ตอนที่ 64 — 064

บทที่ 64 ภาค - ยุค 70 ยุวปัญญาชนหญิงตัวประกอบ 12 หัวหน้ากัวพยักหน้า “ได้ ต้องให้เขียนหนังสือแนะนำตัวให้ไหม? ถ้าจะพักโรงแรมต้องใช้นะ” ฉีเล่อเล่อส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ฉันพักบ้านญาติ” พูดไปพลางเดินออกไปนอกหมู่บ้าน ป๋ายรั่วตะโกนเรียกเธอเสียงดัง “เล่อเล่อ ถ้าเธอเดินไปตำบลแบบนี้ต้องใช้เวลาตั้งเท่าไร วันนี้เกวียนวัวของหมู่บ้านก็ไม่เข้าไปในตำบล ไม่อย่างนั้นรออีกสองวันค่อยไปรับของเถอะ ช่วงนี้ใช้ฟูกผืนเดียวกับฉันไปก่อน” ฉีเล่อเล่อต้องการผลลัพธ์แบบนี้พอดี เธอโบกมือ เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป “ขอบใจนะ ไม่ต้องหรอก ถ้าคืนนี้ฉันไม่กลับมา เธอบอกเหลียงเชาให้ฉันด้วย พรุ่งนี้เช้าฉันกลับมาทันแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน” เธอออกจากหมู่บ้านแล้วเดินไปตามทางสายเล็ก ผู้คนต่างออกไปลงงานกันหมดแล้ว ในภูเขาจึงแทบไม่มีคนอยู่ แต่เธอยังคงใช้สัมผัสจิตกวาดตรวจบริเวณรอบ ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง จากนั้นจึงหยิบเข็มทิศออกมาจากมิติ ตามด้วยแผนที่ที่เตรียมไว้ เมื่อตรวจสอบทิศทางจนแน่ใจแล้ว เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ใช้พลังพิเศษด้านความเร็ว ก่อนพุ่งทะยานไปยังทิศทางที่กำหนดไว้ด้วยความเร็วสูง จากหมู่บ้านไปถึงตำบล หากนั่งเกวียนวัวตามปกติต้องใช้เวลาสองชั่วโมง แต่ตอนนี้ฉีเล่อเล่อควบคุมความเร็วเอาไว้ ไม่นานก็มาถึงทางสายเล็กบริเวณรอบนอกของตำบล เธอไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อรับพัสดุที่ตัวเองส่งมาก่อน จากนั้นเดินทอดน่องออกจากตำบล แล้วเก็บพัสดุเข้าไปในมิติ ต่อมาเธอหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ชุดหนึ่งออกมาสวมทับด้านนอก เกล้าผมเป็นมวย แล้วใช้ผ้าผืนหนึ่งพันปิดศีรษะกับใบหน้า เธอเลือกใช้ทางสายเล็ก ก่อนเร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด อย่างไรเสีย ตอนนี้คนทั่วไปก็ไม่มีอุปกรณ์บันทึกภาพอยู่ในมือ ต่อให้บังเอิญมีใครเห็นเงาร่างวูบผ่านไป ก่อนจะทันมองให้ชัด ฉีเล่อเล่อก็หายลับไปเสียแล้ว แม้ถนนสายนี้จะค่อนข้างแคบ แต่มีคนสัญจรไปมามาก พื้นถนนจึงเรียบไม่น้อย เธอหยิบรถจักรยานยนต์พลังผลึกออกมาอีกครั้ง ขึ้นคร่อมแล้วเร่งกำลังเครื่องสูงสุด มุ่งหน้าไปทางเมืองหลวง รถจักรยานยนต์พลังผลึกใช้แก่นผลึกเป็นแหล่งพลังงาน พลังงานจากแก่นผลึกระดับหนึ่งเพียงก้อนเดียวสามารถเดินทางได้สองพันลี้ ความเร็วสูงอย่างถึงขีดสุด