ตอนที่ 69 — บทที่ 69

“ฉันก็ไม่อยากให้คุณโทษตัวเองหลังจากรู้ว่าฉันตายไปแล้ว ฉันรู้จักคุณดีเกินไป คุณอาจจะคิดว่าเพราะเราทะเลาะกันและไม่คุยกัน ฉันเลยไปปีนผา แล้วก็เกิดโศกนาฏกรรมแบบนี้ขึ้น”

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกลับมาก็เพื่อจะบอกว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลย”

“ต่อให้เราไม่ทะเลาะกัน ตอนนั้นฉันก็จะไปปีนผาอยู่ดี แล้วก็อาจจะเจออุบัติเหตุต่างๆ นานา คุณรู้จักฉันดี ฉันไม่ใช่คนหัวร้อนอยู่แล้ว เพราะงั้นอุบัติเหตุครั้งนี้ ไม่ได้เกิดจากอารมณ์ไม่ดีของฉันแน่นอน คุณไม่ต้องรู้สึกผิดเลย”

“ที่ฉันกลับมาครั้งนี้ ก็เพื่อจะได้บอกลาให้ดี ถึงแม้ตอนเราคบกันจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะทะเลาะกัน แต่ฉันรักคุณจริงๆ หวังว่าในอนาคต คุณจะใช้ชีวิตให้ดีนะ”

【ฮือๆ น้ำตาไหลออกจากตาแล้ว】

【นักรบสายรักแท้ล้มลงแล้ว...】

【พระเจ้า นี่คุณทำอะไรลงไปกันแน่!】

【เสียดายพวกเขาจัง รักกันขนาดนี้ แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น โชคดีที่เด็กผู้ชายคนนี้จับฉลากได้อาจารย์ใหญ่ เลยได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้าย ไม่อย่างนั้น ถ้านึกย้อนไป ความทรงจำสุดท้ายที่มีให้กันกลับเป็นการทะเลาะกัน คงเจ็บปวดใจมากแน่ๆ】

“ฉันเข้าใจแล้ว”

เสียงที่คุ้นเคยอ่อนโยนเป็นพิเศษ 【เจียงหนานฮั่วฮั่ว】เช็ดน้ำตาที่หางตา พยายามฝืนยิ้ม แล้วมองไปที่หน้าจอ “ขอบคุณอาจารย์มากที่ทำให้เราได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย ผมจะใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าที่สุด แล้วบอกลาหรานหรานให้ดี”

พูดจบ เขาก็ส่งของขวัญเป็นเฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำ แล้วออกจากระบบทันที

เสิ่นซินเย่วสูดหายใจลึก “ต่อไป ขอเชิญผู้โชคดีคนที่สามของเราวันนี้ค่ะ 【จางหวยหมิน】”

พอเห็นชื่อนี้ ทุกคนก็หัวเราะกันทันที

【โหย จางหวยหมินเธอยังไม่นอนเหรอ】

【จางหวยหมินตลอดหลายปีมานี้ ฉันมีคำถามอยากถามเธอมาก ตอนนั้นเธอไม่ได้นอนจริงๆ หรือถูกลากให้ตื่นกันแน่?】

【เงาไผ่นั่นสวยไหม? นอนหลับสบาย หรือว่าเงาไผ่สวยกว่า?】

【จางหวยหมินเธองอแงเวลาถูกปลุกไหม?】

บรรยากาศในไลฟ์สดกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ทุกคนเล่นมุกจากชื่อไอดีนี้อย่างสนุกสนาน บรรยากาศดูสดใสสุดๆ แต่ตัวของ 【จางหวยหมิน】 กลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

【จางหวยหมิน】เป็นเด็กสาวหน้าตาใสๆ ดูอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปด สวมชุดนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนแห่งหนึ่ง แต่ในตอนนี้ ท่ามกลางบรรยากาศร่าเริงในไลฟ์สด เธอกลับแสดงแววตาหวาดกลัว ดวงตามีรอยเลือดแดงจางๆ

“อาจารย์คะ”

เสียงของ【จางหวยหมิน】สั่นเครือ “หนูสงสัยว่าพ่อของหนูโดนของค่ะ”

【ลูกกตัญญู หนูจะให้หนูเรียกพ่อมาคุยเลยไหม!】

【เอ๊ะ แปลกแฮะ ปกติเด็กมัธยมปลายควรจะต่อต้านไสยศาสตร์มากที่สุดนะ นี่เธอเป็นนักเรียนปลอมรึเปล่า?】

【พ่อของเธอ: ขอบคุณมากนะลูก】

ในช่องคอมเมนต์ส่วนใหญ่ไม่เชื่อคำพูดของเธอ 【จางหวยหมิน】แทบจะร้องไห้ออกมา “อาจารย์ หนูไม่ได้โกหกจริงๆ พ่อหนูเหมือนจะโดนของจริงๆ ค่ะ!”

