ตอนที่ 88 — 088

บทที่ 88 ภาค - ตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 70 (16) แม้จะยังประกอบจักรยานไม่ได้ แต่เธอสามารถใช้เวลาไปกับการซ่อมวิทยุได้ แต่เรื่องนั้นก็เป็นเรื่องหลังจากพรุ่งนี้ ตอนนี้เธอยังมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ ยามค่ำคืนดึกสงัด ทุกสิ่งเงียบสนิท นอกจากสัตว์ที่ออกหากินเวลากลางคืนแล้ว ทั้งโลกแทบจะจมอยู่ในความเงียบงัน ทว่าในความมืดกลับมีคนผู้หนึ่งลืมตาขึ้น ตู้สือเม่ยลุกขึ้น หากเปิดประตูเรือนจะมีเสียงเอี๊ยดอ๊าด เธอจึงเลือกปีนกำแพงออกไปแทน รอบด้านไม่มีผู้คน เธอสวมอุปกรณ์พรางตัวแล้วอ้อมไปตามทางเล็ก มุ่งหน้าสู่ที่พักเยาวชนลงชนบท เธอหยิบเห็ดลวงจิตออกมา แม้ชื่อจะฟังเหมือนเห็ด แต่ความจริงมันคืออาวุธวิเศษระดับต่ำที่เธอหลอมขึ้นเอง เพียงเพราะมีคุณสมบัติคล้ายกัน จึงยืมชื่อมาจากพันธมิตรของเดฟมาใช้ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอตั้งชื่อไม่เก่งกันล่ะ เมื่อวางหินวิญญาณระดับต่ำไว้ในตำแหน่งสำคัญ ค่ายกลก็เริ่มทำงาน ทันใดนั้น ทุกคนในที่พักเยาวชนลงชนบทก็ตกเข้าสู่ห้วงนิทรา ตู้สือเม่ยเดินตรงไปยังหอพักหญิง มาหยุดตรงตำแหน่งของนางเอกคนเดิมตามความทรงจำ เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย รอยยิ้มร้ายกาจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอค่อยๆ ปลดปล่อยสัมผัสจิต แทรกเข้าสู่ทะเลจิตของอีกฝ่ายเพื่อค้นหา เจอแล้ว! ดวงวิญญาณจากต่างโลก สัมผัสจิตของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเส้นใยนับไม่ถ้วน โอบล้อมกลุ่มจิตสำนึกของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นหนา เมื่อมั่นใจว่า ต่อให้อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาก็ไม่มีทางหลบหนีได้ เธอจึงเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่กำลังทำอยู่คือการเปลี่ยนแปลงความทรงจำของอีกฝ่าย ไม่ใช่ว่าเป็นคนที่ทะลุเข้าไปในนิยายหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่าอาศัยความรู้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องกวาดทุกอย่างมาเป็นของตัวเองหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่าเพราะมีมิติพิเศษและเสบียงมากมาย จึงเห็นคุณค่าความพยายามของคนอื่นเป็นเรื่องไร้ค่าหรอกหรือ? ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้องมีมันทั้งหมดอีกต่อไป ที่จริงเธอจะทำเหมือนโลกก่อนๆ คือไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวก็ได้ แต่ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ในนิยายเดิม เจ้าของร่างเดิมเป็นตัวประกอบสำคัญของที่พักเยาวชนลงชนบทกันล่ะ ครั้งนี้เมื่อเธอเข้ามาแทน เนื้อเรื่องก็พังตั้งแต่ต้นแล้ว วันนี้หลัวเหล่าซื่อยังกลับมาบอกเธออีกว่า มีเยาวชนลงชนบทผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเที่ยวสืบเรื่องของเธอไปทั่ว ดังนั้น เพื่อไม่ให้กระทบกับชีวิตอันแสนสงบของตัวเอง