ตอนที่ 41 — 041

บทที่ 41 ข้ารับจวิ้นจู่มาเป็นอนุให้สามี 16

ป๋ายอวี้ชวนถูกเล่นงานถึงขนาดนี้ก็ยังไม่ฟื้น ดูท่าจะบาดเจ็บไม่น้อย ฉีเล่อเล่อไม่สนใจ นางไปที่บ้านตระกูลซา พาชุนเอ๋อร์กับชิวเอ๋อร์ออกมาแล้วเข้าพักในโรงเตี๊ยม หลิวเอ้อร์วิ่งวุ่นไปมาคอยดูแลป๋ายอวี้ชวน ส่วนฉีเล่อเล่อก็เที่ยวเตร่ไปทั่ว ในที่สุดสาวใช้ทั้งสองก็ได้ติดตามอยู่ข้างกายคุณหนูอีกครั้ง สีหน้าจึงสดชื่นขึ้นมาก

ฉีเล่อเล่อเดินเที่ยวตลาดในยุคโบราณอย่างเพลิดเพลิน สำหรับนางแล้ว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็เหมือนการดูเรื่องราวต่าง ๆ ผ่านม่านภาพ แม้จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับคนในเรื่องได้ แต่ความรู้สึกทางกายกลับไม่สมจริง ชีวิตในยุคโบราณเช่นนี้ นางชอบเสียจริง หากไม่มีพวกเศษสวะตระกูลป๋ายอยู่ด้วยก็คงดียิ่งกว่า

วันรุ่งขึ้น ในที่สุดป๋ายอวี้ชวนก็ฟื้น เขามีบาดแผลภายนอกหลายแห่ง กระดูกก็หักหลายจุด เจ็บเสียจนนอนไม่หลับ แล้วเขาก็นึกถึงความสยดสยองตอนถูกฉีเล่อเล่อหิ้วไปใช้เป็นเบาะรอง กระแทกต้นไม้ดังปึงปังขึ้นมาอีกครั้ง!

ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นคนอยู่หรือไม่? นางเป็นผีร้ายที่มาตามเอาชีวิตชัด ๆ!

ยิ่งคิดป๋ายอวี้ชวนก็ยิ่งหวาดกลัว หลังจากพันแผลและจัดการอาการบาดเจ็บเรียบร้อยแล้ว เขาก็จ้างรถมาสองคันเพื่อเดินทางกลับเมืองหลวง

หลิวเอ้อร์เหนื่อยล้าทั้งกายใจจนรู้สึกว่าตนใกล้จะเป็นบ้าเต็มที! ฮูหยินไม่ยอมยื่นมือช่วยดูแลนายท่านแม้แต่น้อย เอาแต่นั่งยิ้มดูเรื่องสนุก สาวใช้สองคนที่นั่งอยู่ข้างฮูหยิน ตอนแรกยังคิดจะยื่นมือช่วย แต่พอถูกฮูหยินถลึงตามองก็แข็งเป็นท่อนไม้ทันที เรื่องพยุงนายท่านไปปลดทุกข์ยังพอว่า แต่เขาเป็นชายอกสามศอกกลับต้องมาทายาให้นายท่านด้วย เขาเป็นเพียงคนขับรถม้า จะทำงานละเอียดอ่อนพวกนี้เป็นได้อย่างไร!

ป๋ายอวี้ชวนกับฉีเล่อเล่อฉีกหน้ากากเข้าหากันโดยสมบูรณ์แล้ว ต่างฝ่ายต่างไม่สนใจอีกฝ่าย ฉีเล่อเล่อกินขนมไปพลาง ชะโงกหน้าชมทิวทัศน์ด้านนอกไปพลาง รถม้าของนางกับชุนเอ๋อร์และชิวเอ๋อร์อยู่ด้านหลัง ส่วนป๋ายอวี้ชวนกับหลิวเอ้อร์นั่งรถคันหน้า เพื่อความสะดวกในการดูแลป๋ายอวี้ชวน หลิวเอ้อร์ที่เป็นคนขับรถม้ามาหลายปี ในที่สุดก็ได้เข้าไปนั่งในห้องโดยสารเสียที

คณะเดินทางกลับถึงเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นประตูจวนตระกูลป๋าย ป๋ายอวี้ชวนแทบหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตัน ใครจะรู้ว่าเขาออกไปคราวนี้ เงินสักอีแปะก็ไม่ได้กลับมา แถมยังต้องควักเงินหลายสิบตำลึงที่ได้มาจากจวิ้นจู่จนหมด มิหนำซ้ำยังเกือบตายอยู่นอกเมือง เงินที่ได้มาจากจวิ้นจู่เหล่านั้นกว่าจะได้มาไม่ง่ายเลย เขาต้องแลกมาด้วยชีวิตเชียวนะ!

หญิงรับใช้ในจวนช่วยกันหามป๋ายอวี้ชวนกลับเข้าห้องของเขา ผู้เฒ่าป๋ายประคองเอวโดยมีคนช่วยพยุงเดินเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่าป๋ายตะโกนสั่งหญิงรับใช้สองคนให้หามนางมาดูบุตรชาย ปากก็ร้องไห้โวยวาย พลางด่ากระทบกระเทียบสาปแช่งไม่หยุด ป๋ายอวี้จูมีมือทั้งสองข้างพันผ้าไว้ ร้องไห้กระซิก “พี่ชายช่างน่าสงสาร พี่ชายเจ็บหรือไม่?”

ฉีเล่อเล่อจุปากเบา ๆ ช่างเป็นครอบครัวที่น่าสงสารเสียจริง

นางตะโกนสั่งบ่าวรับใช้ “รีบไปทำงานของตัวเองเสีย! หากว่างจนคันเนื้อคันตัวนัก ข้าจะขายพวกเจ้าให้หมด!”

ฮูหยินผู้เฒ่าป๋ายโกรธแทบตาย แต่ถูกผู้เฒ่าป๋ายกับป๋ายอวี้ชวนห้ามไว้แน่น ไม่ยอมให้นางด่าต่อ สองพ่อลูกเข้าใจดีแล้วว่าพวกเขารับมือฉีหว่านไม่ไหว หากยังก่อเรื่องต่อไป ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะต้องเจอกับอะไรอีก คนสี่คนที่จวิ้นจู่ส่งมาก็ถูกนางฆ่าตายหมดแล้ว ด้วยความสามารถเพียงเท่านี้ของพวกเขาจะทำอะไรได้? คงต้องติดต่อจวิ้นจู่แล้ว

ตอนนี้พวกเขากับฉีหว่านมาถึงขั้นไม่ตายไม่เลิกรากันแล้ว ต่อให้พวกเขาคิดจะหย่าภรรยา ฉีหว่านก็คงไม่มีวันปล่อยพวกเขาไป

สองพ่อลูกสบตากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นี่คือผีร้ายที่กลับมาแก้แค้นชัด ๆ มีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าป๋ายกับป๋ายอวี้จูที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ยังคงโง่เขลาก่อเรื่องไม่หยุด

ฮูหยินผู้เฒ่าป๋ายหันไปตะโกนใส่ฉีเล่อเล่อที่กำลังชะโงกหน้ามองเข้ามา “เจ้าจะขายใคร? คนพวกนี้ข้าเป็นคนซื้อมา!”

ฉีเล่อเล่อเอ่ย “ท่านแม่พูดถูก คนพวกนี้ใช้เงินตระกูลฉีของข้าซื้อมาทั้งนั้นนี่นา เรือนที่พวกท่านอาศัยอยู่ก็เป็นสินเดิมของข้า! ถ้าเช่นนั้น บ่าวรับใช้เหล่านี้ก็ควรเป็นคนของตระกูลฉี ข้าต้องเอาสัญญาขายตัวของพวกเขาคืนมาเสียแล้ว”

พูดจบ นางก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องของฮูหยินผู้เฒ่าป๋าย ตอนที่กวาดของทั้งจวนก่อนหน้านี้ นางจงใจไม่เอาสัญญาขายตัวของบ่าวรับใช้ไป เพราะรอวันนี้อยู่

ฮูหยินผู้เฒ่าป๋ายร้อนใจจนร้องลั่น “นั่นเป็นของข้า เจ้าแตะต้องไม่ได้!”

