ตอนที่ 79 — หนิงเย่ว ฟูเป่าประจำยุค 70 บทที่ 0079

บทที่ 79

ผูกกระต่ายเสร็จแล้ว ซายหยา หลานก็ลงเขามาพร้อมกัน เริ่มขุดหาเก็บผักป่าไม่นาน สองตะกร้าก็เต็ม พวกคนในหมู่บ้านต่างก็ทำงานกันอยู่ที่นา หนิงเย่วจึงหิ้วกระต่ายป่ากลับบ้านอย่างไม่เกรงใจใคร

บ่ายนั้นท้องฟ้าเริ่มครึ้ม พอหนิงเย่วกลับถึงบ้าน ก็เห็นหลี่อ้ายเหลียนกำลังเก็บเสื้อผ้าที่ตากอยู่ พอเห็นเธอกลับมาก็มองด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นกระต่ายขนสีเทาเหล่านั้น

“เย่วเย่ว กระต่ายพวกนี้เธอจับมาเองเหรอ?”

หนิงเย่วพยักหน้า “พี่สะใภ้สามทำกระต่ายเป็นไหม ถ้าเป็นก็ช่วยจัดการกระต่ายเล็กพวกนี้หน่อย ตอนเย็นเราจะได้ต้มกินกันเลย”

หลี่อ้ายเหลียนรีบโบกมือปฏิเสธทันที “อย่าๆ รอแม่กลับมาก่อนแล้วค่อยถาม ถ้าเกิดแม่ไม่เห็นด้วยขึ้นมา มีหวังไม่มีใครรับมือไหวแน่!”

หนิงเย่วจนใจ ได้แต่ยกตะกร้าที่ใส่กระต่ายไปเก็บไว้หลังบ้าน

ตอนเช้าก็จับไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง ตอนนี้ก็ตากไว้ที่หลังบ้านอยู่แล้ว เอากระต่ายไปไว้ตรงนั้นด้วยก็ไม่ต้องกลัวใครจะมาเห็น

พอตกบ่ายเลิกงาน จางต้าเหมยที่คิดถึงลูกสาวก็รีบเร่งฝีเท้ากลับบ้านอย่างเร็ว พอเข้ามาในลานก็ถูกซื่อหยา ดึงไปดูที่หลังบ้าน “ ย่า มาดูเร็ว นี่อาเล็กพาไปจับมาได้ เสียดายที่ตอนนี้ห้ามเลี้ยง ไม่อย่างนั้นบ้านเราก็คงได้กินเนื้อกระต่ายเรื่อยๆ แล้ว”

ในบ้านตอนนี้เลี้ยงหมูหนึ่งตัว ไก่แม่สองตัว ถ้าให้ใครเห็นว่ามีสัตว์ที่กินได้เพิ่มอีก เกรงว่าพรุ่งนี้อาจถูกจับไปหมด

จางต้าเหมยมองกระต่ายครึ่งโตในตะกร้าด้วยความเสียดาย กระต่ายพวกนี้ถ้าเลี้ยงต่ออีกสองเดือน น้ำหนักอย่างน้อยต้องได้เจ็ดแปดจิน นั่นก็ล้วนเป็นเนื้อทั้งนั้น!

“ให้สะใภ้สามฆ่ากระต่ายเล็กๆ พวกนี้หมดเลย ส่วนสามตัวที่ใหญ่กว่านี้ พรุ่งนี้ให้อาเล็กเอาเข้าไปขายในเมือง”

ซื่อหยาก็ยิ้มดีใจรีบไปเรียก อาสะใภ้สาม แล้วก็มี อาสามที่กลับมาช้าหน่อยก็เข้ามาช่วยอีกแรง ไม่นาน กระต่ายครึ่งโตห้าตัวก็ถูกชำแหละออกมาเรียบร้อย

มื้อเย็นนี้เป็นมื้อที่หรูหราที่สุดตั้งแต่หลังปีใหม่มา มีทั้งเห็ดตุ๋นไก่ป่า มันฝรั่งผัดเนื้อกระต่ายทำออกมาเต็มอ่างใหญ่ ผักป่าลวกคลุกเย็นอีกอ่างใหญ่ กินคู่กับข้าวผสมข้าวฟ่างหม้อเบ้อเริ่ม แต่ละคนกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ จางต้าเหมยเอาแต่ชมหนิงเย่วไม่หยุด จนได้รับการเห็นด้วยจากทุกคนในครอบครัว ตู้กั๋วซิงยิ่งพูดซ้ำๆ ว่า “แม่พูดไม่ผิดเลย น้องเล็กเป็นคนนำโชคจริงๆ! พวกเราก็ได้อาศัยบุญไปด้วย”

สะใภ้รอง หวังชุนฮวา บ้านเดิมของเธอให้ความสำคัญลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างหนัก หลังแต่งมากับตู้กั๋วฮวา แล้วคลอดลูกสาวสามคน เธอก็เอาแต่รู้สึกอับอาย ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมแม่สามีถึงได้รักลูกสาวคนเล็กขนาดนั้น สุดท้ายยังไงลูกสาวก็ต้องแต่งออกไปอยู่บ้านอื่น จะดีกับเธอไปก็กลายเป็นคนอื่นอยู่ดี แต่ความคิดเหล่านี้เธอแค่เก็บไว้ในใจ ไม่กล้าแสดงออกมา ก็เพราะตัวเองคลอดลูกชายไม่ได้เลยนั่นแหละ จึงได้แต่รู้สึกผิดๆ อยู่เสมอ

แต่มื้อนี้ทำให้เธอเริ่มเข้าใจแม่สามีบ้างเล็กน้อย เพราะน้องสาวคนเล็กนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ไก่ป่ายังบินมาติดต้นไม้ให้จับง่ายๆ ขุดโพรงกระต่ายก็เจอเป็นพรวน ถ้าให้เธอไปหาเอง มีหวังแค่ปากโพรงก็ยังหาไม่เจอ จะจับได้ยังไง!

เพราะแบบนี้เธอจึงเอ่ยประจบออกไปสองสามประโยคอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยเนื้อก็อร่อยจริงๆ นี่นา

ทำเอาหนิงเย่วกินข้าวมื้อนี้ไม่สบายใจเท่าไรนัก

หลังมื้อเย็น ทุกคนก็นั่งคุยกันในลานบ้าน หนิงเย่วก็เอาไม้มากรีดเขียนตัวหนังสือลงพื้นไปพร้อมกับสอนเด็กๆ ให้อ่านออกเขียนได้

“เอ๋อร์หยา นี่คือชื่อของเธอ ตู้เสี่ยวฉิง เขียนตามฉัน พอเขียนได้แล้วฉันจะสอนเขียนคำอื่นต่อ”

ต่างจากเด็กบ้านอื่นในหมู่บ้าน เด็กผู้หญิงบ้านนี้ชื่อเพราะทุกคน คนโตชื่อ ตู้เสี่ยวรั่ว คนสองชื่อตู้เสี่ยวฉิง คนสามชื่อตู้เสี่ยวรุ่ย คนสี่ชื่อตู้เสี่ยวเจวียน คนห้าชื่อตู้เสี่ยวหมิน

แต่ในบ้านแทบไม่มีใครเรียกชื่อเต็มกันหรอก เรียกแต่ตามลำดับว่า ต้า (คนโต) เอ๋อร์ (คนรอง) ซาน (คนสาม) ซื่อ (คนสี่) อู่ (คนห้า) กันทั้งนั้น

ตู้กั๋วฮวาก็กระซิบกับน้องสาม “น้องเล็กเปลี่ยนไปจริงๆ นะ เมื่อก่อนเห็นพวกหลานๆ แล้วรำคาญจะตาย แต่วันนี้กลับมาสอนพวกเขาเขียนหนังสือด้วย”

ตู้กั๋วเซิ่งพูดบ้าง “ดูท่าว่าน้องเล็กจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้น ถ้ายังเหมือนเมื่อก่อน พอแต่งไปอยู่บ้านสามีคงได้ทะเลาะกับครอบครัวเขาทุกวันแน่!”

เมื่อก่อนแม่ก็มักพูดว่าน้องสาวเล็กเป็นคนมีโชค เขาก็ไม่เคยเข้าใจว่ามีโชคตรงไหน คิดแค่ว่าแม่เสียดายลูกสาวคนเดียว ไม่อยากให้ลงแรงทำงานมากนัก จึงตามใจเป็นพิเศษ ตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่า น้องสาวที่เข้าใจอะไรมากขึ้นนี่แหละถึงจะเป็นโชคของครอบครัว ขอแค่น้องเล็กเป็นแบบนี้ตลอดไป เขาก็ไม่คิดจะใจร้ายอะไรกับเธออีก

หนิงเย่วไม่รู้เลยว่าสองพี่ชายกำลังพูดถึงเธอ ตอนนี้เธอเขียนชื่อหลานสาวผู้หญิงทุกคนไว้บนพื้นเรียบร้อย แล้วค่อยๆ สอนพวกเธอให้รู้จักตัวหนังสือ เด็กผู้ชายอย่างต้าเจียงกับเสี่ยวเหอก็เคยไปโรงเรียน จึงมาร่วมเรียนด้วย

