ตอนที่ 40 — 040

บทที่ 40 ตัวประกอบในนิยายในรั้วโรงเรียน (1)

หากแบ่งตามระดับการบำเพ็ญเพียร ตอนนี้เธอควรอยู่ในขั้นแก่นวิญญาณ ได้ยินมาว่าหากฝึกฝนสิ่งนี้จนถึงระดับสูงสุด ก็สามารถหลอมสร้างร่างกายขึ้นใหม่ และบรรลุการเกิดใหม่ได้

ยังมีเวลาอีกมาก เธอเองก็อยากลองใช้ร่างเดิมของตัวเอง ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนอีกครั้ง

เวลาฝึกบำเพ็ญผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนเพิ่งฝึกได้ไม่นาน ก็ถูกเสียงที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมของระบบปลุกให้ตื่น

“อามิ่ง ตกลงเธอเป็นอะไรกันแน่ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้”

ระบบทำท่าหงุดหงิด “อย่าเอาฉันไปเปรียบกับของไร้ชีวิตพวกนั้นค่ะ ฉันคือจิตวิญญาณอาวุธ มีความคิดเป็นของตัวเอง โฮสต์ไม่สังเกตหรือว่าพวกเราทำสัญญานายบ่าวแบบเท่าเทียมกัน ชาติก่อนท่านไปทำอะไรมากันแน่ เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”

เธอหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนระบบจะโกรธจริงๆ

“ฉันไม่รู้มันไม่ดีหรือ อย่างน้อยก็แสดงว่าฉันไม่ได้ออกไปหาเพื่อนตัวน้อยคนอื่น มีเธอคนเดียวก็พอแล้ว”

ไม่ใช่แค่พอ แต่พอมากแล้วด้วย!

“โฮสต์ ตอนนี้ท่านเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ที่ไปสร้างปัญหาข้างนอก แล้วกลับมาง้อภรรยาที่บ้านเลยค่ะ”

“เอาเถอะ ไม่เถียงกันแล้ว โลกภารกิจต่อไปจะไปที่ไหน”

ระบบแปลงร่างเป็นหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ “เลือกหนึ่งในสาม ตามใจท่านได้เลยค่ะ”

ลู่เจี๋ยลวี่เหลือบมองอยู่ครู่หนึ่ง ข้อความแนะนำช่างสั้นเสียจริง

บนหน้าจอเขียนไว้ว่า ตัวประกอบยุค 70 ตัวประกอบยุคโบราณ และตัวประกอบในศตวรรษที่ 21

ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าแต่ละโลกมีเนื้อเรื่องแบบไหน ต้องเลือกก่อนจึงจะมีเรื่องย่อให้ดู ดังนั้นจึงทำได้แค่เดาจากชื่อเรื่อง

แต่ยังดี ทั้งสามตัวเลือกก็เข้าใจได้ไม่ยาก

“อามิ่ง เลือกโลกศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด”

ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ต่อให้เนื้อเรื่องจะชวนปวดหัวแค่ไหน แต่ทรัพยากรก็อุดมสมบูรณ์ เดินทางสะดวก ขอแค่มีเงิน ก็สามารถกักตุนของได้เป็นจำนวนมาก

“ว้าว โฮสต์กับฉันใจตรงกันจริงๆค่ะ ฉันแนะนำว่าพอไปถึงแล้ว ให้กักตุนคูปองในยุคพิเศษเอาไว้สักหน่อย”

ลู่เจี๋ยลวี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน โลกโบราณยังพอว่า อย่างน้อยในมือก็มีทั้งทองทั้งเงิน จะใช้ชีวิตให้สบายก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ยุคพิเศษ ถ้าไม่มีคูปองก็ลำบากจริงๆ รวมถึงของใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ของที่เธอกักตุนไว้ตอนนี้ ส่วนใหญ่ไม่เหมาะจะหยิบออกมาใช้

เมื่อหนึ่งคนหนึ่งระบบเลือกโลกภารกิจเรียบร้อย เนื้อเรื่องของโลกปัจจุบันก็ถูกปลดล็อกตามมา

“อามิ่ง เกิดอะไรขึ้น สรุปให้ฉันฟังสั้นๆ หน่อย ฉันไม่กล้าอ่าน”

ถ้าเป็นพล็อตรักดราม่าทรมานอะไรแบบนั้น อ่านแล้วปวดตา ให้ระบบลองรับเคราะห์ก่อนก็แล้วกัน อย่างน้อยเลือดมันก็หนา รับไหว

“เฮ้อ เรื่องนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร เป็นเรื่องความรักและมิตรภาพระหว่างนางเอกสาวธรรมดากับเจ้าชายสี่คน”

“อามิ่ง อย่าหลอกฉันเลย ถ้าดีขนาดนั้น จะมีตัวประกอบได้ยังไง”

“นิยายทุกเรื่องก็ต้องมีตัวประกอบ ตัวประกอบผ่านทาง หรือนางร้าย ไม่อย่างนั้นเนื้อเรื่องก็เดินต่อไม่ได้ ตัวตนของท่านคือเพื่อนวัยเด็กของพระเอก เป็นพล็อตเพื่อนวัยเด็กแพ้คนที่มาทีหลัง แล้วก็น้อยใจจนไปเรียนต่อต่างประเทศ ที่ต่างประเทศเจ้าของร่างเดิมไปตกหลุมรักหนุ่มผมทองคนหนึ่งจนหัวปักหัวปำ พอถึงงานวันเกิดอายุยี่สิบ ก็ประกาศสละสิทธิ์การสืบทอดกิจการของตระกูล ทำเอาผู้บริหารของบริษัทตั้งตัวไม่ทัน”

“หลังจากนั้นบริษัทก็ล้มละลาย พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมถูกหนี้สินมหาศาลบีบจนกระโดดตึกฆ่าตัวตายในบั้นปลายชีวิต ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็ถูกคนรักทอดทิ้ง และจบชีวิตอย่างน่าอนาถ”

พอฟังจบ ลู่เจี๋ยลวี่ก็มีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียว

“อามิ่ง ฉันเพิ่งรู้ว่าที่เจ้าของร่างเดิมจบแบบนี้ ก็เพราะทำตัวเองทั้งนั้น คนที่มีแต่เรื่องความรักอยู่ในหัว เหมาะจะไปขุดผักป่าจริงๆ”

แค่สละสิทธิ์การเป็นผู้สืบทอด ไม่น่าจะทำให้บริษัทเสียหายขนาดนั้น เจ้าของร่างเดิมช่างไร้เดียงสาเสียจริง ก็ไม่ดูเสียก่อนว่าประกาศในโอกาสแบบไหน

งานวันเกิดอายุยี่สิบ เป็นงานที่เศรษฐีทั้งเมือง นักข่าว และสื่อมวลชนมารวมตัวกัน ที่สำคัญ พ่อของเจ้าของร่างเดิมยังตั้งใจจะโอนหุ้นบางส่วนให้เธอในวันนั้นอีกด้วย

ข่าวนี้แทบทุกคนรู้กันหมด แต่จู่ๆ เธอกลับประกาศสละสิทธิ์การเป็นผู้สืบทอด แล้วจะไปเรียนต่อต่างประเทศ

ทำไม บริษัทที่บ้านกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่จนต้องรีบหนีหรือ ถึงได้ไม่กล้ารับตำแหน่งผู้สืบทอด

ต่อให้กำลังหลงรักใครหัวปักหัวปำ ก็ยังคุยกับคนในบ้านเป็นการส่วนตัวได้ไม่ใช่หรือ แค่ดูจากการที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะก็ได้รับหุ้นเป็นของขวัญวันเกิด ก็รู้แล้วว่าพ่อรักลูกมาก

ในสถานการณ์แบบนั้น ขอแค่แสดงจุดยืนให้ชัดเจน จะมีอะไรที่ตกลงกันไม่ได้อีก

“เอาเถอะ เรื่องนี้ทำออกมาได้น่าปวดหัวจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงตาฉันหรอก งั้นไปกันเลยไหม”

“ไปได้เลยสิ จริงสิ เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลย รอบนี้เธอจะไปกับฉันหรือเปล่า”

ระบบพยักหน้า “แน่นอนว่าต้องไปค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะออกไปเที่ยวได้ยังไง แต่ถึงจะไปด้วย ฉันก็ไม่ช่วยท่านทำภารกิจ อย่างมากก็แค่ช่วยหาข้อมูลให้เท่านั้นค่ะ”

“แค่นี้ก็พอแล้ว!” เดิมก็ไม่ใช่ภารกิจที่ยากอยู่แล้ว หากช่วยมากเกินไป เจ้าของร่างเดิมก็คงไม่พอใจเสียเอง

'มีระบบช่วย ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ทำได้ มีมิติช่วย ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ทำได้'

ชิ! ยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะลงสนาม จะพูดแบบนั้นไปเพื่ออะไร

ลู่เจี๋ยลวี่นอนอยู่บนเตียงนุ่มหลังใหญ่จนไม่อยากลุกขึ้น ชีวิตของคนรวยช่างฟุ่มเฟือยจริงๆ

ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ฟุ่มเฟือย เจ้าของร่างเดิมก็คงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก หากเปลี่ยนเป็นลูกของครอบครัวธรรมดา ได้หุ้นก้อนโตเป็นของขวัญวันเกิด ต่อให้ข้างในจะซ่อนกับดักไว้ ก็ต้องรับไว้ก่อนแล้วค่อยคิด

ให้ตายเถอะ สองชาติแล้ว เธอยังไม่เคยนอนเตียงใหญ่ขนาดนี้เลย

ไม่ต้องพูดถึงชาติที่แล้ว ชาติที่แล้วแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เตียงหยกเพียงหลังเดียวในถ้ำพำนักก็แข็งราวกับหิน มีไว้ใช้งานอย่างเดียว ไม่สบายเลย

ส่วนโลกเดิมของเธอ ตั้งแต่จำความได้ก็ใช้ชีวิตแบบอยู่รวมกัน เตียงใหญ่น่ะหรือ เลิกฝันได้เลย ไม่มีแน่นอน

ชาตินี้ลู่เจี๋ยลวี่มีชื่อว่า เว่ยเจี๋ยลวี่ อืม...ทั้งแซ่ทั้งชื่อแบบนี้ ชะตาตัวประกอบปลดล็อกไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

“โฮสต์ ตอนนี้ท่านควรลุกไปโรงเรียนได้แล้วค่ะ”

“ฉันยังต้องไปโรงเรียนอีกเหรอ”

“ตอนนี้ท่านเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง ไม่ไปเรียนแล้วจะทำอะไร จะไปเป็นเด็กเกเรหรือ”

ลู่เจี๋ยลวี่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างอาลัยอาวรณ์ ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกดูเวลา ก่อนจะกลับไปล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“อ้าว ทำไมกลับไปนอนอีกแล้ว ท่านต้องไปโรงเรียนนะคะ”

“อามิ่ง เธอเพี้ยนหรือ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ว ฉันจะไปโรงเรียนทำไม ไปชิมอาหารกลางวันของโรงเรียนหรือไง”

“อร่อยนะคะ โรงเรียนเอกชนระดับผู้ดีแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นลูกหลานคนรวย พวกเขาเลือกกินกันมาก อาหารในโรงอาหารมีหลากหลายจนท่านนึกไม่ถึง เชฟแต่ละคนสืบเชื้อสายมาจากพ่อครัวหลวง”

“โอ้ ในที่สุดก็ไม่ใช่เชฟมิชลินแล้ว พ่อครัวหลวงนี่แหละ เหมาะกับเด็กจีน”

“เอ๊ะ ประเด็นเพี้ยนแล้ว ท่านไม่ไปโรงเรียนจริงเหรอ”

“อามิ่ง บ้านรวยขนาดนี้แล้ว แค่ฉันไม่ออกไปทำเรื่องผิดกฎหมายร้ายแรง ก็นับว่าทำประโยชน์ให้ตระกูลแล้ว ผลการเรียนจะดีหรือไม่ สำคัญตรงไหน”

ลูกคนรวยกลัวอะไรมากที่สุด กลัวออกไปทำธุรกิจเอง กลัวเข้าไปบริหารกิจการ และกลัวไปทำเรื่องผิดกฎหมาย ขอแค่ไม่แตะสามเรื่องนี้ ต่อให้เอาแต่ใช้เงิน ทั้งชีวิตก็ใช้ไม่หมด ยิ่งทำมากก็ยิ่งพลาดมาก ตราบใดที่เธอไม่ทำอะไรเลย บ้านก็ไม่ล้มละลาย พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ฆ่าตัวตาย ช่างเป็นโลกสำหรับพักผ่อนจริงๆ