ตอนที่ 101 — 101

บทที่ 101 ภาค – สาวชาวบ้านตัวน้อยหนีภัยแล้งในยุคโบราณ 6

ยามนี้อากาศกำลังร้อน คนในแต่ละห้องจึงเปิดหน้าต่างนอนกันหมด

กลางดึกยามจื่อ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน กำลังหลับสนิท ฉีเล่อเล่อเดินปิดหน้าต่างทีละห้อง ก่อนจุดยาสลบรมไว้ในทุกห้อง รอจนทุกคนหลับสนิทแล้ว นางจึงหยิบหน้ากากป้องกันพิษออกมาจากมิติ จากนั้นเริ่มค้นเอาของในแต่ละห้องไปจนเกลี้ยง ไม่ใช่ว่านางละโมบอยากได้เงินทองเพียงเท่านี้ ครอบครัวนี้ยากจนเสียขนาดนั้น จะมีอะไรดึงดูดใจนางได้ นางเพียงแค่อยากเห็นคนพวกนี้ลำบากเท่านั้น

ในชาติก่อนของเจ้าของร่าง เพราะไม่ยอมแต่งงานกับเจ้าคนโง่ตระกูลฟู่ นางจึงเกือบถูกปล่อยให้อดตาย

สาเหตุที่เจ้าของร่างไม่ยอมแต่ง ไม่ใช่เพียงเพราะบุตรชายตระกูลฟู่เป็นคนสติไม่สมประกอบจริง ๆ แต่ยังเป็นเพราะนายท่านของตระกูลนั้นมีรสนิยมวิปริต บุตรชายโง่เขลาของเขาไม่ประสาเรื่องชายหญิง เขาจึงมักอ้างว่าจะหาภรรยาให้บุตรชาย แล้วพาหญิงสาวอายุน้อยเข้าจวน

ตระกูลนั้นเคยหามศพออกมาหลายศพแล้ว ภายนอกบอกว่าตายเพราะเจ็บป่วย แต่คนข้างนอกต่างลือกันว่าถูกตาเฒ่าวิปริตกับเจ้าคนโง่น้อยย่ำยีจนตาย

เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นหลี่อวี้เฉิงที่สืบข่าวมาแล้วบอกเจ้าของร่าง

ฉีเล่อเล่อเก็บเงินทองทั้งหมดของตระกูลหลี่ รวมถึงข้าวสาร ธัญพืช น้ำมัน แป้ง เครื่องปรุง น้ำส้มสายชูและเกลือเข้าไปในมิติ ก่อนใช้พลังความเร็วพุ่งออกไปไกลกว่าสิบลี้ในพริบตา

นางนำศพสองศพในมิติ รวมถึงเสื้อผ้าและข้าวของของหลี่เสี่ยวหลานกับหลี่เสี่ยวลี่ ตลอดจนสิ่งของจาก

ห้องต่าง ๆ อีกหลายชิ้นโยนทิ้งไว้บนทางขึ้นเขา นางเชื่อว่ากลิ่นเนื้อมนุษย์ย่อมดึงดูดสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหยมาได้

เมื่อกลับถึงห้องของตน นางก็ปิดหน้าต่างแล้วล้มตัวลงหลับทันที ร้อนหน่อยก็ร้อนไป ในเมื่อห้องของคนอื่นปิดหน้าต่างกันหมด ห้องของนางก็ต้องเหมือนกันถึงจะถูก

เกาซื่อหลับ ๆ ตื่น ๆ พลันรู้สึกว่ามีคนตบหน้านาง จึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วแผดเสียงทันที “ไอ้สารเลวตัวไหนกล้าตบข้า!”

ใบหน้าแก่ชราของตาเฒ่าหลี่มืดครึ้มราวกับน้ำ “ยายแก่บัดซบ ยังจะหลับเป็นหมูตายอยู่อีก บ้านถูกโจรขึ้นแล้ว!”

เกาซื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจ รีบเบิกตากว้างมองไปรอบห้อง ภายในห้องราวกับถูกกวาดจนเกลี้ยง นอกจากเครื่องเรือนเก่าโทรมไม่กี่ชิ้นแล้ว ของอย่างอื่นล้วนหายไปหมด

นางรีบลุกขึ้นไปดูเงินที่ตนซ่อนไว้ แต่ตาเฒ่าหลี่โบกมืออย่างหมดแรง “ไม่ต้องดูแล้ว หายหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย”

เขาเป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา เมื่อพบความผิดปกติก็รีบไปดูเงินที่ซ่อนไว้ก่อน อย่าว่าแต่เงินเลย แม้แต่เหรียญทองแดงเดียวก็ไม่เหลือไว้ให้พวกเขา

แม่เฒ่าหลี่ไม่เชื่อ ริมฝีปากสั่นระริกพลางค้นไปทั่ว หลังจากค้นทุกแห่งที่ตนซ่อนเงินไว้จนหมด ก็ยังไม่พบอะไรเลย

มือเท้าของนางสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ แต่ยังคงค้นทุกซอกทุกมุมของบ้านอย่างละเอียดอีกครั้ง จากนั้นจึงใช้ดวงตาแก่ชราที่เต็มไปด้วยความสับสนมองตาเฒ่าหลี่ “ตาเฒ่า นี่...นี่...”