หนิงเย่ว ว่าถึงสอนเด็กผู้ชายสองคนบ้าง ก็ถือว่าเป็นการทดสอบความรู้ไปด้วย พบว่าทั้งสองพอมีพื้นฐานอยู่บ้าง ต้าเจียงอายุสิบสี่แล้ว ปกติควรจะได้เรียนมัธยมต้น แต่พอเพิ่งขึ้น ประถมสี่ โรงเรียนก็ปิดไป ส่วนเสี่ยวเหอเรียนได้แค่ปีเดียว

ส่วนเด็กผู้หญิงในบ้าน นอกจากต้ายาที่ได้เรียนถึงประถมสี่แล้ว ตั้งแต่เอ๋อร์หยาก็ไม่มีใครได้ไปโรงเรียนอีกเลย

ไม่ใช่ว่าตระกูลตู้กีดกันลูกผู้หญิงไม่ให้เรียน แต่เป็นเพราะไม่มีทางเลือก ตั้งแต่สี่ปีก่อน โรงเรียนของทีมผลิตครูทยอยเจอเรื่องร้ายๆ กันจนหายหมด ไม่มีครูแล้วเด็กๆ จะเรียนยังไงได้

ตอนนั้นเอ๋อร์หยาเพิ่งหกขวบ ส่วนเด็กเล็กกว่านั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่มีโอกาสได้ไปโรงเรียน

จนกระทั่งหลังปีใหม่ ปีนี้เองที่มีเอกสารจากสหกรณ์ลงมา โรงเรียนประถมหงกั๋วจึงได้เปิดอีกครั้ง แต่ผู้ปกครองต่างก็กลัวกันหมด เพราะการหาทรัพย์สินสะสมมันไม่ง่าย จะให้เอามาเสี่ยงอีกก็ไม่ไหว

ครูที่มาสอนก็เป็นพวกหนุ่มสาวความรู้จากในเมือง แต่ถึงจะเคยเรียนหนังสือกันมา ระดับวิชาก็มีเท่านั้น ผลที่สอนออกมาก็คือ เด็กส่วนใหญ่เรียนไม่ค่อยได้ผลจริงๆ ที่สอบได้แปดเก้าสิบคะแนนนั้นคือเด็กหัวดีโดยกำเนิด แต่ส่วนใหญ่ผลสอบก็สอบไม่ผ่านกันทั้งนั้น

หนิงเย่วจึงคิดว่า ไหนๆ ว่างอยู่ ก็สอนเด็กๆ ในบ้านไปพลางๆ ก่อน ปีหน้าฤดูใบไม้ผลิ ค่อยส่งเด็กเล็กๆ ไปเข้าโรงเรียนทั้งหมด

สอนอยู่เกือบชั่วโมงกว่า หนิงเย่วจึงปล่อยเด็กๆ แยกย้ายกลับเข้าห้องพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานในนาอีก

เช้าวันรุ่งขึ้นแต่เช้า จางต้าเหมยสั่งให้ลูกสะใภ้ทำกับข้าว ส่วนตัวเองรีบออกจากบ้านไป ไม่นานก็เข็นจักรยานกลับมา

“เย่วเย่ว แม่ยืมจักรยานมาให้เธอแล้ว เดี๋ยวตอนเข้าไปอำเภอให้เธอปั่นไป จะได้กลับมาเร็วหน่อย”

หนิงเย่วเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ ตกใจเมื่อเห็นจักรยานที่ยังใหม่เกือบทั้งคัน “แม่ นี่แม่ไปยืมจักรยานจากใครมา?”

จางต้าเหมยยิ้มภูมิใจ “จะเป็นใครได้ล่ะ ก็หนุ่มนักศึกษาสหายสวี่ วางใจเถอะ เด็กคนนั้นใจกว้างมาก แม่แค่พูดปากเดียวเขาก็ยอมให้ยืมแล้ว

ใช่แล้ว พอไปถึงอำเภออย่าลืมแวะร้านอาหารรัฐ ซื้อซาลาเปาเนื้อสิบลูกฝากเขาด้วยนะ นี่ เขาให้คูปองอาหารกับเงินมาแล้ว เก็บไว้ดีๆ ล่ะ”

พูดจบจางต้าเหมยก็ล้วงเงินหนึ่งหยวนกับคูปองอาหารหนึ่งจินออกมาจากกระเป๋ายัดใส่มือหนิงเย่ว