ตอนที่ 104 — 104

บทที่ 104 ภาค – สาวชาวบ้านตัวน้อยหนีภัยแล้งในยุคโบราณ 9 เมื่อมองเห็นฝูงตั๊กแตนดำทะมึนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ชาวนาต่างอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา “สวรรค์เอ๋ย แห้งแล้งจนผลผลิตตกต่ำขนาดนี้แล้ว ยังส่งแมลงพวกนี้มาอีก จะให้พวกเรามีชีวิตอยู่กันอย่างไร!” แม้แต่ครอบครัวที่เชื่อฟังและรีบเก็บเกี่ยวล่วงหน้า ก็ยังเก็บเกี่ยวไม่ถึงครึ่ง หมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงคนไล่ฆ่าตั๊กแตนและเสียงร่ำไห้ ฉีเล่อเล่อเดินออกไปข้างนอก หลี่อวี้เฉิงกำลังขนเสบียงเข้าเรือน เมื่อเห็นนางก็ร้องเรียกอย่างเป็นห่วง “พี่ รีบกลับมาเถอะ แมลงข้างนอกพวกนั้นกัดคนด้วยนะ ถ้าจะออกไปต้องคลุมศีรษะกับหน้าไว้ให้มิดชิด” ฉีเล่อเล่อโบกมือ ก่อนวิ่งฉิวจากไป ผู้ชายที่โตเต็มวัยหลายคนของตระกูลหลี่ยังคงเร่งเก็บเกี่ยว ส่วนผู้หญิงกับเด็กอยู่เฝ้าบ้านและช่วยกันขนเสบียงเข้าเรือน เสบียงที่มีอยู่ไม่มากถูกกองรวมกันไว้ตรงมุมห้อง ฉีเล่อเล่อไปถึงมุมลับตาคนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไป นางหลับตาลงเล็กน้อย ตั้งใจสัมผัสพลังของสายลม ควบรวม ควบรวม... คนที่กำลังเร่งเก็บเกี่ยวและไล่ฆ่าตั๊กแตนรู้สึกเพียงว่าจู่ ๆ ลมกรรโชกแรงก็พัดกระหน่ำ ตั๊กแตนดำทะมึนบนท้องฟ้าถูกกระแสลมหอบม้วนเข้าไว้ด้วยกัน อัดรวมกันเป็นก้อนแล้วก้อนเล่า ก่อนถูกบีบอัดจนกลายเป็นรังขนาดมหึมา จากนั้นก็ปลิวหายไปไกล เพียงไม่นานก็หายลับไปจากสายตา ฉีเล่อเล่อเก็บรังที่อัดแน่นไปด้วยตั๊กแตนเข้าไปในมิติ แล้วผนึกแยกไว้ในบริเวณหนึ่ง ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเปล่งประกายผิดปกติ นางไม่ได้กลับบ้าน หลังพักฟื้นจนร่างกายมีเรี่ยวแรงขึ้นเล็กน้อย ก็เริ่มออกไปเก็บรวบรวมรังตั๊กแตนตามที่ต่าง ๆ นางตระเวนอยู่หลายวัน จนกระทั่งบริเวณใกล้เคียงไม่มีตั๊กแตนปรากฏอีก จึงเดินกลับหมู่บ้านเซี่ยวาด้วยท่าทางสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ขอเพียงฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูง ของพวกนี้ย่อมช่วยชีวิตคนได้บ้าง เมื่อเห็นผู้คนกำลังเก็บสัมภาระเตรียมอพยพหนีภัย ฉีเล่อเล่อก็เดินกลับไปตามปกติ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเห็นนางเข้าก็ร้องเรียก “เสี่ยวเล่อ เจ้ายังเที่ยวเดินไปทั่วอีก อีกเดี๋ยวก็จะออกเดินทางแล้ว อย่ามัวเถลไถลจนถูกทิ้งไว้ข้างหลังล่ะ” เสียงของนางดังกังวาน แตกต่างจากชาติที่แล้วของเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง ในชาติที่แล้วของเจ้าของร่างเดิม คนทั้งหมู่บ้านต้องเผชิญกับฝูงตั๊กแตนที่กวาดผ่านจนไม่ได้ผลผลิตแม้แต่เมล็ดเดียว นอกจากครอบครัวที่เก็บเกี่ยวไว้ล่วงหน้าบ้างแล้ว หลายครอบครัวไม่สามารถเก็บเสบียงกลับบ้านได้เลยแม้แต่น้อย กระทั่งลำต้นของพืชผลก็ยังถูกแทะจนขาดวิ่นไม่เหลือสภาพ วันต่อมา ทางการก็เริ่มมาเก็บเสบียง จะยังมีเสบียงเหลือที่ไหนกัน? ทหารทางการมารอบหนึ่ง วันรุ่งขึ้นก็มาอีกระลอก จากนั้นก็เป็นผู้ประสบภัยที่หลั่งไหลกันมาเป็นระลอก ๆ ขอไม่ได้ก็ลงมือแย่งชิง หลายพื้นที่ถูกตั๊กแตนกินจนหมดเกลี้ยงไปตั้งนานแล้ว ปีก่อนก็แห้งแล้งจนไม่มีเสบียงสะสม ทุกคนฝากความหวังไว้กับปีนี้ แล้วเช่นนี้จะมีชีวิตรอดกันอย่างไร? เมื่อหมู่บ้านเซี่ยวาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ทุกคนจึงเริ่มอพยพหนีภัยภายใต้การนำของหัวหน้าตระกูล สีหน้าของแต่ละคนด้านชาไร้ความรู้สึก ปีนี้ก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่ทุกคนมีเสบียงอยู่ในมือบ้าง จึงมีความมั่นใจว่าจะมีชีวิตรอดระหว่างอพยพมากขึ้นเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องไป หากไม่ไป ทางการก็มาทวงเอาเสบียงไม่หยุด ผู้ประสบภัยก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย สุดท้ายแม้แต่ชีวิตก็อาจรักษาไว้ไม่ได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่ยังค่อนข้างสงบ รอจนบ้านเมืองกลับมาสงบเรียบร้อยแล้วค่อยกลับบ้านเกิด คนตระกูลหลี่ต่างวุ่นวายกับการเก็บสัมภาระ มีเพียงฉีเล่อเล่อที่นั่งดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ หวังซื่ออดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็ยังพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเล่อ เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้จักช่วยทำงานบ้าง?” ฉีเล่อเล่อแบมือ “ข้าไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรให้เก็บนี่” หลิวซื่อพูดแทรกขึ้นอย่างโมโห “ระหว่างทางพวกเรากินข้าว แล้วเจ้าไม่กินด้วยหรืออย่างไร?” ฉีเล่อเล่อคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “อืม ท่านพูดถูก ข้าช่วยแบกเสบียงได้ แต่ข้าจะแบกเฉพาะส่วนของข้า” หวังซื่อแค่นหัวเราะ “ช่วงนี้เจ้าไม่ได้ทำงานเลย แล้วจะมีเสบียงส่วนของเจ้าได้อย่างไร?” ฉีเล่อเล่อเอียงศีรษะ “ป้าสะใภ้ใหญ่ เสบียงพวกนี้เพิ่งหว่านลงดินเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วโตขึ้นมาเลยหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าทำงานน้อยตรงไหน? ท่านเอาแต่คอยช่วยงานอยู่ข้าง ๆ ส่วนข้าถูกใช้งานไม่ต่างจากลุงใหญ่กับพี่ใหญ่พวกเขา หากท่านจะพูดเช่นนี้ ข้าว่าทุกคนก็อย่ากินกันเลยดีกว่า ไม่อย่างนั้นข้าเผาทิ้งให้หมดดีไหม จะได้อดตายไปด้วยกันทั้งบ้าน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาก็ดีเหมือนกัน” ตาเฒ่าหลี่เดินออกมาพอดีและได้ยินเข้า หัวใจก็พลันสะดุ้ง เขาตวาดด่าหวังซื่อกับหลิวซื่อ “โตจนป่านนี้แล้ว ยังจะไปเถียงกับเด็กให้ได้อะไรขึ้นมา! ยังไม่รีบเก็บของอีก ก่อนฟ้าสางพรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว” จากนั้นจึงหันไปมองฉีเล่อเล่อ “เสี่ยวเล่อ รีบไปเก็บของเถอะ ไม่เป็นไร ยังมีปู่อยู่ทั้งคน” แต่พอหันหลังกลับ สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงทันที ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ครอบครัวส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเซี่ยวาก็ออกเดินทางตามหัวหน้าตระกูลหลี่ไปแล้ว คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่แซ่หลี่ แต่ก็มีคนต่างแซ่อยู่บ้าง ทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกันมาหลายปี ล้วนเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ มีอยู่หลายครอบครัวที่ดื้อดึงไม่ยอมไป และบางครอบครัวก็แยกไปพึ่งพาญาติ เหมือนกับชาติที่แล้วของเจ้าของร่างเดิม ฉีเล่อเล่อเดินตามอยู่ด้านหลัง แม่เฒ่าหลี่กับตาเฒ่าหลี่พาบุตรชายของหลี่อวี้เสียงนั่งอยู่บนรถลาก บนรถกองเสบียงและของหนักเอาไว้ ผู้ชายที่โตเต็มวัยหลายคนช่วยกันเข็นรถ ส่วนบรรดาผู้หญิงต่างแบกเสื้อผ้าของแต่ละครอบครัว หลิวซื่ออยากให้ฉีเล่อเล่อช่วยแบกห่อสัมภาระแทน แต่พอมองสีหน้าของฉีเล่อเล่อแล้ว สุดท้ายก็หุบปาก ครอบครัวสี่คนของหลี่เป่าซานรออยู่บนถนนชานเมือง พวกเขาจะร่วมอพยพหนีภัยไปพร้อมกับตระกูลหลี่ ซิ่วไฉสวีมีบุตรสาวคนหนึ่งแต่งงานกับหลี่เป่าซาน และยังมีบุตรชายคนเล็กอายุเพียงสิบปี ครอบครัวของเขาพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง จึงทิ้งครอบครัวของบุตรสาวไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วพาบุตรชายไปพึ่งพาญาติ เดิมทีหลี่เป่าซานคิดว่าตนเป็นที่โปรดปรานของพ่อตา ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะได้รับผลเช่นนี้ จึงได้แต่เข้าร่วมขบวนอพยพอย่างกระอักกระอ่วน เดินทางกันได้สองวัน แต่ละคนก็เหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว หลี่เป่าซานยังไม่รู้ว่าหลานสาวคนโตของตนเปลี่ยนไปเป็นเช่นไร จึงสั่งฉีเล่อเล่อว่า “เสี่ยวเล่อ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้ายังเล็ก เจ้าแบกนางเดินสักพักสิ เหตุใดถึงไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเสียบ้าง?” ฉีเล่อเล่อมองหลี่เจินจูที่ฟุบอยู่บนไหล่ของสวีซื่อ ก่อนเลิกคิ้วขึ้น “ขาของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องไม่ดีหรือ? ตลอดทางถึงต้องให้คนแบกคนอุ้มอยู่เรื่อย?” เด็กหญิงวัยห้าขวบหน้าตาขาวสะอาดน่ารัก แต่ตัวอวบอ้วนจ้ำม่ำ คนทั่วไปแบกนางนานขนาดนั้นไม่ไหวจริง ๆ สวีซื่อไม่พอใจ “เสี่ยวเล่อ เหตุใดเจ้าพูดจาเช่นนี้? เจ้าเป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของนาง แบกนางสักหน่อยแล้วจะเป็นอะไร?” ฉีเล่อเล่อเอียงศีรษะมองนาง “ได้สิ” หลี่เป่าซานขยับบุตรชายที่ตนแบกอยู่ “ไม่อย่างนั้นเจ้าแบกน้องชายลูกพี่ลูกน้องเถอะ ข้าจะแบกน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้าสักพัก ให้ภรรยาข้าได้พักหน่อย ร่างกายของอาสามไม่เหมือนพวกเจ้าที่ทำไร่ทำนา ข้าทนไม่ไหวจริง ๆ” ฉีเล่อเล่อมองหลี่อวี้ชวนที่ตัวอวบอ้วน แล้วก้มมองร่างเล็กผอมของตัวเอง ก่อนหัวเราะหึ ๆ “มาสิ” หลี่อวี้ชวนถือตัวมาโดยตลอดว่าตนเป็นคนในเมือง จึงดูแคลนบรรดาพี่สาวลูกพี่ลูกน้องจากชนบท โดยเฉพาะหลี่เสี่ยวเล่อที่อยู่ในบ้านเป็นเพียงคนที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ เขาเดินเข้ามาด้วยเจตนาร้าย ก่อนกระโจนขึ้นหลังฉีเล่อเล่ออย่างแรง...ร่างของฉีเล่อเล่อโน้มไปข้างหน้าทันที หลี่อวี้ชวนพุ่งเลยจากหลังของนางออกไปไกล ก่อนล้มกระแทกพื้นจนเลือดเต็มหน้า แล้วร้องไห้โฮเสียงดัง หลี่เป่าซานเพิ่งเตรียมรับบุตรสาวมาแบกเองเพื่อให้ภรรยาได้พัก ก็เห็นบุตรชายล้มกระเด็นออกไปเสียก่อน เขารีบวิ่งเข้าไปพยุงหลี่อวี้ชวนขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าบุตรชายเต็มไปด้วยเลือด ก็หันกลับมาตะคอกฉีเล่อเล่ออย่างโกรธจัด “เสี่ยวเล่อ หากเจ้าไม่อยากแบกก็บอกมาสักคำ เหตุใดต้องจงใจทำให้น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้าล้มด้วย?” หลี่อวี้เฉิงที่อัดอั้นโมโหอยู่ข้าง ๆ มาตลอดตะโกนเสียงดัง “อาสาม เห็น ๆ อยู่ว่าอวี้ชวนเป็นคนพุ่งไปข้างหน้าเองจนกระเด็นออกไป แล้วจะโทษพี่ข้าได้อย่างไร? อีกอย่าง พี่ข้าผอมขนาดนั้น น้องชายลูกพี่ลูกน้องแทบจะหนักเท่าพี่ข้าอยู่แล้ว นางจะแบกไหวได้อย่างไร?”