ตอนที่ 96 — 096

บทที่ 96 ภาค - ตัวประกอบผู้เป็นเหยื่อในยุค 70 (24) หลัวเซิ่งสูบยาเส้นไปคำหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ งั้นแกก็ไปด้วยแล้วกัน” อย่างไรเจ้าลูกคนนี้ไปทำงานในนาก็ไม่ได้ต่างอะไรนัก พาออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน แล้วตู้สือเม่ยปั่นรถสามล้อเข้าอำเภอเพื่ออะไรน่ะหรือ แน่นอนว่าเพื่อวางเบ็ดตกปลา เพียงแต่เจียงไท่กงของเธอไม่ได้นั่งรอปลาเข้ามาติดเบ็ด แต่เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาฝูงปลาเอง เป้าหมายของเธอก็คือโรงงานเครื่องจักรกล หลังไปถึง เธอก็จอดรถสามล้อไว้หน้าร้านอาหารของรัฐ หลัวเหล่าซื่อมองสภาพแวดล้อมอันคุ้นเคย ก่อนจะอดกลืนน้ำลายไม่ได้ “พี่ พวกเราจะกินที่ร้านอาหารของรัฐอีกแล้วหรือครับ” หลัวเหล่าซื่อถามอย่างกระดากใจ ตอนที่เขาอาสาตามมาด้วย เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยจริง ๆ ตอนนี้เขากลายเป็นคนกินฟรีดื่มฟรีอย่างแท้จริงแล้ว “อืม กินเสร็จแล้วเธอช่วยฉันทำธุระหน่อย” ที่แท้ก็มีงานให้ช่วยนี่เอง แบบนี้ก็ดี อย่างน้อยเขาก็กินได้อย่างสบายใจ จะว่าไป อย่างน้อยก็นับว่าเป็นสิ่งที่เขาออกแรงแลกมา ปลาดุกตุ๋นมะเขือม่วง หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน เกี๊ยวแป้งผสมและหมั่นโถว ทำเอาหลัวเหล่าซื่อกินจนอิ่มแปล้ หลังจากกินเสร็จและพักอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปั่นรถสามล้อตามที่ตู้สือเม่ยบอก แน่นอนว่าตอนนี้ตู้สือเม่ยนั่งอยู่บนกระบะด้านหลัง “พี่ ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันครับ” “ไปห้างสรรพสินค้าแล้วก็สถานีรับซื้อของเก่า ไปซื้อของนิดหน่อย” ในฐานะคนจนตามภาพลักษณ์ภายนอก ตู้สือเม่ยไม่ได้ซื้ออะไรมาก มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งกับไม้ท่อนยาวอีกสองท่อน หลังมัดทุกอย่างไว้บนกระบะรถ หลัวเหล่าซื่อนึกว่าจะได้กลับแล้ว แต่คำสั่งใหม่ที่ได้รับกลับเป็น... “พี่ เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะครับ” “ฉันบอกให้เธอปั่นรถวนรอบโรงงานเครื่องจักรกลหนึ่งรอบ จำไว้นะ อย่าปั่นเร็วเกินไปหรือช้าเกินไป รักษาความเร็วให้สม่ำเสมอ” “อ๋อ... ครับ! ผมไปเดี๋ยวนี้” แม้จะไม่เข้าใจ แต่หลัวเหล่าซื่อก็เลือกทำตาม พี่ฉลาดกว่าเขา เชื่อพี่ย่อมไม่ผิดแน่ วันนั้นปฏิบัติการตกปลาไม่มีผลลัพธ์ ส่วนจะได้ผลหรือไม่ ก็ต้องรอดูกันต่อไป ผ่านไปหลายวัน ระบบจึงเป็นคนบอกความคืบหน้า “โฮสต์คะ พวกเขาโทรศัพท์ไปตรวจสอบข้อมูลที่บ้านเกิดของท่านแล้วค่ะ” ตู้สือเม่ยเลิกคิ้ว “ถึงขั้นตรวจสอบภูมิหลังแล้วหรือ แบบนี้คงได้ยินข่าวดีในอีกไม่นาน” “วางใจได้ค่ะ ฉันจัดการเติมช่องโหว่ของเจ้าของร่างเดิมไว้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าไม่มีใครจับพิรุธได้” “ระบบ เธอเก่งที่สุดเลย ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะทำยังไงดี อามิ่ง” ระบบหน้าแดงอย่างเขินอาย “โฮสต์คะ ท่านชมเกินไปแล้วค่ะ แค่ช่วยท่านได้ ฉันก็ดีใจมากแล้ว” หลังต่างฝ่ายต่างแสดงละครจบ ทั้งคนทั้งระบบก็กลับสู่ความสงบ ระบบยังอดตำหนิไม่ได้ว่า “โฮสต์คะ เมื่อกี้ท่านแสดงไม่สมจริงเลย” “แบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้าวันหน้าท่านต้องไปโลกวงการบันเทิงจะทำยังไง ด้วยฝีมือการแสดงแบบนี้ ท่านคงอดตายแน่ ๆ” “ถ้ามีโอกาส ท่านควรเรียนการแสดงไว้บ้างนะคะ จะเป็นประโยชน์กับท่านในอนาคต” ตู้สือเม่ยพูดไม่ออก หรืออาจเป็นไปได้ว่า เธอแค่ทำตัวแบบนี้กับระบบเท่านั้น แต่ช่างเถอะ จะไปถือสาคนซื่อ ๆ แบบนี้ทำไม วันเวลายังคงผ่านไปทีละวัน แต่สิ่งที่ต่างจากก่อนคือ ช่วงนี้งานในไร่นาไม่หนัก คนที่เคยยุ่งตลอดจึงเริ่มมีเวลาว่างเหลือ ด้วยเหตุนี้ ที่พักจือชิงจึงครึกครื้นเป็นพิเศษ ถึงขั้นที่แม้แต่ตู้สือเม่ยยังได้ยินข่าวลือไม่น้อย ตอนนี้ป้าจางไม่เพียงเป็นคู่ทำงานประจำของตู้สือเม่ย แต่ยังเป็นแหล่งข่าวของเธอด้วย วันนี้ทั้งคู่ได้รับมอบหมายให้ถอนต้นกล้า แม้มือจะทำงานไม่หยุด แต่ปากก็ไม่หยุดเช่นกัน “เมื่อวานที่พักจือชิงคึกคักมากเลยนะ จือชิงตู้ เธอเป็นคนหนุ่มสาว ลองวิเคราะห์ให้ฟังหน่อยสิ ว่าจือชิงต้วนกับจือชิงฟู่คิดอะไรกันอยู่” ตู้สือเม่ยนิ่งไป... ทำไมคนหนุ่มสาวถึงต้องเข้าใจความคิดของพวกเขาด้วย คนหนุ่มสาวก็มีทั้งคนปกติและคนเพี้ยนเหมือนกันนะ อีกอย่าง... “ป้าจาง ที่พักจือชิงเกิดเรื่องอะไรอีกแล้วหรือคะ” “เฮ้อ เมื่อวานเธอขึ้นเขาเลยไม่รู้ ที่พักจือชิงวุ่นวายอีกแล้ว ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น หลัวกุ้ยไปหาจือชิงต้วน บอกว่าจือชิงต้วนรับของจากเขาไปตั้งเยอะ แต่ไม่เคยให้คำตอบแน่ชัด คราวนี้เลยจะให้เธอตอบตกลงคบกับเขาให้ได้” “ต่อมาก็ไม่รู้ว่าใครพูดแทรกขึ้นมาว่า จริง ๆ แล้วจือชิงต้วนไม่ได้ชอบหลัวกุ้ยเลย ของที่หลัวกุ้ยเอามาให้ เธอกลับเอาไปให้จือชิงฟู่หมด” “แล้วจือชิงสวี่ก็ฉวยโอกาสพูดว่า จือชิงฟู่ไม่ได้ชอบจือชิงต้วนเลย พวกเขาสองคนต่างหากที่เป็นคู่กัน เธอไม่เชื่อว่าจือชิงฟู่จะมีความสัมพันธ์ชายหญิงไม่เหมาะสม ทุกอย่างเป็นเพราะจือชิงต้วนแอบรักฝ่ายเดียว” “ส่วนจือชิงต้วนก็ไม่ยอมรับทั้งสองฝ่าย ฉันดูแล้ววุ่นวายไปหมดเลย จือชิงตู้ เธอว่ามันเรื่องอะไรกันแน่” ตอนนี้ข้างนอกมีคนพูดไปต่าง ๆ นานา เพราะมีความเป็นไปได้มากเกินไป จึงไม่มีใครรู้ว่าแบบไหนคือความจริง ตู้สือเม่ยเข้าใจทันที ป้าจางไม่ได้อยากฟังความคิดเห็นของเธอหรอก แต่อยากให้เธอตัดสินว่าใครผิดใครถูกมากกว่า แต่เธอไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นเลย