ตอนที่ 96 — บทที่_0095_ทั้งหมดเป็นผลงานของเล่อเป่า

บทที่ 95 ทั้งหมดเป็นผลงานของเล่อเป่า

“น้ำนี่สวี่เล่อตัวไปขอมาจากศาลเทพภูเขาบนเขาอู๋ถงครับ!” เหอฉีเน้นย้ำ “ศาลเทพภูเขาศักดิ์สิทธิ์มาก เพื่อนในห้องของผมหลายคนก็บอกว่าศักดิ์สิทธิ์ ถ้าไม่เชื่อก็ถามพวกเขาสิครับ”

เขาเงยหน้าถามเสี่ยวเย่กับชวนชวนที่ยืนอยู่หน้าประตู “พวกนายว่าจริงไหม?”

เสี่ยวเย่กับชวนชวนพยักหน้าพร้อมกัน “จริงครับ”

“จ้ะ ๆ คุณอาหมอรู้แล้ว” ฉินหว่านอวี้ปลอบหลานชาย แล้วบอกให้สวี่เล่อตัวเอากระบอกฉีดน้ำให้หมอดู “เล่อเป่า เอากระบอกฉีดน้ำให้คุณอาหมอดูหน่อยได้ไหมลูก?”

“ได้ค่ะ ให้คุณค่ะ” สวี่เล่อตัวส่งกระบอกฉีดน้ำให้หมออย่างใจกว้าง

คุณหมอรับไปแล้วลองฉีดน้ำใส่ฝ่ามือ จากนั้นก็แอบแตะลิ้นชิมดูนิดหน่อย

“น้ำนี่ผมยังไม่เห็นว่าจะมีอะไรพิเศษนะ จุดที่ต่างออกไปเพียงอย่างเดียวคือมันมีความหวานและสดชื่นมาก มีกลิ่นธรรมชาติที่หอมทีเดียว อาจจะเป็นเพราะน้ำบนเขาอู๋ถงมีคุณภาพดี”

“คุณภาพน้ำบนเขาอู๋ถงดีจริง ๆ นั่นแหละครับ ยังมีนักท่องเที่ยวต่างถิ่นอุตส่าห์มาตักน้ำที่นี่เพื่อเอากลับไปชงชาเลย” ตาเหอยิ้มรับ

“บอกแล้วไงว่ามันแค่บังเอิญ” เจียงขวี่พึมพำเบา ๆ “ถือว่ายัยเด็กนี่โชคดีไปที่ได้บุญคุณจากตระกูลเหอไปฟรี ๆ ที่บ้านเธอคงต้องไปไหว้พระขอบคุณยกใหญ่แล้วล่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ สวี่เล่อตัวเป็นคนรักษาหายจริง ๆ” เหอฉีเงยหน้าเถียงแทนเพื่อนอย่างไม่ลดละ

“จ้ะ ๆ ทั้งหมดเป็นความดีความชอบของเล่อเป่านะ” สองเฒ่ามองหน้ากันแล้วยิ้ม ไม่ได้เก็บคำพูดของเด็ก ๆ มาเป็นสาระสำคัญ ทำเพียงแค่พูดปลอบไปว่า “เดี๋ยวคุณย่าจะซื้อขนมให้เล่อเป่าเยอะ ๆ เลยนะ...”

“เล่อเป่าเป็นคนรักษาผมจนหายครับ” เหอฉีซิ่งที่เงียบไปนานพูดขึ้นมา แม้เสียงจะแหบพร่าและพูดช้าไปหน่อย แต่ทุกคนก็ได้ยินอย่างชัดเจน

“แม่ครับ บุญคุณครั้งนี้ต้องตอบแทนอย่างเป็นทางการ จะเอาแค่ขนมมาให้เฉย ๆ ไม่ได้”

“ลูกรัก” ฉินหว่านอวี้ชะงักไป “ทำไมลูกถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

“ตอนที่หมดสติอยู่ ผมได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งเรียกผม ฟังจากเสียงแล้วเป็นเสียงของเล่อเป่าครับ” เหอฉีซิ่งพูดอย่างช้า ๆ “เธอฉีดน้ำใส่เพื่อปลุกผมให้ฟื้น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ผมคงไม่ตื่นขึ้นมา”

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็พุ่งไปที่สวี่เล่อตัว เด็กอายุแค่ไม่กี่ขวบคนนี้ปลุกเจ้าชายนิทราให้ฟื้นได้จริง ๆ หรือ? แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

เจ้าชายนิทราไม่ใช่พืชผักจริง ๆ เสียหน่อย แค่พ่นน้ำใส่จะหายได้ยังไงกัน แล้วตอนที่พวกเขาเช็ดหน้าให้เขาทำไมถึงไม่ฟื้นล่ะ