นางตะโกนพลางพยายามลงจากเตียง หญิงรับใช้กับสาวใช้ที่อยู่ข้างกายกำลังกังวลใจจึงไม่ทันระวัง นางพลัดตกลงไปกองกับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด หญิงรับใช้รีบเข้าไปพยุง แต่นางกลับหันมาตบอีกฝ่ายฉาดหนึ่ง สาวใช้ค่อย ๆ ถอยไปด้านหลังอย่างเงียบ ๆ ถูกขายก็ถูกขายเถอะ ออกจากจวนนี้ให้เร็วหน่อยก็ดี คนทั้งจวนมีแต่คนบ้า!

ฉีเล่อเล่อเข้าไปรื้อค้นในห้องของฮูหยินผู้เฒ่าป๋าย ไม่นานก็พบสัญญาขายตัวของบ่าวรับใช้ นางยัดทั้งหมดเข้าแขนเสื้อแล้วพาชุนเอ๋อร์จากไป ส่วนชิวเอ๋อร์อยู่เฝ้าแม่ครัวทำอาหารในครัว ป้องกันไม่ให้มีใครเล่นตุกติกกับอาหาร

หลังอาหารกลางวัน ฉีเล่อเล่อเรียกพ่อบ้านมาหา “ไปหานายหน้าจากสำนักนายหน้าที่ให้ราคาสูงที่สุดในเมืองหลวงมา จวนของเรารายรับไม่พอกับรายจ่าย เลี้ยงคนมากขนาดนี้ไม่ไหวแล้ว อีกอย่าง ให้เขาพาหญิงรับใช้มาสักสองคน ทางที่ดีควรทำอาหารเป็น”

พ่อบ้านใจสั่น รีบออกไปทันที จบแล้ว ตอนนี้จวนนี้ฮูหยินเป็นคนตัดสินใจ ส่วนเขาเป็นคนของนายท่าน ต่อไปจะทำอย่างไรดี? ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวขณะเขาเดินจากไป

ครึ่งชั่วยามต่อมา นายหน้าหวังก็พาหญิงรับใช้หลายคนมาด้วย

ฉีเล่อเล่อสั่งพ่อบ้าน “เรียกบ่าวรับใช้ทั้งหมดมาที่นี่”

ระหว่างพูด นางหยิบสัญญาขายตัวปึกหนึ่งออกมาโบกไปมาในมือ พ่อบ้านพลันก้มตัวต่ำลงทันที แม้จะเรียกเสียโก้หรูว่าเป็นพ่อบ้าน แต่แท้จริงเขาก็เป็นเพียงบ่าวที่ขายตัวเท่านั้น บ่าวรับใช้ทั้งหมดมายืนอยู่ตรงหน้าฉีเล่อเล่อด้วยใจหวาดหวั่น ฉีเล่อเล่อถามนายหน้าว่า

“บ่าวพวกนี้ขายไปที่ใดถึงจะได้ราคาดีที่สุด?”

นายหน้าหวังตอบ “หากฮูหยินไม่กลัวคนครหา แน่นอนว่าผู้ชายขายไปทำงานเหมือง ส่วนผู้หญิงขายไปหอนางโลมย่อมได้ราคาดีที่สุด”

ฉีเล่อเล่อส่ายหน้า “ไม่ ๆ กิจการไม่สะอาดเช่นนั้นเราไม่ยุ่ง สำนักนายหน้าของพวกท่านมีชื่อเสียงน่าเชื่อถือ ข้าไว้ใจพวกท่าน ไม่ว่าชายหรือหญิง ขายไปทำงานเหมืองให้หมดเถอะ”

สาวใช้ใหญ่สองคนทรุดลงร้องไห้กับพื้น “ฮูหยิน ฮูหยินโปรดไว้ชีวิตด้วยเจ้าค่ะ! พวกเราไม่ไปทำงานเหมือง พวกเรายอม...ยอมไปหอนางโลมเจ้าค่ะ!”

