ตอนที่ 112 — 112

บทที่ 112 ภาค - อดีตภรรยาตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 50 (15) แต่ก็มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือซื้อตั๋วได้สะดวกกว่า เพราะตอนกลางวันคนส่วนใหญ่ต่างก็ไปทำงานกัน ถึงอย่างนั้น เจ้าหน้าที่ขายตั๋วที่สถานีก็บอกเธอว่าไม่มีรถไฟเที่ยวตรง ต้องเปลี่ยนขบวนระหว่างทาง ซึ่งเรื่องนี้หวังเอ้อร์นีเตรียมใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังนัก เธอซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวที่ใกล้ที่สุดซึ่งมุ่งหน้าไปทางเหนือ อีกสองชั่วโมงจึงจะออกรถ ระหว่างรอจึงพาผิงอันไปซื้อหมั่นโถวจากแผงลอยแถวสถานี นอกจากหมั่นโถวแล้ว เธอไม่กล้าซื้ออย่างอื่น กลัวจะได้กินของที่อธิบายไม่ได้แล้วต้องวิ่งเข้าห้องน้ำอีก หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย แม่ลูกจึงเข้าไปยังห้องพักผู้โดยสาร “แม่ ที่นี่คือสถานีรถไฟเหรอ ยิ่งใหญ่มากเลย” “แค่นี้เองลูก จุดหมายของพวกเราครั้งนี้คือไห่เฉิง เมืองนั้นเป็นหนึ่งในเมืองที่เจริญที่สุด เตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ เดี๋ยวตาจะค้างเอา” ผิงอันรู้สึกว่าแม่ดูถูกเขาเกินไป แต่พอลงจากรถไฟจริง ๆ ดวงตาของเขากลับมองแทบไม่ทัน หากไม่ได้จับชายเสื้อแม่ไว้แน่น ป่านนี้คงหลงหายไปแล้ว หวังเอ้อร์นีหัวเราะเบา ๆ “เป็นยังไงล่ะ แม่ไม่ได้หลอกลูกใช่ไหม” เมื่อได้ยินคำถาม ผิงอันจึงได้สติกลับมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างเขิน ๆ “จริงด้วยแม่ ที่นี่ดีมากจริง ๆ” ผิงอันไม่เคยเรียนหนังสือ จึงไม่รู้จะใช้คำไหนอธิบายความตื่นตะลึงในใจ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า การนั่งรถมาหลายวันเพื่อมาที่นี่ คุ้มค่าจริง ๆ “ถ้าลูกชอบ พวกเราอยู่ที่นี่ต่ออีกสองวันก็ได้นะ” “จริงเหรอ?” ดวงตาของผิงอันเป็นประกายทันที “แค่วันสองวัน พวกเรายังเสียเวลาได้อยู่ อย่างที่คนโบราณว่าไว้ อ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่สู้เดินทางหมื่นลี้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้เปิดหูเปิดตา ถ้าพลาดก็น่าเสียดาย” ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีธุระต้องจัดการที่นี่อีก เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผิงอันก็ทนความอยากในใจไม่ไหว สุดท้ายจึงพยักหน้าตกลง “งั้นก็อยู่ต่ออีกสองวัน” เมื่อพูดถึงไห่เฉิง ก็อดพูดถึงถนนหวยกั๋วจิ้วไม่ได้ หลังจากแม่ลูกเปิดห้องพักที่โรงแรมรับรอง อาบน้ำชำระความเหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้ว ก็ออกมาเดินเล่นกัน ที่นี่ ผิงอันนั่งรถรางชมทิวทัศน์ข้างทาง เห็นรถยนต์ส่วนตัวอยู่แทบทุกแห่ง และผู้คนที่เดินกันอย่างสง่าผ่าเผยบนท้องถนน แม้แต่คนวัยเดียวกับพวกย่า ๆ ในชนบท ก็ยังดัดผมหยิก สวมกี่เพ้า ใส่รองเท้าหนังส้นเล็ก