ตอนที่ 30 — 030

บทที่ 30 ภาค - ข้ารับจวิ้นจู่มาเป็นอนุให้สามี 5 ชายสองคนที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันได้ตั้งตัว เสียงดังกร๊อบเพียงครั้งเดียวก็สิ้นลมหายใจทันที ส่วนพ่อบ้านค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว ฮูหยินเตรียมตัวไว้ก่อนแล้วจริง ๆ ลงมือโหดเหี้ยมเสียเหลือเกิน พ่อบ้านยกเท้าคิดจะวิ่งหนี แต่กลับถูกฉีเล่อเล่อคว้าคอบีบแล้วลากกลับมา “เอาขยะพวกนี้ออกไปด้วย แล้วหุบปากให้สนิท ไม่เช่นนั้นวันนี้ของปีหน้า จะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า” พ่อบ้านตกใจจนปัสสาวะราด เขาตัวสั่นเทาเดินเข้าไป ใช้มือข้างละข้างลากผู้คุ้มกันทั้งสองออกไป แม้จะลำบากอยู่บ้าง แต่ศักยภาพของมนุษย์นั้นไร้ขีดจำกัด โดยเฉพาะยามอันตรายมาเยือน เมื่อได้ยินเสียงพ่อบ้านลากคนทั้งสองลงบันไดจนศีรษะกระแทกขั้นดังตึงตัง ฉีเล่อเล่อก็ฉีกยิ้ม โชคดีที่ตายไปแล้ว! ป๋ายอวี้ชวนมองพ่อบ้านที่ก้มหน้ารายงานอยู่เบื้องหน้า ครู่หนึ่งก็พูดไม่ออก สตรีผู้นี้เสียสติไปแล้ว หรือถูกสิ่งไม่สะอาดเข้าสิงกันแน่? นี่ไม่เหมือนฉีหว่านคนเดิมจริง ๆ เขาถามพ่อบ้าน “ฮูหยินจำเจ้าได้หรือไม่?” พ่อบ้านรีบตอบ “ไม่ได้ขอรับ ข้าสวมผ้าปิดหน้าตลอด ฮูหยินฆ่าสองคนนั้นตาย ข้าก็หนีออกมา ศพของสองคนนั้นถูกทิ้งไว้นอกเรือน พอเห็นฮูหยินกลับเข้าไปแล้ว ข้าจึงแอบขนออกไปขอรับ” คำตอบของเขาเลือกถ้อยคำอย่างมีชั้นเชิง บอกเพียงว่าตนหนีออกมา ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่ฮูหยินคว้าคอเสื้อของเขาแม้แต่น้อย จึงปัดตนเองออกจากเรื่องได้อย่างหมดจด ป๋ายอวี้ชวนไม่ได้สงสัย ในความคิดของเขา หากฉีหว่านจำพ่อบ้านได้จริง นางจะปล่อยเขากลับมาได้อย่างไร? ดูท่าคนไม่กี่คนในจวนของตนคงรับมือหญิงบ้าผู้นั้นไม่ได้ ต้องหาวิธีอื่นเสียแล้ว วันรุ่งขึ้น จิงจ้าวอิ่นพาคนเข้าจวนมาตรวจสอบคดีด้วยตนเอง แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใด สุดท้ายทำได้เพียงพูดกับป๋ายอวี้ชวนพอเป็นพิธีสองสามประโยค และตั้งใจจะเก็บคดีลักทรัพย์ครั้งนี้ไว้เป็นคดีที่ยังคลี่คลายไม่ได้ ทว่าจิงจ้าวอิ่นเองก็เจ้าเล่ห์ไม่น้อย เขาบันทึกทรัพย์สินที่สูญหายไว้เพียงเสื้อผ้ากับเครื่องเรือน ส่วนของมีค่าอื่น ๆ กลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดสนใจเรื่องนี้อีก หลายวันมานี้ฉีเล่อเล่อสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง ราวกับเจ้าของร่างเดิมในอดีต เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เรียบร้อยและอยู่ในกรอบทุกกระเบียดนิ้ว แต่ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิบัติต่อนางเหมือนเมื่อก่อนอีก ทุกคนว่าง่ายเสียยิ่งกว่าอะไร ลับหลังบ่าวไพร่ต่างพูดกันว่าฮูหยินเป็นคนบ้าที่คลุ้มคลั่งอย่างยิ่ง หากผู้ใดทำให้นางขุ่นเคือง นางจะกระโจนขึ้นมาตบหน้าเสียทันที ไม่ต้องพูดถึงบ่าวไพร่ที่ใจกล้าลองดีจนถูกตีไปหลายคน แม้แต่นายท่าน หากทำให้ฮูหยินไม่พอใจ ก็ยังถูกลากมาตบหน้าเช่นกัน เวลาลงมือ สีหน้าของนางเต็มไปด้วยไอสังหาร น่ากลัวเหลือเกิน ฉีเล่อเล่อมองสาวใช้ใหญ่ที่กำลังปรนนิบัติเกล้าผมให้นางอย่างว่าง่าย ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ ดูสิ เชื่อฟังดีเพียงใด! พอถึงเวลาก็นำของใช้สำหรับล้างหน้าล้างตามาให้ ทั้งยังเป็นฝ่ายเข้ามาปรนนิบัติเอง ไม่ต้องให้นางเที่ยวตามหาคนไปทั่วอีกแล้ว เย็นวันนั้น ฉีเล่อเล่อมองอาหารที่ถูกยกเข้ามา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “ยกอาหารพวกนี้ตามข้าไปที่เรือนนายท่าน