ตอนที่ 78 — 078

บทที่ 78 โลกที่ 4: เด็กสาวเครื่องมือในยุคปัจจุบัน 1 หลายปีต่อมา ฉีเล่อเล่อกลายเป็นบุคคลแถวหน้าด้านการวิจัยพลังงานใหม่ และได้รับการยกย่องให้เป็นช่างฝีมือระดับชาติ เธอนำทีมวิจัยพลังงานรูปแบบใหม่จนก้าวล้ำหน้าทุกประเทศ หลายประเทศพยายามชักจูงให้เธอแปรพักตร์แต่ไม่สำเร็จ จึงส่งมือสังหารมาจัดการ ฉีเล่อเล่อในวัยกลางคนยังมีเส้นผมดำขลับ สวมชุดลำลอง เดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำใส ทางการจัดเจ้าหน้าที่อารักขาหนึ่งทีมไว้คอยคุ้มครองเธอโดยเฉพาะ แต่ในวันหยุด เธอชอบออกไปเดินเล่นอย่างอิสระมากกว่า มือปืนซุ่มยิงระดับแนวหน้าที่ประเทศเอ็มว่าจ้างมา กว่าจะลอบเข้าประเทศได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ใบหน้าดุดันของเขามีดวงตาเย็นชา กำลังจับจ้องฉีเล่อเล่อ มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มเย็น เป้าหมายลอบสังหารที่มีค่าหัวกว่าร้อยล้านดอลลาร์เอ็มแต่ไม่มีใครกล้ารับงานอย่างนั้นหรือ? ได้ยินว่าเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพลังงานและวัสดุระดับแนวหน้าที่สุดของประเทศฮวา หลายประเทศพยายามชักจูงให้แปรพักตร์แต่ไม่สำเร็จ จึงเหลือเพียงความคิดที่จะกำจัดเธอทิ้ง! วันนี้ ผู้หญิงคนนี้จะกลายเป็นบันไดส่งให้ฮันส์ก้าวขึ้นสู่ชื่อเสียงในฐานะมือสังหารอันดับหนึ่งแห่งโลกตะวันตก! ใกล้แล้ว ใกล้เข้ามาแล้ว เป้าหมายกำลังจะเข้าสู่ระยะยิงของปืนซุ่มยิง ฉีเล่อเล่อ “มองเห็น” หมอนั่นจากระยะไกลนานแล้ว หากเธอเดินไปข้างหน้าอีกหน่อย ก็จะเข้าสู่ระยะยิงของปืนซุ่มยิงของอีกฝ่าย ฮันส์ควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ เขาไม่ได้สนใจเงินหลายสิบล้านนั่น สิ่งที่ต้องการคือสร้างชื่อให้โด่งดังไปทั่วโลก! ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าฮันส์ก็พร่าไป เป้าหมายลอบสังหารหายตัวไปแล้ว หัวใจของเขากระตุกวูบ พลันนึกถึงสิ่งที่คนในวงการเคยพูดกัน มือสังหารทุกคนที่มาจัดการฉีเล่อเล่อล้วนไปแล้วไม่เคยได้กลับมา ขนทั่วร่างของเขาลุกชัน เรื่องนี้คงไม่ประหลาดถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง? ทันใดนั้น เขาก็หายใจไม่ออก เสียงผู้หญิงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู “จะเอาชีวิต หรือจะเอาเงิน?” ห้านาทีต่อมา ฮันส์มองหญิงสาวหน้าตางดงามที่บีบอาวุธทั้งหมดของเขาจนบี้แบน ถอนเงินเก็บของเขาไปจนหมด แล้วยังบังคับถามจนรู้สถานที่ซ่อนทรัพย์สินทั้งหมด ก่อนจะถามอย่างน่าสงสาร “ลูกพี่ ไว้ชีวิตผมสักครั้งได้ไหม?” ฉีเล่อเล่อฉีกยิ้ม “บอกแล้วว่าจะไว้ชีวิต ก็ต้องไว้ชีวิตสิ” ฮันส์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอเพียงยังมีชีวิต ย่อมต้องมีคนช่วยเขาออกไปได้ คุกแบบไหนกันที่จะขังฮันส์คนนี้อยู่? ฉีเล่อเล่อค่อย ๆ คลายเท้าที่เหยียบหน้าท้องของเขาออกเล็กน้อย... ฮันส์ดีดตัวลุกขึ้นทันที หมายจะวิ่งหนี ฉีเล่อเล่อเหวี่ยงเท้าเตะออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ฮันส์ล้มคว่ำไปข้างหน้าในทันที เจ็บจนร้องลั่น “อ๊าก...” ฉีเล่อเล่อย่อตัวลงตรงหน้าเขา “ก็บอกแล้วว่าจะปล่อย แต่พอคุณวิ่งหนีแบบนี้ ฉันก็ลำบากใจนะ” จากนั้นฮันส์ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นแตะบริเวณปกเสื้อแล้วพูดว่า “ฮัลโหล ฉันอยู่ที่ XXX ตรงนี้มีขยะกองหนึ่ง มาขนไปที” เธอโบกมือไปมาแล้วทำท่าจะจากไป ฮันส์ดีใจอยู่ในใจ ขอเพียงผู้หญิงโรคจิตคนนี้จากไป