เข้าข้างฝ่ายไหนก็ต้องไปล่วงเกินอีกฝ่าย... ไม่สิ ฟังจากที่ป้าจางเล่า เหมือนจะแบ่งเป็นหลายฝ่ายด้วย แบบนั้นยิ่งไม่ควรเลือกข้างง่าย ๆ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าฟังจากที่ป้าเล่า ตัวละครหลักก็คือจือชิงต้วนกับจือชิงฟู่ งั้นก็คงเป็นต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน” “แต่ต่างคนต่างก็มีคนที่แอบชอบตัวเองตามติดอยู่ พยายามแยกทั้งคู่ออกจากกัน ขณะที่ทั้งสองคนเองก็ไม่ยอมเลือกกันอย่างเด็ดขาด เรื่องเลยยุ่งแบบนี้” เห็นป้าจางยังไม่ค่อยพอใจกับคำตอบของเธอ ตู้สือเม่ยจึงรีบพูดต่อ “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไร แต่ฉันรู้ว่าถ้าเรื่องนี้ยังเป็นแบบนี้ต่อไป คนที่จะมาหาพวกเขาคือพวกยุวชนแดงแน่นอน” “หา? ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ” “ก็เพราะกองการผลิตของเราอยู่ไกลจากศูนย์กลางความวุ่นวายน่ะค่ะ ถ้าเป็นในเมือง ความสัมพันธ์แบบนี้คงถูกจับไปเดินประจานแล้วก็ส่งไปดัดนิสัยนานแล้ว เพราะถือว่าเป็นการมีความสัมพันธ์ชายหญิงไม่เหมาะสม” “เธอพูดแบบนี้แล้ว ฉันคิดดูก็จริง ความสัมพันธ์พวกเขาก็ยุ่งเหยิงจริง ๆ” ป้าจางถอนหายใจ ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นเสียที บางเรื่องถ้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่เมื่อรู้แล้วก็ควรพูดให้น้อยลง ถ้าเรื่องบานปลายจริง ๆ แล้วถูกจับไปดัดนิสัย ก็น่าเวทนาไม่น้อย ตั้งแต่รู้ว่านางเอกคนเดิมยังคงพัวพันกับหลัวกุ้ย ตู้สือเม่ยก็เฝ้ารอบทสรุปของเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ ช่วยไม่ได้ เรื่องบางอย่างเธอค่อนข้างจริงจัง โดยเฉพาะเรื่องเผือก เธอชอบเผือกจนจบเรื่อง แต่สิ่งที่มาถึงก่อนบทสรุปของข่าวลือ กลับเป็นหนังสือแจ้งเข้าทำงานจากโรงงานเครื่องจักรกล เนื่องจากเธอมีผลงานเป็นรูปธรรม แม้จะจบเพียงระดับมัธยมต้น แต่ก็ได้รับการประเมินให้เริ่มต้นในระดับที่สูงกว่าเกณฑ์ปกติ เธอได้รับเงินเดือนตามอัตราผู้ฝึกงานระดับสอง พื้นที่แห่งนี้เป็นเขตค่าจ้างประเภทสี่ จึงได้รับเงินเดือนเดือนละยี่สิบเก้าหยวน เมื่อผ่านช่วงฝึกงานหนึ่งปี ก็จะได้รับเงินเดือนของผู้ช่วยช่างเทคนิคระดับสาม เดือนละสามสิบห้าหยวน แน่นอนว่าหากระหว่างนั้นสร้างผลงานใหม่ได้ ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถสิ้นสุดช่วงฝึกงานก่อนกำหนด หรือแม้แต่เลื่อนระดับให้สูงขึ้นอีกก็เป็นไปได้ ตู้สือเม่ยนำหนังสือแจ้งเข้าทำงานไปให้หลัวเซิ่งออกหนังสือรับรอง ก่อนจะหิ้วสัมภาระเข้าทำงาน ต้องยอมรับว่าสวัสดิการของโรงงานเครื่องจักรกลประจำอำเภอดีมาก เพราะเธอเป็นเจ้าหน้าที่สายเทคนิค แม้จะยังเป็นเพียงผู้ฝึกงาน แต่เนื่องจากงานที่ทำอาจเกี่ยวข้องกับข้อมูลลับ ทางโรงงานจึงจัดห้องพักเดี่ยวเล็ก ๆ ให้ห้องหนึ่ง