ความทรงจำของนางเอกคนนี้ก็ควรถูกแก้ไขเสียหน่อย แน่นอนว่าเธอจะไม่ฆ่าอีกฝ่าย เรื่องนั้นไม่อยู่ในขอบเขตงานหลังการขายของเธอ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมาขวางทาง ก็เชิญหลบไปเสียจะดีกว่า พระเอกหรือ? เปลี่ยนเสีย! เนื้อเรื่องหรือ? แก้เสีย! มิติพิเศษหรือ? ผนึกเสีย! ส่วนเสบียง... เอามาให้ฉันเถอะ! แบบนี้เมื่อไม่มีของพวกนั้น อีกฝ่ายก็จะไม่ไปตลาดมืด ไม่ถูกคนจับจุดอ่อน ไม่ถูกข่มขู่ และไม่ผลักคนบริสุทธิ์ออกไปแต่งงานแทนตัวเองเพื่อแลกกับความปลอดภัย ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ก็เพราะมิติพิเศษที่มีเสบียงมากมายเกินไปนี่เอง เธอใจดี ยินดีช่วยกำจัดต้นตอให้ ต่อจากนี้ก็รอดูละครได้เลย เธออยากเห็นนักว่า เมื่อไม่มีสิ่งเหล่านี้แล้ว อีกฝ่ายจะยังไปถึงจุดสูงสุดแบบในเนื้อเรื่องเดิมได้หรือไม่ แน่นอนว่า เพราะตอนนี้พลังของตู้สือเม่ยลดลงอย่างมาก เมื่อนางเอกคนเดิมถูกจัดการแบบนี้ อาการจึงไม่ใช่เรื่องเล็ก นอกจากใบหน้าจะซีดเผือดแล้ว อีกนานทีเดียวที่หากคิดอะไรหนักๆ สมองจะปวดราวกับระเบิด พอนานวันเข้าก็จะเฉื่อยชาเหมือนโซ่เหล็กขึ้นสนิม ดูเหม่อลอยและไร้ชีวิตชีวา แต่ตู้สือเม่ยไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าชายแก่หม้ายผู้หนึ่ง นำความทรงจำที่ได้มาจากนางเอกคนเดิมมาผสมเข้ากับความทรงจำเดิมของอีกฝ่าย จนอีกฝ่ายเชื่อว่าตัวเองคือผู้ถูกลิขิตจากสวรรค์ แต่เพื่อไม่ให้คนบริสุทธิ์ถูกลูกหลง เธอจึงฝังคำชี้นำอย่างหนึ่งไว้ในจิตใจของเขา ตู้สือเม่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เย็นเยียบจนชวนขนลุก “หลัวกุ้ย เหลนทรพีของย่า ต้วนชิงหงแห่งที่พักเยาวชนลงชนบทเป็นคนที่มีชะตาพิเศษ เป็นผู้เกื้อหนุนของเจ้า มีเพียงแต่งนางเป็นภรรยา อนาคตของเจ้าจึงจะรุ่งเรืองมั่งคั่งดังที่เห็นในความฝัน ไม่เช่นนั้นทั้งชีวิตก็จะยากจนข้นแค้น” “เหลนทรพีเอ๋ย ข่าวนี้ย่าทวดของเจ้าต้องจ่ายราคาแพงกว่าจะได้มาจากยมโลก อนาคตของตระกูลหลัวจะเป็นอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว อย่าให้ย่าทวดผิด~หวังอยู่ข้างล่างล่ะ” เมื่อเสียงในห้วงความคิดค่อยๆ เลือนหาย ร่างของตู้สือเม่ยก็จากไปเช่นกัน ครั้นหลัวกุ้ยสะดุ้งตื่นจากความฝัน เธอก็กระโดดกลับมายังลานบ้านเล็กของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันที่เธอจะเข้านอน ระบบก็รีบร้อนกลับมาราวกับถูกใครไล่ฆ่า เวลานี้กำลังกระโดดไปมาอยู่ในห้วงความคิดของเธออย่างเอะอะ “เดี๋ยวก่อนค่ะ! ทำไมท่านถึงลงมือกับคนที่ทะลุเข้าไปในนิยายโดยตรงล่ะคะ?” “ทำไมหรือ? สวรรค์ไม่อนุญาตหรือ? ฉันยังไม่ได้แตะต้องมิติพิเศษเลยนะ ปล่อยไว้ให้เป็นพลังหล่อเลี้ยงของมันไม่ดีหรือ?” ตู้สือเม่ยพูดอย่างใจกว้าง แต่ในใจกลับคิดว่า ก็แค่มิติพิเศษเก็บของ ต่อให้เป็นแบบผูกกับวิญญาณ ก็ไม่ได้ล้ำค่าสำหรับเธอ ชาติก่อน มิติพิเศษที่เธอทิ้งไว้ให้ลูกสาวทั้งสอง ยังมีระดับสูงกว่านี้เสียอีก ไม่มีความจำเป็นต้องปะทะกับสวรรค์เพราะของแค่นี้ สิ่งที่สวรรค์ต้องการคือพลังงานของมิติพิเศษ งั้นเธอก็ขอรับเสบียงทั้งหมดข้างในมาแทนแล้วกัน ถือว่าแต่ละฝ่ายได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ คนที่ทะลุเข้าไปในนิยายก็เหมือนพวกลักลอบเข้ามา สวรรค์รำคาญอีกฝ่ายจะตาย จะมีชีวิตเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับมัน” มันยังอยากให้อีกฝ่ายหายไปเร็วๆ ด้วยซ้ำ จะได้ฉวยโอกาสดึงมิติพิเศษกลับมา ต่อให้สุดท้ายจะยกให้ผู้มีชะตาแห่งโลกของตัวเองก็ตาม “แล้วทำไมมันไม่ถีบอีกฝ่ายออกไปล่ะ?” “ก็เหมือนเวลาท่านติดเชื้อไวรัสนั่นแหละค่ะ ถ้าไม่กินยา จะหายหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับภูมิคุ้มกันของตัวเอง รวมถึงความร้ายแรงของไวรัส” “ต่อให้สุดท้ายจะหาย ก็ยังต้องใช้เวลาใช่ไหมคะ? สวรรค์ก็คล้ายกัน ต้องรอเหมือนกัน” “แล้วเธอจะรีบร้อนอะไร ในเมื่อฉันทำเสร็จไปแล้ว” “ฉันก็กลัวว่าคนที่ทะลุเข้าไปในนิยายจะมีชะตาแข็ง วันหน้าถ้าไปเจอโชควาสนาอะไรเข้า แล้วจำท่านได้ ก็จะกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันน่ะสิคะ” ตู้สือเม่ยโบกมือ “เป็นไปไม่ได้ ตอนฉันทำเรื่องไม่ดี ฉันสวมอุปกรณ์พรางตัวอยู่ ต่อให้จำได้ ก็ให้มาหาเองสิ” หากมีวันนั้นจริง เธอรับรองได้เลยว่า ก่อนอีกฝ่ายจะหาเธอพบ อีกฝ่ายคงมลายทั้งร่างและวิญญาณไปก่อนแล้ว ระบบพูดไม่ออก “แสดงว่าฉันกังวลเก้อสินะ สมแล้วจริงๆ เรื่องทำเรื่องไม่ดี ท่านนี่มืออาชีพ” หลังทอดถอนใจจบ ระบบก็หนีออกไปอีกครั้ง ช่างเถอะ มันออกไปใช้ชีวิตข้างนอกดีกว่า โฮสต์คนนี้ มันดูแลไม่ไหวจริงๆ หลังไล่ระบบไปแล้ว ตู้สือเม่ยจึงมีเวลาจัดระเบียบเสบียงที่ยึดมาจากนางเอกคนเดิม พอดูแล้ว แม้จะเป็นของใช้ธรรมดาในโลกยุคปัจจุบัน แต่ปริมาณกลับมหาศาล เรียกได้ว่า คนทั้งกองผลิตหลัวเป้ยเฉวียนจำนวนสามร้อยยี่สิบหกคน ต่อให้เริ่มใช้ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุหนึ่งร้อยปี ก็ยังใช้กันได้อย่างสุขสบายถึงสามชั่วอายุคน หึๆ นางเอกคนเดิมสะสมของเก่งจริงๆ แต่ตอนนี้เธอขอรับไว้แล้วกัน ต่อให้ชาตินี้ไม่ได้ใช้ ก็ไม่แน่ว่าชาติหน้าอาจได้ใช้ ของที่ยึดมาแบบนี้ ใช้ก็ไม่เสียดาย เธอแยกของเป็นหมวดหมู่ เก็บใส่กำไลเก็บของขนาดใหญ่ ติดป้ายกำกับ แล้วนำไปวางไว้บนชั้นเก็บของที่เตรียมไว้สำหรับทรัพย์สินที่ได้มาโดยไม่คาดคิดโดยเฉพาะ ของครั้งนี้มีครบทุกอย่างและมีจำนวนมากเกินไป เธอจึงไม่จัดแยกละเอียดแล้ว หากภายหน้าขาดอะไรก็ค่อยมาหาจากกองนี้ เมื่อจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อย ตู้สือเม่ยก็ล้มตัวลงนอน จมเข้าสู่ห้วงฝันอันแสนหวาน ในฝันเธอถูกรายล้อมด้วยเงินทองมากมาย จนแม้แต่ในโลกแห่งความจริง บนใบหน้าก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ค่ำคืนนี้ มีคนนอนหลับอย่างสุขสบาย มีคนนอนหลับอย่างหวาดผวา สมกับคำที่ว่า แม้ล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ชะตาชีวิตกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง