลูกพืชในน้ำคืออะไร สำหรับหล่อนแค่ปลูกในน้ำก็คงจะเรียกว่าการปลูกในน้ำนั่นแหละ

ลู่สืออันหัวเราะร่า “เจ้าตัวเล็ก อันนี้เขาเรียกว่าการปลูกพืชในน้ำ ต้องให้กิ่งนี้มันงอกรากออกมาถึงจะรอด ข้างล่างมันได้กินน้ำแต่ข้างบนมันไม่ได้กินน้ำนะ พอดีลุงมีฟ็อกกี้อันเล็กอยู่พอดี ลูกเอาไว้ฉีดน้ำให้ดอกไม้พวกนี้ทุกวัน เผื่อมันจะอยู่รอดได้นานขึ้นอีกหน่อย”

เดิมทีฟ็อกกี้อันนี้เขาซื้อมาตั้งใจจะเอาไว้ใส่ชื่อน้ำมันมะกอก แต่ดันดูขนาดผิดไปหน่อย เลยได้อันจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือมา ใส่ชื่อน้ำมันไม่ได้แล้ว ก็เลยเอามาใส่น้ำให้สวี่เล่อตัวไว้รดน้ำดอกไม้พอดี

เขาจงใจล้างจนสะอาดและเติมน้ำประปาจนเต็มก่อนจะส่งให้สวี่เล่อตัว สวี่เล่อตัวก็จัดการฉีดน้ำใส่ดอกไม้จนเปียกโชก น้ำหยดติ๋ง ๆ ลงมาจากกลีบดอกเลยทีเดียว

กู้เยี่ยนฉือเก็บของเสร็จเดินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นทั้งสองคนกำลังวุ่นวายอยู่กับกิ่งไม้กิ่งนี้ ถ้าขืนยังฉีดน้ำแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่จะปลูกให้รอดเลย พรุ่งนี้ดอกไม้ก็คงร่วงหมดต้น

เขาหยิบฟ็อกกี้มาสาธิตให้สวี่เล่อตัวดู “เล่อเป่า ฉีดน้ำเยอะขนาดนี้ไม่ได้นะ ลูกดูสิกลีบดอกร่วงหมดแล้ว ลูกควรจะฉีดแค่พรม ๆ บาง ๆ ที่ผิวหน้าทุกวัน ฉีดจากระยะประมาณนี้ อย่าเข้าไปใกล้เกินไป”

สวี่เล่อตัวพยักหน้าหงึก ๆ มืออวบ ๆ คว้าฟ็อกกี้มาเลียนแบบท่าทางของคุณพ่อในการฉีดน้ำได้อย่างสมจริง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นรอรับคำชมจากคุณพ่อ

กู้เยี่ยนฉือไม่ทำให้ลูกผิดหวัง เขาลูบผมลูกเบา ๆ “นั่นแหละ เก่งมาก!”

หลังจากนั้น สวี่เล่อตัวก็เอาแต่พร่ำเพ้อถึงกิ่งไม้กิ่งนี้ เวลาทานข้าวก็ต้องเอาขวดเล็ก ๆ มาวางไว้บนโต๊ะด้วย โดยให้เหตุผลว่าอยากจะทานข้าวไปพร้อมกับต้นไม้

แม้แต่ตอนกลางคืนยังอยากจะหอบเข้าไปนอนในผ้าห่มด้วยกัน แต่ดีที่กู้เยี่ยนฉือห้ามเอาไว้ทันหล่อนถึงได้ยอมล้มเลิกไป

พอถึงวันจันทร์ที่ต้องไปโรงเรียน หล่อนก็ดื้อจะเอามันไปที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อให้เจี่ยนเจี่ยนดูให้ได้

เมื่อวันอาทิตย์หล่อนได้พาเสี่ยวเย่ ชวนชวน ซ่งเซวียน และเจ้าหมาจรจัดเสี่ยวหวงดูไปแล้ว เหลือแค่เจี่ยนเจี่ยนคนเดียวที่ยังไม่ได้ดู เจี่ยนเจี่ยนเป็นเพื่อนรักของหล่อน หล่อนต้องแบ่งปันให้เพื่อนดูให้ได้

กู้เยี่ยนฉือจนปัญญาจะห้าม จึงยอมให้หล่อนเอาไปด้วย

และในใจเขาก็เตรียมแผนสำรองไว้แล้วว่า หากกิ่งไม้กิ่งนี้ถูกเด็ก ๆ ในโรงเรียนอนุบาลทำพังโดยไม่ตั้งใจ เขาก็จะไปเด็ดกิ่งใหม่มาให้ลูกอีก

สวี่เล่อตัวกอดขวดไว้อย่างทะนุถนอมจนถึงโรงเรียนอนุบาล ใครมาขอก็ไม่ให้แตะ ให้เจี่ยนเจี่ยนดูได้เพียงคนเดียว

“ป้าป๋าบอกว่าอันนี้เรียกว่าต้นวุ่นวายค่ะ ต่อไปมันจะโตขึ้นมาสูงมาก ๆ เลย พอถึงฤดูใบไม้ร่วงมันก็จะออกโคมไฟจิ๋วสีชมพูด้วย สวยมากเลยนะ!”

เจี่ยนเจี่ยนเบิกตาโตพลางร้องอุทานออกมาด้วยความดีใจ “ฉันชอบสีชมพูจัง อยากเห็นมันออกโคมไฟสีชมพูเร็ว ๆ จังเลย”

สวี่เล่อตัวหยิบฟ็อกกี้จิ๋วออกมาจากกระเป๋านักเรียนแล้วฉีดพรมน้ำ “เธอรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันฉีดน้ำให้มันก่อน ป้าป๋าบอกว่าฉีดน้ำแล้วมันจะโตไว ๆ ฉันจะฉีดน้ำให้มันทุกวันเลย พอถึงฤดูใบไม้ร่วงมันออกโคมไฟสีชมพูแล้ว ฉันจะแบ่งให้เธออันหนึ่งนะ”

เจี่ยนเจี่ยนตื้นตันใจเป็นอย่างมาก “เล่อเป่า เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริง ๆ”

สวี่เล่อตัวยิ้มแฉ่งพลางให้คำมั่นสัญญา “เจี่ยนเจี่ยน พวกเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปเลยนะ”

“พ่อแกหลอกแกแล้ว กิ่งไม้แค่นี้มันออกลูกไม่ได้หรอก” เด็กชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจ้องมองกิ่งไม้แล้วจงใจพูดว่า “พรุ่งนี้มันก็ตายแล้ว”

[จบตอน]