ตาเฒ่าหลี่ขมวดคิ้วแน่น “เจ้าเอะอะอยู่นานขนาดนี้แล้ว พวกมันยังหลับเป็นหมูอยู่เลย...”

แม่เฒ่าหลี่ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของตาเฒ่า เพียงรู้สึกว่าโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมา นางคว้าท่อนไม้เขี่ยฟืนท่อนหนึ่ง ก่อนเดินไปถีบประตูแต่ละห้องอย่างดุดัน ทั้งตีคนทั้งด่าเสียงลั่น “เจ้าพวกหมูโง่ เจ้าพวกโง่เง่า บ้านถูกโจรขึ้นแล้วยังจะหลับกันอยู่อีก รออดตายกันหรืออย่างไร!”

หลังจากทั้งตีทั้งด่าปลุกกันยกใหญ่ ทุกคนจึงตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง คืนนี้ช่างหลับสบายจริง ๆ กระทั่งฝันยังไม่ฝันสักเรื่อง

เมื่อได้ยินเสียงด่าของแม่เฒ่า ทุกคนก็มองไปรอบห้องอย่างมึนงง ก่อนจะพบว่าบ้านถูกโจรขึ้นจริง ๆ!

ฉีเล่อเล่อเบิกตากว้าง โผล่ศีรษะออกมาถาม “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ตาเฒ่าหลี่หรี่ดวงตาแก่ชราลง “เสี่ยวเล่อ เมื่อคืนห้องของพวกเจ้าสามคนมีอะไรผิดปกติหรือไม่?”

เขาลืมเด็กคนนี้ไปได้อย่างไร หรือว่านางจะผูกใจเจ็บ?

ฉีเล่อเล่อเบิกตากว้างกว่าเดิม “ข้าก็นึกอยู่ว่าพวกท่านเอะอะอะไรกัน! น้องสาวสองคนของข้าไม่รู้หายไปไหน ยังเอาเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนเพียงชุดเดียวของข้าไปด้วย หน้าต่างก็ปิดเสียแน่น ทำเอาข้านอนเหงื่อท่วมทั้งตัว ตอนนี้กระทั่งเสื้อผ้าจะเปลี่ยนยังไม่มีเลย”

ตาเฒ่าหลี่ส่งสายตาให้แม่เฒ่าหลี่ ทั้งสองจึงไปยังห้องเล็กที่ฉีเล่อเล่อกับเด็กสาวอีกสองคนพักอยู่ด้วยกัน

ในห้องกองของจิปาถะไว้จำนวนหนึ่ง มีเตียงเล็กสามเตียงก่อด้วยอิฐดินอย่างลวก ๆ บนเตียงปูฟาง แล้วคลุมด้วยผ้าป่านหยาบผืนหนึ่ง กระทั่งฟูกยังไม่มี

ฉีเล่อเล่อยังนึกนับถือตัวเอง ที่แบบนี้นางยังหลับได้อย่างสบาย

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง หน้าต่างปิดสนิท ภายในห้องอบอ้าวร้อนระอุ หลี่เสี่ยวหลานกับหลี่เสี่ยวลี่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่เสื้อผ้าและข้าวของของพวกนางก็ไม่เหลืออยู่สักชิ้น

เมื่อหลี่จินซานกับภรรยาได้ยินข่าวก็เบียดเข้ามา หวังซื่อตบต้นขาร้องไห้คร่ำครวญ “โธ่เอ๊ย ลูกสาวของข้า! ถูกไอ้คนสมควรตายตัวไหนทำร้ายกัน แม้แต่ศพก็ไม่เหลือแล้ว...”