เสิ่นซินเย่วพูดปลอบอย่างนุ่มนวล “ไม่เป็นไร เกิดอะไรขึ้นค่อยๆ เล่าได้เลยนะ”

【จางหวยหมิน】สูดหายใจลึก ค่อยๆ พูดออกมา “น่าจะเริ่มจากคืนก่อน ตอนนั้นหนูตื่นมากลางดึกจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วเห็นว่าห้องทำงานมีแสงสว่างอยู่ หนูจำได้ชัดเลยว่าตอนนั้นมันเลยเที่ยงคืนไปแล้ว แม่หนูไม่อยู่บ้านมาหลายวันแล้ว ส่วนพ่อหนูก็เป็นคนเข้านอนตรงเวลาตลอด ปกติไม่เกินสี่ทุ่มก็เข้านอนแล้ว แต่คืนนั้นมันดึกมากแล้ว แสงไฟในห้องทำงานยังไม่ปิด หนูเลยรู้สึกแปลกใจ แอบมองเข้าไปทางรอยแยกของประตู แล้วก็เห็นว่า…”

สายตาของ【จางหวยหมิน】แสดงออกถึงความตื่นตระหนก “พ่อหนูกำลังนั่งอยู่หน้ากระจก ใช้ตะไบเล็บของแม่หนู ขัดเล็บตัวเองอยู่!”

【？？】

【เอ่อ... ก็ดูแปลกๆ อยู่นะ】

【ถ้าเป็นแม่เธอขัดเล็บเองก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นพ่อเธอ มันก็ชวนขนลุกอยู่เหมือนกัน】

【หรือเธอจะคิดมากไปเอง มีความเป็นไปได้ไหมว่า พ่อเธออาจจะนอนแล้วเล็บข่วนอะไรบางอย่าง เลยตื่นมาขัดเล็บ?】

“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

【จางหวยหมิน】ส่ายหัวแรง สีหน้าดูตื่นตระหนก “ตอนนั้นมันแปลกจริงๆ เพราะโต๊ะเครื่องแป้งของแม่หนูก็อยู่ในห้องทำงานเหมือนกัน กระจกของแม่เป็นกระจกที่มีไฟในตัวด้วย สวิตช์ไฟของห้องทำงานอยู่ตรงประตู แต่พ่อหนูไม่ได้เปิดไฟห้อง กลับไปเปิดแค่ไฟจากกระจกเท่านั้น”

“แล้วก็…”

【จางหวยหมิน】กลืนน้ำลาย “ตอนที่พ่อขัดเล็บ หนูเห็นในกระจกว่า เขายกนิ้วก้อยขึ้นแบบบิดๆ แล้วยังยิ้มอีกด้วย!”

【คุณพระ! นี่มันน่ากลัวแล้วนะ!】

【คุณพ่อยกนิ้วก้อยทำไมกัน!】

【ขัดเล็บก็ขัดไป จะยิ้มทำไมเล่า!】

【อืม แค่เห็นพ่อขัดเล็บแล้วยิ้ม ก็สรุปว่าโดนของ ดูจะรีบร้อนไปไหมเนี่ย ลูกกตัญญูจริงๆ】

แต่ว่า…เรื่องยังไม่จบแค่นั้น

【จางหวยหมิน】พูดว่า “ไม่ใช่แค่วันนั้น! วันนั้นหนูรู้สึกว่าพ่อมีอะไรแปลกๆ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดมาก หนูเลยถามว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แล้วพ่อก็หันมาถามหนูว่า ‘เล็บพ่อสวยมั้ย?’ หนูก็พูดไม่ออก ทำได้แค่ตอบไปว่า สวยๆ”

“แล้วเมื่อวานนี้ เพราะการบ้านเยอะ หนูก็เลยนอนดึก เวลานอนก็น่าจะเกินเที่ยงคืนไปแล้ว แล้วไฟในห้องทำงานก็เปิดอีกแล้ว”

“หนูแอบมองผ่านรอยแยกของประตู เห็นว่าพ่อกำลังขัดเล็บอีกแล้ว!”

【อ๊าก รับไม่ไหวแล้ว!】

【ไม่ไหว เรื่องนี้เกิดขึ้นสองครั้ง หนูรับไม่ไหวจริงๆ!】

【ตอนนี้ มีหญิงสาวคนหนึ่งที่เหมือนนกอินทรีย์ตัวเมีย ค่อยๆ ดึงเท้ากลับเข้าไปในผ้าห่มอย่างเงียบๆ】

【น้อง หนูลองถามพ่อดูไหมว่าเขาคิดอะไรอยู่? แล้วอีกอย่าง ทำไมพ่อของหนูที่เป็นผู้ชาย ถึงถามคำถามแบบว่า ‘เล็บพ่อสวยมั้ย’ ได้ล่ะ?!】

เสิ่นซินเย่วดูเวลา “ตอนนี้ห่างจากเที่ยงคืนอีกสิบสามนาที หนูลองบอกพี่ก่อนว่า ในช่วงสองสามวันนี้ หนูเจอเรื่องแปลกๆ อะไรบ้างไหม?”

“เรื่องแปลกๆ เหรอคะ?”

【จางหวยหมิน】คิดอยู่สักพัก “เหมือนไม่มีนะ…”

เธอพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน “อ้อ ถ้าคิดดีๆ ก็พอจะนึกออกเรื่องหนึ่ง แม่ของหนูชอบทำเล็บ ประมาณสองวันก่อน หลังจากแม่ไปทำเล็บกลับมา ก็ได้เล็บสำเร็จรูปมาติดหนึ่งชุด บอกว่าร้านทำเล็บแจกตอนจับฉลาก แต่เล็บชุดนั้นมันใหญ่ไปนิด ใส่ไม่พอดี แม่เลยลองเอามาทาบดูบนมือพ่อ ปรากฏว่าพอดีเป๊ะเลย แล้วแม่ก็สนุกใหญ่ เอาเล็บชุดนั้นมาติดให้พ่อครบทุกนิ้ว พ่อของหนูก็ยังไม่ถอดออกเลยจนถึงตอนนี้”

【ห๊ะ? พ่อหนู นี่…ให้ความร่วมมือดีจังเลยนะ!】

【คู่สามีภรรยาในตำนาน พ่อหนูรักแม่หนูมากแน่ๆ!】

【ผ่านไปตั้งสามวัน พ่อยังไม่ถอดออกอีกเหรอ? คุณพ่อนี่…อืม มีสีสันดีนะ】

【เอ่อ ขอถามแบบสุภาพหน่อย แม่ของหนูไม่ค่อยทำงานบ้านเหรอ? ชอบทำเล็บขนาดนี้ แล้วถ้าทำเล็บแล้วจะทำงานบ้านยังไงล่ะ?】

【ไม่อยากจะพูดนะ แต่เราก็เริ่มเห็นปัญหาแล้ว ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำเล็บไปเพื่ออะไร? เวลาทำกับข้าวหรือล้างจานไม่เกะกะเหรอ? แถมทำเล็บครั้งหนึ่งก็หลายร้อยหยวน แม่ของหนูไม่รู้จักประหยัดเหรอ】

【เป็นไปได้ไหมว่า…เค้าไม่จำเป็นต้องทำงานบ้านนะ [ยิ้ม]】

【บางคอมเมนต์นี่ตลกมาก คนอื่นจะใช้ชีวิตยังไง มันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอ? คนอื่นไม่ได้ใช้ชีวิตกับเธอสักหน่อย เธอเป็นใครถึงจะมาวิพากษ์วิจารณ์เค้าได้?】

【จะใช้ชีวิตเป็นรึเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ ครอบครัวของน้องหนูเค้าไม่ได้ลำบากจนอยู่ไม่ได้ แค่เพราะแม่ชอบทำเล็บ อิจฉาเค้าล่ะสิ】

【ต้องอิจฉาคนไว้เล็บยาวด้วยเหรอ? แล้วเล็บเธอสั้นขนาดไหนกันแน่?】

【พี่สาวคนนี้ด่าได้แรงดีจริงๆ!】