วันนี้ข้าจะกินข้าวกับนายท่าน” หญิงรับใช้ที่นำอาหารมาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงยกสำรับตามนางไปอย่างว่าง่าย เบื้องหน้าป๋ายอวี้ชวนวางอาหารแบบเดียวกับของฉีเล่อเล่อ ทว่าเขากลับกินไม่ลง เขากำลังรอผลจากทางนั้นอยู่ ฉีเล่อเล่อเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ต้าหลาง เหตุใดยังไม่กินอีก? กำลังรอข้าอยู่หรือ?” สีหน้าของป๋ายอวี้ชวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนรีบกล่าว “หว่านเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงมาได้? กินข้าวแล้วหรือยัง?” ฉีเล่อเล่อส่งสัญญาณให้หญิงรับใช้วางกล่องอาหารลง “ข้ามาที่นี่เพื่อกินข้าวเป็นเพื่อนท่านอย่างไรเล่า” หัวใจป๋ายอวี้ชวนกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับไม่เผยพิรุธ ทว่าหัวใจเต้นระรัวไม่หยุด สัญชาตญาณบอกเขาว่าท่าไม่ดีแล้ว เขาฝืนทำสีหน้าอ่อนโยนเปี่ยมรัก “ได้ หว่านเอ๋อร์ เช่นนั้นพวกเราก็กินข้าวกันเถิด อีกประเดี๋ยวข้ายังมีงานราชการต้องจัดการ” จู่ ๆ ฉีเล่อเล่อก็วูบกายมาถึงเบื้องหน้าเขา ผลักสำรับของเขาไปตามโต๊ะจนถึงฝั่งที่นางเพิ่งนั่ง จากนั้นก็ยิ้มพลางผลักสำรับตรงหน้าตนไปไว้เบื้องหน้าป๋ายอวี้ชวน “ของข้าหอมกว่า ของอร่อยย่อมต้องเก็บไว้ให้บุรุษในครอบครัว นี่เป็นคำสอนของหญิงชราบ้านเรา ต่อไปหากมีของดี ข้าจะยกให้ท่านทั้งหมด” พอได้ยินคำที่ฉีเล่อเล่อใช้เรียกมารดาของตน ป๋ายอวี้ชวนก็รู้สึกขนลุกอยู่ในใจ น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลนั้นกลับแฝงไอเย็นยะเยือก ราวกับดังมาจากคนที่เพิ่งคลานขึ้นจากนรก ครั้นมองอีกที อาหารที่เตรียมไว้ให้ฉีหว่านอย่างพิถีพิถันกลับถูกสลับมาอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว เขาแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ก่อนตีสีหน้าเคร่งขรึม “หว่านเอ๋อร์ อาหารทั้งหมดล้วนทำมาจากหม้อเดียวกัน เจ้าทำเช่นนี้ดูไร้มารยาทยิ่งนัก! รีบสลับกลับไปเสีย ส่วนของข้ากินไปแล้ว เจ้าก็ไม่เคยแตะต้องของที่ผู้อื่นกินมาก่อนมิใช่หรือ” ฟันของฉีเล่อเล่อสะท้อนแสงเย็นวาบ “ใช่แล้ว ของที่ผู้อื่นใช้แล้วทั้งสกปรกทั้งโสมม ข้าย่อมไม่แตะต้องอยู่แล้ว แต่ทว่า...” นางเงยหน้าขึ้น สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย เมื่อมองใบหน้าของป๋ายอวี้ชวนที่คล้ำเขียวราวกับตับหมู สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยวน่ากลัวขึ้น ราวกับคนที่ถูกกระตุ้นจนเสียสติ ป๋ายอวี้ชวนเห็นสีหน้าของนางเปลี่ยนไป ก็พลันนึกถึงความน่ากลัวตอนถูกนางลากไปทุบตี เขารีบก้มหน้ากินอาหารทันที อย่างไรเสียยาพิษก็ใส่อยู่ในอาหาร โดยเฉพาะกุ้งผัดที่ฉีหว่านชอบกิน ขอเพียงเขาไม่คีบอาหารจานนั้นก็พอ เพิ่งคิดเช่นนั้น ในชามก็มีเนื้อกุ้งหลายตัวถูกคีบใส่ลงมาแล้ว ฉีเล่อเล่อยิ้มอย่างอ่อนโยน “ต้าหลาง กินกับข้าวสิเจ้าคะ” สีหน้าผิดปกตินั่นทำเอาป๋ายอวี้ชวนหวาดกลัวจนไม่สนสิ่งใดอีก รีบคีบกุ้งเข้าปาก กระทั่งไม่มีแก่ใจจะคิดว่าเหตุใดฉีเล่อเล่อถึงเอาแต่เรียกเขาว่า “ต้าหลาง” กินก็กินเถอะ อย่างไรก็ไม่ถึงตาย ขอเพียงไม่ดื่มน้ำแกงถ้วยนั้นก็ไม่น่ามีปัญหาใหญ่ อีกประเดี๋ยวพอสตรีผู้นี้กลับไป เขาค่อยรีบทำให้อาเจียนออกมาก็พอ ยานี้จวิ้นจู่เป็นผู้มอบให้ ไร้สีไร้กลิ่น คนธรรมดาจะดูออกได้อย่างไร ฉีเล่อเล่อคีบกุ้งทั้งหมดใส่ชามเขาไม่หยุด ส่วนป๋ายอวี้ชวนก็จำต้องกินจนหมด ไม่กินไม่ได้ สีหน้าบิดเบี้ยวของสตรีผู้นั้นน่ากลัวเกินไปจริง ๆ