ไลฟ์สดทำนายดวง (ดังระเบิด)
ตอนที่ 13 — บทที่ 13
เขาพยายามกลั้นความรู้สึกแปลกๆ ในใจไว้ “ซินเย่ว ฉันรู้ว่าวันนี้เธออาจจะรู้สึกเสียใจ แต่การตัดขาดกับครอบครัวแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”
เปิดมาก็เต็มไปด้วยน้ำเสียงสั่งสอน เสิ่นซินเย่วสวนกลับทันทีแบบไม่เกรงใจ “นายไม่ได้โทรหาฉันเพื่อจะพูดเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?”
หรงเหิงชะงักไป “ฉันก็แค่อยากเตือนเธอว่า จะงอนก็ได้ แต่ไม่ควรทำตัวเอาแต่ใจต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้! ซินเย่ว ฉันรู้นะว่าบางทีเธออาจจะไม่อยากฟัง แต่ฉันพูดเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมา เธอน่าจะใจเย็นลงแล้ว เธอไม่คิดทบทวนตัวเองบ้างเลยเหรอ?”
เสิ่นซินเย่วตอบ “ฉันทบทวนแล้ว”
หรงเหิง “เธอก็ยอมรับว่าเธอผิดแล้วใช่ไหม?”
เสิ่นซินเย่ว “ผิดแล้ว”
หรงเหิงรู้สึกโล่งใจนิดหน่อย
เสิ่นซินเย่ว “ที่ว่าผิดเนี่ย หมายถึงฉันพิมพ์ผิดต่างหาก ฉันจะพิมพ์ว่า ‘ฉันรำคาญแกจนตายแล้ว ไอ้ตัวปัญญาอ่อน!’”
หน้าของหรงเหิงถมึงทึงขึ้นมาทันที!
“เป็นใครถึงมาสั่งสอนฉัน คิดว่าตัวเองเป็นอะไร?”
หรงเหิง “ฉันก็กำลังคุยกับเธอดีๆ!”
ดูเหมือนเขากลัวจะถูกขัดจังหวะอีก เขารีบพิมพ์รัวๆ ส่งข้อความยาวเหยียดมา
เสิ่นซินเย่วไม่แม้แต่จะอยากอ่านด้วยซ้ำ เธอกวาดตามองแค่แวบเดียวก็จับได้ทันทีว่าที่จริงแล้วเขาต้องการจะพูดอะไร “...ผู้ใหญ่ควรมีวิจารณญาณ อย่าได้เชื่อข่าวลือเหมือนเด็กๆ เช่นเรื่องที่ฉันไม่รู้ว่าเธอไปฟังจากไหนว่าเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่สนหรอก ใครดีใครชั่วใครก็รู้ แต่เธอดันพูดต่อหน้าคนเยอะขนาดนั้น มันก็ยังทำให้ฉันเสียหายได้...บลาๆ”
เสิ่นซินเย่วยิ่งอ่านยิ่งหัวเราะออกมา
เธอไอเบาๆ แล้วพูดเย้ย “บอกว่าไม่สนใจ?”
“ดูท่าทางจะสนใจจนจะเป็นจะตายอยู่แล้วมั้ง!”
“หรงเหิง คราวหน้าจะถามว่าคนอื่นสบายดีไหม ก็อย่าลืมดูเวลาสักหน่อย คนอื่นอาจจะโกหกได้ แต่แกหลอกตัวเองไม่ได้หรอกนะ!”
พูดจบเธอก็หัวเราะลั่นแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา แคปหน้าจอเก็บไว้เป็นหลักฐาน แล้วกดบล็อกลบทันที!
หรงเหิง “!!!”
หรงเหิงโมโหจนฟันแทบจะกัดกันดังเปรี๊ยะ!
โดยเฉพาะตอนที่เขากะจะส่งข้อความหาเสิ่นซินเย่ว แต่กลับพบว่าโดนบล็อกอีกครั้ง เส้นด้ายแห่ง “เหตุผล” ในสมองเขาก็ขาดผึงในทันที!
“ถานซินเย่ว!!”