คล้องกระเป๋าหนังไว้ที่แขน ราวกับเป็นคนละโลก ไม่เพียงเท่านั้น จักรยานที่บ้านเกิดแทบไม่มีให้เห็น ที่นี่กลับเป็นของธรรมดา คนบนถนนกว่าครึ่งต่างก็ปั่นจักรยานกัน เขายังเห็นพี่ชายวัยหนุ่มหลายคน สวมเสื้อเชิ้ตทันสมัย ใส่นาฬิกาทองที่ข้อมือ แล้วยกกล่องสีดำใบหนึ่งขึ้นเล็งไปยังเบื้องหน้า ผิงอันกอดตัวเองแน่นอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกว่าโลกของเขาถูกสั่นคลอนอย่างแรง หวังเอ้อร์นีมองตามสายตาของลูก ก่อนจะยิ้มแล้วกระซิบข้างหู “นั่นคือกล้องถ่ายรูป ใช้ถ่ายรูปน่ะ” “กล้องถ่ายรูปพกติดตัวไปไหนมาไหนได้ด้วยเหรอ” “ใช่สิ ถ้าลูกชอบ เดี๋ยวแม่ไปดูที่ถนนหวยกั๋วจิ้วว่ามีขายไหม ถ้ามีแม่จะซื้อให้” “แพงไหมแม่” หวังเอ้อร์นีเงียบไปครู่หนึ่ง จะอธิบายยังไงดีล่ะ ในโลกอินเทอร์เน็ตมีคำพูดว่าหลงเล่นกล้อง DSLR แล้วจนได้สามชั่วอายุคน ก็ใช่ว่าจะพูดกันลอย ๆ แต่ใครใช้ให้เธอรวยกันล่ะ เงินก้อนที่ได้จากบนเขานั้น ไม่ต้องพูดถึงสามชั่วอายุคน ต่อให้สิบชั่วอายุคนก็ไม่มีวันอดตาย ถึงเธอจะไม่คิดเลี้ยงดูรุ่นหลาน แต่ของแบบนี้...เธอเองก็ชอบเหมือนกันนี่นา อ้างว่าซื้อให้ลูก แล้วผู้ใหญ่ก็เล่นด้วย เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ แถมยังทำให้ลูกกตัญญูมากขึ้นอีก ดังนั้นเธอจึงยิ้มพลางพูดว่า “ไม่เป็นไร บ้านเรามีเงินพอซื้อ แต่ลูกต้องรับปากแม่นะ ซื้อแล้วต้องตั้งใจเรียน สอบได้ดีเมื่อไร ถึงจะได้เล่นวันหนึ่ง” “ขอบคุณครับแม่ ผมจะตั้งใจเรียนให้ดี” หวังเอ้อร์นียิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะสารภาพผิดในใจเงียบ ๆ ว่า ในที่สุดเธอก็กลายเป็นพ่อแม่สไตล์จีนแบบที่ชาวเน็ตชอบบ่นกันเสียแล้ว แต่จะทำยังไงได้ วิธีนี้ถึงจะเก่า แต่ใช้ได้ผลจริง ผ่านการพิสูจน์จากคนมากมายแล้วว่าได้ผลดีเยี่ยม ดูสิ ผิงอันติดกับเองเรียบร้อย ขอแค่ไม่ใช้บ่อยเกินไป ไม่ให้เจ้าตัวทันคิด ก็ใช้วิธีนี้ต่อไปได้เรื่อย ๆ เมื่อมาถึงถนนหวยกั๋วจิ้ว หวังเอ้อร์นีตรงไปที่ร้านนาฬิกาก่อน ตอนนี้กิจการทั้งหมดเป็นแบบรัฐร่วมเอกชน ถึงแม้จะลดแรงจูงใจทางการตลาดลงไปบ้าง แต่สำหรับผู้บริโภคอย่างพวกเธอ กลับสะดวกมาก เพราะไม่ว่าจะเดินไปที่ร้านไหน ราคาก็เท่ากันหมด ไม่ต้องเสียเวลาเปรียบเทียบหรือ ต่อรองราคา เธอไม่ถนัดต่อราคาเลย แต่ถ้าเป็นต่อยคนล่ะก็มีประสบการณ์ไม่น้อย นาฬิกาโรเล็กซ์ในยุคนี้ ราคาของใหม่อยู่ราวเรือนละห้าร้อยสี่สิบหยวน ส่วนนาฬิกาสองเรือนที่หวังเอ้อร์นีนำออกมานั้น ล้วนมีสภาพประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่แค่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ เธอยังมีสภาพเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ร้อยเปอร์เซ็นต์ และเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์อีกด้วย ทั้งหมดเป็นของเก่าที่เธอจ้างคนทำขึ้นเป็นพิเศษในโลกของท่านประธานผู้ทรงอำนาจ เงินเยอะก็ดีแบบนี้ อยากใช้ยังไงก็ใช้ ขอแค่มีเงิน ทุกอย่างก็มีคนรับทำ ผลิตในจีน เชื่อถือได้ ของพวกนี้ไม่ใช่ความลับอะไร เพียงแต่ถ้าผลิตออกมาขายก็จะติดเรื่องสิทธิบัตร แต่ถ้าทำไว้สะสมก็ไม่มีปัญหา แม้คนรับงานจะไม่เข้าใจว่าทำไมของสะสมถึงต้องจ่ายตั้งแสนหยวน แต่เพราะค่าจ้างสูงมาก ทุกคนจึงรู้ดีว่าควรปิดปากให้สนิท เมื่อได้ของมาแล้ว เธอก็นำมาวางรวมกันไว้บนลานดิน ปล่อยให้เวลาผ่านไปจนเกือบครึ่งหนึ่งกลายเป็นของเก่า จากนั้นจึงทยอยเก็บใส่ถุงเก็บของและเก็บรักษาไว้ในห้อง แม้ของจะมีสภาพแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ตอนรับซื้อกลับคิดเป็นเพียงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ เพราะยังต้องหักค่าเสื่อม ค่าตรวจสภาพ และนำไปขายต่อ ร้านค้าก็ต้องมีกำไรเช่นกัน หวังเอ้อร์นีไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ นาฬิกาสองเรือนขายได้เจ็ดร้อยห้าสิบหกหยวน รวมกับนาฬิกาพกทองคำอีกสามเรือน สุดท้ายได้เงินคืนทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยสามสิบหยวน “ที่นี่ไม่มีกล้องถ่ายรูปเหรอ” “กล้องถ่ายรูปน่ะเหรอ ของแบบนี้ นอกจากของนำเข้าแล้ว มือสองแทบไม่มีหรอก ต่อให้มี พอของมาถึงก็ถูกซื้อหมดทันที” “อย่างนั้นเหรอ ถ้างั้นก็ช่างเถอะ” แม่ลูกสบตากัน ก่อนจะเดินออกจากร้านอย่างเสียดาย ส่วนผิงอันก็ทำใจได้อย่างรวดเร็ว “แม่ ช่างเถอะ ไม่มี ก็ไม่ต้องซื้อแล้ว” ก็เพราะลูกยังไม่เคยสัมผัสความสนุกของการเล่นกล้องนั่นแหละ ถึงได้บอกว่าความไม่รู้ก็เป็นความสุข เอาเถอะ ตอนนี้กล้องถ่ายรูปที่ผลิตในประเทศรุ่นแรกยังไม่ออกวางขายเลย ถึงจะใช้ของต่างประเทศก็ได้ หรือพูดให้ถูกคือใช้งานดีกว่าด้วยซ้ำ แต่สิบปีข้างหน้ามันจะกลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ เพื่อความสงบสุขในอนาคต เธอคิดว่าตัวเองอดทนไว้ก่อนดีกว่า “งั้นก็ได้ พวกเราไปซื้ออย่างอื่นแทน ซื้อแล้วค่อยส่งไปรอที่บ้านผู้ใหญ่บ้านหู แบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีของใช้” ผิงอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่เขาไม่รู้เลยว่า การพยักหน้าครั้งนี้ได้ปล่อยสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งออกมาแล้ว เพราะเขาได้เห็นกับตาตัวเองว่า แม่ของเขาใช้เงินอย่างมือเติบแค่ไหน ถ้าไม่ได้รู้ฐานะของครอบครัวดี เขาคงคิดว่าพวกเขาต้องถูกยึดตัวไว้ใช้หนี้แล้ว ถ้าหวังเอ้อร์นีรู้ว่าเขาคิดแบบนั้น คงได้แต่กลอกตา เพราะนี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ของทุกอย่างที่เธอซื้อ ล้วนเป็นของจำเป็นทั้งนั้น ถึงแม้ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็ซื้อได้เหมือนกัน แต่คุณภาพคนละระดับ ของมือสองที่นี่ ต่อให้เป็นของเก่าก็ยังมีมาตรฐาน ที่สำคัญคือคุณภาพดีและราคาถูก ยิ่งกว่านั้น ยังสามารถหาซื้อสินค้ามีตำหนิที่ได้รับความนิยมอย่างมากในพื้นที่อื่นได้อีกด้วย