สามารถลอยเหนือพื้นได้เล็กน้อยและกระโจนเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เหมาะอย่างยิ่งกับสภาพถนนในวันสิ้นโลกที่มักมีร่องลึกขนาดใหญ่และแผ่นดินแตกร้าว ระหว่างทาง เธอหาสถานที่เปลี่ยวหยุดดื่มน้ำและกินอาหารเล็กน้อย ในมิติมีอาหารที่ทำเสร็จแล้วอยู่มากมาย บรรจุไว้เป็นกล่อง ๆ วางซ้อนกันสูงเป็นตั้ง ภายในมิติมีสภาพคล้ายสุญญากาศ สิ่งมีชีวิตอื่นไม่สามารถเข้าไปได้ แต่กลับมีคุณสมบัติรักษาความสดของอาหาร แม้แต่เธอซึ่งเป็นเจ้าของ เมื่อเข้าไปข้างในก็ต้องกลั้นหายใจแล้วรีบออกมา ไม่อย่างนั้นอาจขาดอากาศหายใจจนตายได้ ฉีเล่อเล่อออกเดินทางก่อนสิบโมงเช้า พอประมาณสี่โมงกว่าในช่วงบ่ายก็มาถึงชานเมืองหลวงแล้ว รถจักรยานยนต์พลังผลึกทำความเร็วสูงสุดได้สามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่เนื่องจากสภาพถนนไม่ค่อยดี เธอจึงขับด้วยความเร็วเพียงสองร้อยกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น เมื่อความเร็วสูงขึ้น แรงลมก็รุนแรงอย่างเห็นได้ชัด หากไม่ใช่เพราะร่างกายของเธอแข็งแรง เพียงถูกลมปะทะต่อเนื่องหลายชั่วโมง คนทั่วไปก็คงทนไม่ไหวแล้ว ฉีเล่อเล่อแกะผ้าที่ปิดหน้าออกแล้วนำมาผูกศีรษะ ดูราวกับโพกผ้าคลุมศีรษะสีหม่นผืนหนึ่ง เธอเก็บรถจักรยานยนต์พลังผลึก แล้วสะพายตะกร้าสานใบหนึ่งไว้บนหลัง ก่อนมุ่งหน้าเข้าเมือง เนื่องจากตั้งใจรอให้ดึกกว่านี้จึงค่อยลงมือ เธอจึงเดินไม่เร็วนัก เมื่อเดินผ่านร้านอาหาร กลิ่นหอมระลอกแล้วระลอกเล่าลอยออกมา ทำเอาเธออยากเข้าไปกินให้อิ่มหนำสักมื้อ ในมิติของเธอมีอาหารอยู่ไม่น้อย หยิบออกมาก็ยังครบทั้งสี กลิ่น และรส ทว่าเธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่ามันขาดบรรยากาศของชีวิตผู้คนไปเล็กน้อย ขณะที่กำลังลังเลว่าจะเข้าไปกินสักมื้อดีหรือไม่ ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาหลายคนเดินออกมา คนที่เดินนำหน้าอยู่คนนั้นกลับเป็นเสิ่นจิ้งอวี่! !!! ฉีเล่อเล่อรีบเดินข้ามถนนสายนี้แล้วหันไปทางอื่น มุ่งหน้าออกห่างทันที เธอจะปล่อยให้หมอนี่จำได้ไม่ได้เด็ดขาด! นี่เป็นตำรวจเชียวนะ เสิ่นจิ้งอวี่กับเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันหลายคนเพิ่งกินอาหารเสร็จและกำลังเดินออกจากร้าน หญิงชาวบ้านคนหนึ่งรีบร้อนเดินผ่านข้างกายเขา เสิ่นจิ้งอวี่หันไปมองด้วยความสงสัย ทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ? เขาไม่รู้จักคนแบบนี้เสียหน่อย ชายหนุ่มคนหนึ่งข้างกายยกแขนพาดไหล่เขา “พี่อวี่ พี่จะไปมณฑลจีจริง ๆ เหรอ?” เสิ่นจิ้งอวี่สะบัดแขนอีกฝ่ายออกแรง ๆ “อืม ลงไปฝึกฝนตัวเองสักหน่อยก็ดี” เขาอยากไปดูสักครั้ง ……...................................................... เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้นค่อย ๆ ห่างออกไป ฉีเล่อเล่อจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เกือบไปแล้ว เกือบถูกจำได้จริง ๆ หมอนี่ช่างเป็นตัวปัญหาเสียจริง ตอนที่เธอมาถึงบริเวณใกล้บ้านก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว เวลายังเร็วไปเล็กน้อย เธอไม่มีหนังสือแนะนำตัว และยิ่งไม่อยากดึงดูดความสนใจจากคนอื่น ฉีเล่อเล่อแผ่สัมผัสจิตออกไปจนพบลานบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่ เมื่อเห็นว่าบริเวณโดยรอบไม่มีใคร จึงปีนข้ามกำแพงเข้าไป ประตูบ้านหลังนี้ใส่กุญแจอยู่ เธอจึงนั่งลงในลานบ้าน พลางคิดไปพลางเลือกของจากในมิติออกมา จากนั้นมัดรวมกันเป็นห่อสัมภาระขนาดมหึมา ก่อนเก็บกลับเข้าไปในมิติอีกครั้ง เธอหามุมหนึ่งในลานบ้าน หลับตางีบไปครู่หนึ่ง พอถึงช่วงห้าทุ่มเที่ยงคืน ท้องฟ้ามืดมิด ลมแรง เหมาะแก่การลงมือที่สุด! เธอใช้ผ้าปิดใบหน้าอย่างมิดชิด สวมถุงมือ แล้วยังใส่เสื้อกั๊กผ้าฝ้ายเพิ่มไว้ด้านในเสื้อผ้าอีกชั้น ร้อนก็ช่างมัน ขอเพียงไม่มีใครจำรูปร่างของเธอได้ก็พอ วันนี้บังเอิญเจอเสิ่นจิ้งอวี่เข้า ทำเอาเธอตกใจไม่น้อย หลังตรวจสอบอีกครั้งจนแน่ใจว่าจะไม่มีเส้นผมหรือสิ่งอื่นตกหล่นไว้ เธอก็กระโดดข้ามกำแพงออกจากลานบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปทางบ้านของตระกูลหวัง เธอเดินเข้าไปในตรอก เข้าไปในอาคารพักอาศัยรวม เมื่อเงี่ยหูฟังจนแน่ใจว่าด้านในไม่มีความเคลื่อนไหว จึงหยิบเครื่องมือออกมาแล้วค่อย ๆ เปิดกุญแจประตูอย่างเบามือ คนข้างในกำลังหลับสนิท ถึงขั้นได้ยินเสียงกรนของหวังเหวินเฉียงดังออกมา เธอค่อย ๆ ลงกลอนประตูจากด้านใน จากนั้นเข้าไปในห้องของหวังเหวินเฉียงกับหลินหวนก่อน คนในยุคนี้ไม่มีนิสัยล็อกประตูห้องนอนกันอยู่แล้ว เมื่อผลักประตูที่แง้มไว้เบา ๆ เข้าไป ก็เห็นคนทั้งสองบนเตียงกำลังหลับฝันหวาน เธอยื่นมือไปกดตรงหลังหูของทั้งสองอย่างแรง ทั้งคู่หมดสติไปในทันที จากนั้นเธอเข้าไปอีกห้องหนึ่ง ใช้วิธีเดียวกันทำให้เด็กสองคนหมดสติ ตลอดกระบวนการไม่มีใครตื่นขึ้นมาเลย ฉีเล่อเล่อยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ช่างโชคดีจริง ๆ! เธอเริ่มกวาดข้าวของ เงินกับคูปองต่าง ๆ ไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ฟืน ข้าวสาร น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู ชา หม้อ ชาม กระบวย อ่าง มีดทำครัว ขวาน... ของทุกอย่างที่ใช้ประโยชน์ได้ล้วนถูกเธอเก็บไปจนหมด นอกจากเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ ที่พวกเขาสวมอยู่กับเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่แล้ว ที่เหลือทั้งหมดถูกเก็บเข้าไปในมิติ อย่างไรเสียมิติของเธอก็กว้างใหญ่ ต่อให้ยัดอาคารทั้งหลังเข้าไปก็ไม่มีปัญหา เมื่อมองคนหลายคนที่นอนอยู่บนเตียงไม้เปล่า ๆ กระทั่งผ้าห่มกับฟูกก็ไม่มีเหลือ เธอจึงรู้สึกโล่งอก ในที่สุดก็สบายใจเสียที ความคับแค้นใจของเจ้าของร่างเดิมอัดอั้นอยู่ในอกเธอมาหลายวันแล้ว แต่ที่นี่เป็นสังคมที่มีกฎหมาย จะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้ ของชิ้นใหญ่ไม่เอา! นี่คือมาขโมยของ ไม่ใช่ย้ายบ้าน หากทำอะไรเหลือเชื่อเกินไปย่อมไม่ได้ สถานที่แห่งนี้หากเกิดเหตุการณ์ผิดธรรมดาขึ้น ย่อมดึงดูดความสนใจได้ง่ายเกินไป หลังตรวจสอบซ้ำอีกหลายรอบจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น เธอก็ยื่นมือออกไปทำลายกุญแจประตูจากด้านนอก ให้ดูเหมือนว่าถูกงัดเข้ามา จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องนอนของหวังเหวินเฉียง แล้วลงมือทุบตีเขากับหลินหวนทันที ถูกตีเพียงไม่กี่ครั้ง ทั้งสองก็ตื่นขึ้นมา และสิ่งที่เห็นก็คือผีไร้หน้าในชุดดำกำลังตบหน้าพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งคู่ตกใจจนสติแทบหลุด...พอลุกขึ้นได้ก็คิดจะวิ่งหนี ฉีเล่อเล่อเตะคนละที เพียงชั่วพริบตาก็เตะทั้งสองจนล้มคว่ำลงกับพื้น ทั้งคู่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ทำเอาเพื่อนบ้านทั้งชั้นบนชั้นล่างตกใจจนต้องยกมือทาบอก เมื่อได้ยินเสียงคนรอบข้างเริ่มลุกจากเตียงและสวมเสื้อผ้า ฉีเล่อเล่อก็ไม่ลังเลอีก เธอเหยียบแขนของทั้งสองลงไปอย่างแรงพร้อมบดซ้ำอีกหลายครั้ง ฮึ กระดูกแหลกละเอียดขนาดนี้ ฉันจะดูซิว่าพวกแกจะต่อกลับเข้าไปได้อย่างไร! ฉันจะไม่ให้พวกแกตาย แต่ก็จะไม่ให้มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเหมือนกัน หลินหวนชอบแอบใช้มือซ้ายหยิกคนไม่ใช่หรือ? งั้นก็ทำลายมือซ้ายของเธอเสีย! หวังเหวินเฉียงชอบใช้มือขวาตบหน้าหวังเล่อเล่อไม่ใช่หรือ? งั้นก็ทำลายมือขวาของเขาเสีย! หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าสองคนนี้จะมาเกาะติดเธอในภายหลังจนสลัดไม่หลุด เธออยากทำลายขาของทั้งคู่เสียด้วยซ้ำ เมื่อนึกถึงเจ้าของร่างเดิมที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่กลับไม่เคยต่อสู้กับชะตากรรม สุดท้ายยังตายเร็วกว่าชีวิตแรกเสียอีก ความคับข้องใจในอกของเธอก็ยิ่งยากจะสงบลง ฉีเล่อเล่อค้นน้ำยาชนิดหนึ่งออกมาจากมุมในมิติ ง้างปากหลินหวนแล้วกรอกลงไป