คุณชายใหญ่บ้านหรง ที่ปกติใจเย็นและควบคุมตัวเองได้ดี ตอนนี้กลับคำรามลั่น แล้วฟาดโทรศัพท์แตกกระจาย!
เสิ่นซินเย่วเองก็ไม่ได้ว่างนัก
เธออยู่ในอีกโลกมาหลายร้อยปี คราวนี้กลับมาแล้วหลายความทรงจำก็ยังฟื้นไม่หมด แถมยังจำไม่ได้ว่าตัวเองแอดใครในวีแชทไว้บ้าง
แต่ไม่เป็นไร
เธอซุกตัวบนโซฟา เปิดมือถือกดโน่นกดนี่ แล้วโพสต์สตอรี่
แม้หรงเหิงจะถูกบล็อกไปแล้ว แต่เธอมั่นใจว่าสุดท้ายเรื่องนี้จะต้องถูกส่งไปถึงเขาแน่นอน
หรงเหิงระเบิดอารมณ์ใหญ่โต พอสงบลงได้หน่อยก็บอกให้คนเอาโทรศัพท์สำรองมาให้
พอเปิดเครื่อง ก็ได้ยินเสียงวีแชทเด้งติ๊งๆ รัวๆ
อยู่ดีๆ เขาก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ
เขาเปิดแชทของเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนคนนั้นส่งข้อความมาที่อ่านแล้วทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตก “อาเหิง นายกับถานบ้านั้นน่ะ ไปถึงไหนกันแล้ว? เมื่อก่อนนายไม่เคยสนใจเธอเลยไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้ทำไมดูท่าทางจะสนใจขึ้นมาล่ะ? เสียดายแล้วสิ?”
ฉันไปสนใจเธอตอนไหนกัน…
หรงเหิงขมวดคิ้ว
เพื่อนคนนั้นส่งรูปตามมาให้ทันที
เป็นภาพโพสต์สตอรี่ใหม่ของเสิ่นซินเย่ว
หรงเหิงแค่เหลือบดูแวบเดียวก็แทบเป็นลม!
เธอดันแคปข้อความยาวเหยียดที่เขาส่งไปมาโพสต์ แล้วใช้มาร์กเซนเซอร์บังข้อความไว้ แต่จงใจเปิดให้เห็นชัดๆ ว่าเป็นชื่อและรูปโปรไฟล์ของเขา…
แคปชั่น: ตัวหนังสือติดกันจนแน่นไปหมดคือศักดิ์ศรีของเขา
หรงเหิง “!!!”
โทรศัพท์สำรอง พัง
สตอรี่นั้นจะส่งผลอะไรกับคนอื่นบ้างเสิ่นซินเย่วไม่รู้ แต่เธอรู้แค่ว่าคืนนี้เธอต้องหลับฝันดีแน่นอน
พรุ่งนี้เธอยังนัดกับเฉิงหลี่และเซี่ยจือเยี่ยนอยู่ เฉิงหลี่นั่นคงไม่พ้นเป็นเรื่องแมลงกู่แน่ๆ แต่เซี่ยจือเยี่ยนนี่สิ…
เสิ่นซินเย่วก็ยังสงสัย เซี่ยจือเยี่ยนดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ กลิ่นอายบางอย่างที่มีบ้างไม่มีบ้าง คงต้องรอเจอกันพรุ่งนี้ถึงจะรู้เรื่อง
วันต่อมา
เที่ยงวัน
จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เสิ่นซินเย่วถึงค่อยๆ ตื่นขึ้นมาแบบงัวเงีย
ไม่ใช่ว่าเธออยากนอนขี้เกียจหรอก แต่เพราะก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในอีกโลก เธอแทบไม่เคยนอนจริงๆ เลย แต่ละวันมีแต่การนั่งสมาธิ
พอกลับมาโลกนี้ถึงได้รู้ว่า การนอนคือสิ่งที่สบายที่สุดในโลกเลย!
เธอรับสาย “ฮัลโหล?”