ทำงานเหมืองหรือ? พวกนางจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปทำงานหนักเช่นนั้น? พวกนางยอมไปอยู่ในหอนางโลมเสียยังดีกว่า

ฉีเล่อเล่อมองสองคนด้วยความประหลาดใจ “พวกเจ้าไม่ควรยอมตายเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของตนหรอกหรือ?”

ทั้งสองร้องไห้ตอบ “อย่างไรก็ต้องมีชีวิตรอดก่อนสิเจ้าคะ พวกบ่าวเคยทำงานหนักเช่นนั้นเสียที่ไหน!”

ฉีเล่อเล่อหันไปชี้บอกนายหน้า “คนนี้ คนนี้ คนนี้ แล้วก็คนนั้น ขายไปทำงานเหมือง จับตาดูให้ดี อย่าให้หนีไปได้ ส่วนที่เหลือขายไปไกล ๆ ยิ่งไกลยิ่งดี”

ทุกคนสบตากันแล้วก็เข้าใจ ฮูหยินกำลังแก้แค้น คนที่ถูกขายไปทำงานเหมืองล้วนเคยรังแกฮูหยิน ส่วนคนที่เพียงถูกขายไปไกล ๆ คือพวกที่เมื่อก่อนมิได้ร่วมเหยียบย่ำนาง สาวใช้ใหญ่ทั้งสองถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไกลก็ไกลเถอะ อย่างไรก็ดีกว่าถูกขายเข้าหอนางโลมหรือไปทำงานเหมือง ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เมื่อครู่พวกนางร้อนใจเกินไป ช่างน่าอายจริง ๆ

พ่อบ้านลองนับคนที่เหลืออยู่ สุดท้ายมีเพียงชายชราเฝ้าประตูกับหลิวเอ้อร์คนขับรถม้าเท่านั้น ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ที่วันนั้นฮูหยินไม่จัดการเขา เพราะยังคิดจะเก็บเขาไว้ใช้งานชั่วคราว เขาเป็นพ่อบ้าน หากถูกขายไปทำงานเหมือง จะมีชีวิตอยู่ได้สักกี่วันกัน?

ฉีเล่อเล่อถามนายหน้า “พาแม่ครัวมาหรือยัง?”

นายหน้าหวังรีบพยักหน้า “พามาแล้วขอรับ ยังมีหญิงรับใช้ทำงานหยาบมาอีกหลายคนด้วย”

ฉีเล่อเล่อเลือกแม่ครัวสองคนกับหญิงรับใช้ทำความสะอาดอีกสองคน แล้วจึงให้คนอื่นกลับไป คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ฉีเล่อเล่อเลือกด้วยตนเอง ต่อไปก็ต้องกินเงินเดือนจากฉีเล่อเล่อ ย่อมรู้ว่าควรฟังคำสั่งของใคร เมื่อจัดการเรื่องในจวนเรียบร้อย ฉีเล่อเล่อก็ตั้งใจจะลงมือแล้ว

หรูอี้จวิ้นจู่งั้นหรือ? บุรุษใต้หล้ามีตั้งมากมาย เหตุใดเจ้าถึงต้องมาถูกใจป๋ายอวี้ชวนด้วย?

ถูกใจก็ช่างเถอะ แต่กลับลงมือกับหญิงผู้บริสุทธิ์ แถมยังลงมือครั้งแล้วครั้งเล่า หมายเอาชีวิตกันให้ได้ เจ้าช่างมีความสามารถเสียจริง! วันนี้ข้าจะจัดงิ้วดี ๆ ให้พวกเจ้าชมสักฉาก หากไม่ทำให้พวกเจ้าชื่อเสียงป่นปี้ ข้าก็เสียชาติเกิดที่ได้ทะลุมิติมาครั้งนี้!