“ผมเคยบอกแล้วว่า เรื่องที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ก็ต้องพึ่งพาพลังที่มองไม่เห็น หากใจศรัทธาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็จะบังเกิดผล ขอเพียงอธิษฐานอย่างแน่วแน่ ผลลัพธ์ที่ดีจะตามมาเสมอ” เหอฉีซิ่งกล่าว

“อาสิบสองเคยพูดไว้ ผมจำได้แม่นเลยครับ ผมถึงได้เชิญสวี่เล่อตัวมาที่นี่ เธอเป็นคนที่มหัศจรรย์มาก ใครที่อยู่ใกล้เธอก็ดีขึ้นกันหมด”

ตอนนี้เหอฉีเชื่อมั่นในความสามารถของสวี่เล่อตัวอย่างเต็มหัวใจ และกลายเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอไปเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนหันไปมองสวี่เล่อตัวอีกครั้ง เห็นเธอกำลังเบิกตากลมโตดำขลับที่ดูสดใส เงยหน้าขึ้นมองอย่างน่ารัก ดูใสซื่อไม่มีพิษมีภัย

ความจริงก็คือเธอเริ่มใจลอยไปไกลแล้ว พอช่วยคนเสร็จเธอก็อยากจะกลับบ้าน ไม่อยากมานั่งฟังพวกเขาเถียงกันไปมาเลยสักนิด เธอต้องกลับไปกินข้าวได้แล้ว พ่อกำลังรอเธออยู่

ฉินหว่านอวี้มองใบหน้ากลมมนที่ดูไร้เดียงสาของสวี่เล่อตัวแล้วเริ่มคิด หรือเป็นเพราะจิตใจของเด็กน้อยบริสุทธิ์ที่สุด คำอธิษฐานของเธอจึงส่งผลได้ดีที่สุด?

เธอขอพรต่อเทพเจ้าแห่งเขาอู๋ถงให้ลูกชายฟื้น แล้วลูกชายก็ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? ไม่อย่างนั้นทำไมแม้แต่หมอก็ยังบอกว่ามันมหัศจรรย์ล่ะ

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ เธอก็ควรจะตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ดี

“คุณคะ คุณนอนจนเบลอไปแล้วหรือเปล่าคะ?” เจียงขวี่เห็นพวกเขาเริ่มพูดเรื่องไร้สาระกันไปใหญ่จึงรีบขัดขึ้น

“เธอเป็นแค่เด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ถือขวดน้ำประปาที่ตักมาส่ง ๆ มาแกล้งพวกคุณเล่น พวกคุณยังจะไปเชื่ออีกเหรอคะ”

“เจียงขวี่” เหอฉีซิ่งมองไปที่เธอแล้วยิ้มออกมา “ช่วงไม่กี่ปีที่ผมประสบอุบัติเหตุมานี่ ดูเหมือนคุณจะมีความสุขดีนะ”

“มะ... ไม่นี่คะ” เจียงขวี่รู้สึกขนลุกซู่กับรอยยิ้มของเขา “ฉันมัวแต่เป็นห่วงคุณจนทำอะไรไม่ถูก จะไปมีความสุขได้ยังไงล่ะคะ คุณฟื้นมาแบบนี้ดีที่สุดแล้วค่ะ”

“ดีจริงเหรอ?” เหอฉีซิ่งย้อนถามด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนยิ้ม “คุณไม่ได้อยากให้ผมโดนรถชนตายเหรอก จะได้เอาทรัพย์สินของผมไปเสวยสุขกับชู้รักของคุณน่ะ”

สีหน้าของเจียงขวี่ซีดเผือดทันที ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “คุณ... คุณเห็นหมดแล้วเหรอ?”

สายตาของเหอฉีซิ่งจ้องเขม็งไปที่เธอ “ผมไม่เพียงแต่เห็นคุณเข้าโรงแรมกับมันหลายครั้ง แต่ยังเห็นคนที่ขับรถชนผมด้วย มันคือหวงฮ้าวชู้รักของคุณนั่นแหละ! คุณกับมันร่วมมือกันทำร้ายผม! แม่ครับ ปิดประตู แล้วโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!”

สวี่เล่อตัวที่กำลังฟังเผือกอยู่ถึงกับตื่นตัวทันที มีงานให้ทำแล้ว เธอกวักมือเรียกเสี่ยวเย่กับชวนชวนที่ยืนอยู่หน้าประตูให้รีบปิดประตูเร็วเข้า

สามหนูน้อยประสานงานกันอย่างยอดเยี่ยมและรวดเร็ว ในขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงตะลึงกับข่าวฉาวจนทำอะไรไม่ถูก ประตูก็ถูกปิดดังปัง และเบอร์โทรแจ้งตำรวจก็ถูกกดโทรออกเรียบร้อยแล้ว

เจียงขวี่ตกใจเสียงปิดประตูจนขาอ่อน ทรุดลงไปกองกับพื้นดังโครม “มะ... ไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณ เรื่องนี้ฉันไม่รู้เรื่องด้วย ฉัน... ฉันจะไปทำร้ายคุณได้ยังไง”

“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะมาร้อนตัวทำไม?” ฉินหว่านอวี้เดินเข้าไปตบหน้าเจียงขวี่อย่างแรงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“หลายปีมานี้เธอไม่มีงานทำ ตระกูลเหอของเราก็ไม่เคยทำตัวใจแคบกับเธอเลย ให้เงิน ให้บัตรเครดิต ขอแค่ให้เธอมาดูแลฉีซิ่งอาทิตย์ละวันเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจะเลี้ยงคนใจดำอย่างเธอไว้!”