“เสิ่นซินเย่ว” เสียงของเซี่ยจือเยี่ยนดังมาจากปลายสาย “ฉันอยู่ข้างล่างแล้ว” “ข้างล่าง…ข้างล่าง?” เสิ่นซินเย่วขมวดคิ้ว “ฉันเพิ่งตื่นเองนะ” “งั้นก็รีบหน่อย ฉันรอเธออยู่ข้างล่าง” รีบอะไรกัน ใครอยากให้รอ… ในที่สุดก็ได้นอนหลับสนิท เสิ่นซินเย่วไม่คิดอะไร เธอวางสายแล้วโยนมือถือทิ้งไปข้างๆ จากนั้นก็นอนต่ออีกชั่วโมงกว่า
จนกระทั่งตื่นรอบสอง คราวนี้เธอรู้สึกว่าตื่นจริงแล้ว เธอลุกไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างอารมณ์ดี พอลงมาข้างล่างก็เห็นรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงสด สะดุดตาสุดๆ จอดอยู่หน้าประตูทางเข้าของคอนโดเก่าๆ แห่งนี้
คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นครอบครัวธรรมดา คงไม่เคยเห็นรถหรูแบบนี้มาก่อน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปดูใกล้ๆ ได้แค่มองจากไกลๆ แสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตาก็ยังอดแอบชำเลืองมาทางนี้อยู่ดี
เมื่อวานหนุ่มน้อยบ้านเซี่ยที่โผล่ในไลฟ์ วันนี้ก็นั่งอยู่ในรถไม่ไกล สายตาเฉยชาเย็นชา มองตรงมาที่เธอ เขาใส่แค่เสื้อยืดสีดำสนิท แขนข้างหนึ่งที่มีกล้ามเนื้อเล็กน้อยโผล่ออกมาจากชายเสื้อ พาดอยู่บนพวงมาลัยแบบไม่ใส่ใจ ใบหน้าของเขายิ่งกว่าที่เห็นในคลิป งดงามราวกับถูกสร้างขึ้นมาโดยตั้งใจ
เสิ่นซินเย่วแปลกใจเล็กน้อย “นายยังรออยู่เหรอ?” เซี่ยจือเยี่ยนกระตุกมุมปาก พูดด้วยเสียงเนือยๆ “ไม่รอแล้วจะให้ฉันกลับไปมือเปล่าหรือไง?” “ฟังแล้วก็มีเหตุผลดีนะ” เสิ่นซินเย่วเปิดประตูขึ้นรถ “เฉิงหลี่ล่ะ? เมื่อวานก็บอกให้ฉันไปหาไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเป็นนายมาหาฉัน?” พูดถึงตรงนี้ เซี่ยจือเยี่ยนสีหน้าดูหงุดหงิดแวบหนึ่ง เขาส่ายหน้าอย่างระอา “แฟนเขาโทรตามเขาตลอด เขาหนีไปซ่อนตัวอยู่บ้านฉัน แต่ฉันอยู่กับเขาในที่เดียวกันไม่ได้”
เสิ่นซินเย่วชะงักไปนิด ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา คงเพราะเรื่องวุ่นวายเมื่อวาน ทำให้ในใจของเฉิงหลี่เกิดการต้อต้านขึ้นมา แค่เห็นเซี่ยจือเยี่ยนก็จะคิดถึงคำสาปพิษรัก พอคิดถึงคำสาปพิษรักก็จะนึกถึง “คำสารภาพรักสุดลึกซึ้ง” พอนึกถึงคำสารภาพรักก็จะทำให้คำสาประเบิด พอคำสาประเบิดก็จะปวดหัวใจ แล้วก็จะนึกถึงคำสาป…
เสิ่นซินเย่ว “…” นี่มันวงจรอุบาทว์ชัดๆ
จนทำอะไรไม่ได้ เซี่ยจือเยี่ยนเลยต้องออกมาข้างนอกก่อน “ว่าแต่เมื่อวานเธอพูดซะยืดยาว เรื่องคำสาปพิษรักในตัวเฉิงหลี่ เธอช่วยได้จริงๆ ไหม?” “คำสาปในตัวเขาเรื่องเล็ก” เสิ่นซินเย่วก้มหน้าจัดเข็มขัดนิรภัย “นายต่างหากที่งานเข้าของจริง”