ฉีเล่อเล่อพูดกับผู้เฒ่าหลี่อย่างจนคำพูด “ท่านปู่ น้องสาวสองคนหายตัวไป ไม่ว่าจะเพราะอะไร พวกเราไม่ควรออกไปตามหาก่อนหรือ? บางทีพวกนางอาจแค่ซุกซนออกไปเที่ยวเล่นก็ได้”

แววตาของผู้เฒ่าหลี่ไหววูบ เที่ยวเล่นหรือ? เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไป

เขาเรียกหลานชายหลายคนเข้ามา “พวกเจ้าแยกกันไปตามถนนหลายสายอย่างเงียบ ๆ ก่อน ดูว่าจะหาเสี่ยวหลานกับเสี่ยวลี่เจอหรือไม่ ระวังตัวด้วย อย่าเข้าไปในภูเขา ไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ เที่ยงวันต้องกลับบ้านทั้งหมด”

แม้หลี่อวี้เสียงกับหลี่อวี้คู่จะบาดเจ็บ แต่ยามนี้ก็ต้องออกไป จะตั้งใจหาหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง อย่างไรก็ไม่อาจขัดคำสั่งผู้เฒ่าได้

หลี่อวี้สั่วกับหลี่อวี้เฉิงรีบตามออกไปเช่นกัน ทั้งสี่แบ่งเป็นสองทางแล้วออกตามหา

ผู้เฒ่าหลี่หันไปสั่งบุตรชายคนโตอีกว่า “เจ้าไปเชิญหัวหน้าตระกูลมา บอกว่าบ้านเราถูกโจรขึ้น”

จากนั้นจึงหันไปมองบุตรชายคนรอง “เจ้ารอง เจ้าไปในเมืองตามหาน้องสามของเจ้า ให้เขากลับมาทันที บอกว่า...บอกว่าพ่อของเจ้าป่วยหนัก ใกล้ไม่ไหวแล้ว...”

หลี่อิ๋นซานพูดอย่างขลาด ๆ “ท่านพ่อ...”

ผู้เฒ่าหลี่จ้องเขาเขม็ง “จำไว้ ไม่ว่าเขาจะถามอะไร เจ้าก็บอกว่าไม่รู้ทั้งนั้น อย่าพูดอะไร เข้าใจหรือไม่?”

ถึงเจ้ารองจะไม่ได้เรื่อง แต่เพราะเหตุนี้ คำพูดของเขากลับยิ่งทำให้เจ้าสามเชื่อได้ง่ายกว่า

ตอนนี้สภาพในบ้านกลายเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาทำได้เพียงพึ่งเจ้าสาม ต่อให้ไม่อยากช่วยก็ต้องช่วย!

ไม่นานหัวหน้าตระกูลหลี่ก็มาถึง เขามองสภาพบ้านของหลี่เอ้อร์เฉียง ก่อนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ “ดูแล้วไม่น่าใช่การลักขโมยธรรมดา เหมือนเตรียมการมาอย่างดี ที่ว่าการยามนี้จะมีใครสนใจจัดการเรื่องพวกนี้ ตอนนี้บ้านเมืองวุ่นวายขนาดนี้...”

โดยทั่วไป หากไม่ใช่เรื่องใหญ่จริง ๆ พวกเขาไม่ชอบข้องเกี่ยวกับทางการ

สองปีมานี้ แคว้นต้าซิงเกิดการช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาทระหว่างเหล่าพระโอรส เบื้องบนไร้เสถียรภาพ ส่วนขุนนางเบื้องล่างก็ไม่รู้ว่าแต่ละคนอยู่ฝ่ายใด ต่างคนต่างฉวยโอกาสกอบโกยเมื่อมีช่องทาง

ซ้ำยังประสบภัยแล้ง กองกำลังตามพื้นที่ต่าง ๆ พากันช่วงชิงอาณาเขตและลุกฮือขึ้นก่อการ

ใบหน้าตาเฒ่าหลี่เต็มไปด้วยความขมขื่น ไปหาที่ว่าการหรือ? ตอนนี้นอกจากมาเก็บเสบียงแล้ว พวกนั้นสนใจจัดการเรื่องอะไรบ้าง? ต่อให้ตามของกลับมาได้ ของเหล่านั้นจะกลับถึงมือเขาจริงหรือ?

หัวหน้าตระกูลเองก็จนปัญญา จึงนั่งรออยู่ที่บ้านเขาด้วยกัน เพื่อดูว่าจะตามหาเด็กสาวสองคนนั้นกลับมาได้หรือไม่

ใกล้เที่ยงวัน เด็กหนุ่มทั้งสี่ก็กลับมา เพียงมองสีหน้าของทั้งสี่ก็รู้แล้วว่าไม่มีหวัง

หัวหน้าตระกูลถอนหายใจ “ข้าจะเรียกชายหนุ่มแข็งแรงมาสักหลายคน พวกเจ้าเข้าไปตามหาในภูเขาด้วยกันเถอะ”

หลี่จินซานเป็นผู้นำ พาชายหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วในบ้านสามคน พร้อมชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านอีกสิบกว่าคน เดินตามทางภูเขามุ่งสู่ส่วนลึก

ขณะกำลังเดินไป หลี่จินซานที่นำทางอยู่ด้านหน้าพลันร้องออกมาอย่างตกใจ “นั่น...นั่นใช่หรือไม่?”