“ถ้าเธอไม่รักฉีซิ่ง ทำไมไม่หย่าไปเสียล่ะ ทำไมต้องจ้างรถมาชนลูกชายฉันด้วย! ทำเขาต้องนอนอยู่บนเตียงตั้งสามปี นังผู้หญิงใจชั่ว เธอช่างใจคอโหดเหี้ยมเหลือเกิน! ทั้งเธอและชู้รักของเธอ ตระกูลเหอจะไม่ปล่อยไว้แน่!”

สวี่เล่อตัว เสี่ยวเย่ และชวนชวนพากันสุมหัวดูเผือกเรื่องนี้กันตาไม่กะพริบ เรื่องนี้มันน่าตื่นเต้นกว่าตะกี้เยอะเลย

เสี่ยวเย่ค่อย ๆ หยิบลูกอมผลไม้ที่คว้ามาจากข้างล่างส่งให้สวี่เล่อตัว สวี่เล่อตัวยิ้มจนตาหยี เธอรวบลูกอมไปหมดแล้วยัดใส่กระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็แกะออกมาเม็ดหนึ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

เหอฉีเห็นทั้งสามคนสุมหัวกินลูกอมกันก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาจึงมุดเข้าไปร่วมวงด้วย สวี่เล่อตัวจึงใจดีแบ่งลูกอมให้เขาเม็ดหนึ่ง

สี่หนูน้อยเบียดกันอยู่ที่มุมห้อง ดูคุณย่าฉินที่ปกติใส่กี่เพ้าดูเรียบร้อยมีมารยาทกำลังลงมือสั่งสอนคน

สวี่เล่อตัวเคี้ยวลูกอมดังจั๊บ ๆ “เหอฉี ย่านายเก่งจังเลย ตีคนโหดมาก”

เสี่ยวเย่กับชวนชวนพยักหน้าตามหงึก ๆ

เหอฉีเกาหูแก้เขิน “ปกติย่าฉันก็ไม่เป็นแบบนี้หรอก ครั้งนี้คงจะโกรธอสะใภ้กับชู้รักของเธอมากจริง ๆ”

สวี่เล่อตัว “ชู้รักคืออะไรเหรอ?”

เหอฉีไม่รู้จะอธิบายยังไงดี “ก็คือ อาสะใภ้ไม่รักอาสิบสองแล้วไปรักคนอื่น แต่ยังแอบเอาเงินของอาสิบสองไปเลี้ยงตัวเองกับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนนั้นแหละที่เรียกว่าชู้รัก”

สวี่เล่อตัว “รักสองคนพร้อมกันไม่ได้เหรอ?”

เหอฉี “คงจะไม่ได้หรอกมั้ง”

สวี่เล่อตัวรู้สึกเสียดายนิดหน่อย “ต้องรักเขาถึงจะใช้เงินเขาได้เหรอ?”

เหอฉี “ใช่แล้ว”

สวี่เล่อตัว “อาสิบสองยังรักอาสะใภ้อยู่ไหม?”

เหอฉี “ถึงขั้นแจ้งตำรวจแล้ว คงไม่รักแล้วล่ะ”

สวี่เล่อตัวพยักหน้า “งั้นก็คงใช้เงินอาสิบสองไม่ได้แล้วล่ะ บอกให้เธอเอาเงินทั้งหมดมาคืนเลยนะ!”

เหอฉี “อาสิบสองต้องทวงคืนแน่ ๆ”

สวี่เล่อตัวเน้นย้ำ “ต้องคืนมา”

ผ่านไปไม่นานตำรวจก็มาถึง แล้วคุมตัวเจียงขวี่ที่โดนตบจนหน้าบวมเหมือนหัวหมูออกไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโดนตีจนมึนหรือเปล่า เจียงขวี่อยู่ ๆ ก็บอกว่าจะคืนเงินทั้งหมดให้เหอฉีซิ่งเอง

เหอฉีถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เขามองไปทางสวี่เล่อตัวอย่างไม่น่าเชื่อ เธอพูดแม่นเหมือนตาเห็นเลย!

สวี่เล่อตัวหัวเราะแหะ ๆ แล้วนาฬิกาโทรศัพท์ที่ข้อมือเธอก็ดังขึ้น เธอพูดว่า “พ่อเรียกหนูให้กลับไปกิน (次) ข้าวแล้วล่ะ!”

[จบตอน]