ต่อให้ขาหักทั้งสองข้าง เขาก็ยังหนีได้! ขณะที่ฮันส์พยายามระงับความตื่นเต้น รอให้ฉีเล่อเล่อจากไป ผู้หญิงที่เดินห่างออกไปแล้วกลับพุ่งย้อนกลับมาด้วยความเร็วเหลือเชื่อ เหยียบข้อมือทั้งสองข้างของเขาลงไป แล้วยังบดขยี้ซ้ำอย่างแรง ฉีเล่อเล่อหัวเราะเย็นอยู่ในใจ องค์กรไหนก็ตามที่ส่งมือสังหารมา ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้สาสม! คอยดูเถอะว่าเธอจะกวาดทรัพย์สินของพวกมันจนเกลี้ยงได้อย่างไร! มาเลย ยิ่งมากยิ่งดี! ถ้าพวกมันไม่ลงมือก่อน เธอก็เกรงใจเกินกว่าจะไปกวาดของพวกมันเสียด้วยสิ ฮันส์หมดสติไปด้วยความสิ้นหวัง ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่อารักขาที่รีบรุดมาถึงก็พบเพียงชายต่างชาติคนหนึ่งนอนอยู่ข้างถนน แขนขาหักทั้งสี่ข้าง โดยเฉพาะแขนสองข้างนั้น ดูท่าต่อให้กลับมาใช้การได้อีกคงเป็นไปไม่ได้ ไม่กี่วันต่อมา ผู้นำของประเทศแห่งหนึ่งโกรธจัด “เป็นไปได้ยังไง? อาวุธตั้งมากมายขนาดนั้น หายไปในอากาศได้ยังไง?” ......................................................................…… ภายในอาคารพักอาศัยเก่าแห่งหนึ่งในเมืองหลวง โทรทัศน์ส่งเสียงซ่า ๆ หวังเหวินเฉียงมองใบหน้าคุ้นเคยของฉีเล่อเล่อบนจอโทรทัศน์ ก่อนจะหลับตาลง สุดท้ายก็ไม่เหมือนกันจริง ๆ ไม่เหมือนลูกที่เกิดจากหลินหวนเลยสักนิด ตอนนี้เธอเป็นสมบัติล้ำค่าของชาติ เขาเคยคิดจะทำลายชื่อเสียงของเธอเพื่อบีบบังคับให้เธอกตัญญูเลี้ยงดูตัวเอง แต่พอคิดดูแล้วก็ไม่กล้าทำ หวังเจียเป่าที่มีท่าทางเกกมะเหรกยื่นมือมาตรงหน้าเขา “ตาแก่ เอาเงินบำนาญเดือนนี้มาเร็ว ฉันจะไปเล่นอีกตา คราวนี้ต้องเอาคืนมาได้แน่” หวังเหวินเฉียงส่งเงินให้ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ก่อนจะมองหวังจิงจิงที่เมามายและกำลังนอนกรนอยู่ในห้อง แล้วหันกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไร หลายต่อหลายครั้ง เขาคิดว่าตัวเองยังสู้หลินหวนไม่ได้ ตายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ บางทีอาจเป็นความสุขอย่างหนึ่งก็ได้ ................................................................…… หลายปีต่อมา ในช่วงสุดท้ายของชีวิต หวังเหวินเฉียงก็ได้พบลูกคนที่ประสบความสำเร็จที่สุดในที่สุด ฉีเล่อเล่อมองชายผอมแห้งซูบโทรมตรงหน้า ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา “รู้ไหม? เรื่องบ้านแกถูกขโมยครั้งนั้น รวมถึงหลินหวน กัวลี่ลี่... หึ ๆ... แกว่าในชีวิตนี้ ตายไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า หรือมีชีวิตอยู่แบบนี้ดีกว่ากัน?” แม้ฉีเล่อเล่อจะพูดอย่างคลุมเครือ แต่หวังเหวินเฉียงเข้าใจทั้งหมดแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสงสัยเรื่องนี้มาตลอด ก่อนตาย หวังเหวินเฉียงพึมพำ “กรรมตามสนอง... ทั้งหมดคือกรรมตามสนอง...” .................................................................................. ในโลกนี้ ฉีเล่อเล่อได้เรียนรู้ความรู้มากมายยิ่งกว่าเดิม เธอรู้สึกแม้กระทั่งว่าดวงจิตของตัวเองเต็มเปี่ยมและแข็งแกร่งขึ้น ครั้งนี้เธอจัดการทรัพย์สินในมือเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ และยังเดินทางไปต่างประเทศรอบหนึ่ง กวาดคลังสำรองอาหารแห่งแล้วแห่งเล่าจนเกลี้ยง รวมถึงคลังสำรองทองคำ กระทั่งโรงงานผลิตอาวุธที่ทันสมัยที่สุดก็ยังถูกเธอกวาดจนว่างเปล่า เกือบเอาตัวเองไปติดร่างแหเสียด้วย...สมกับคำกล่าวที่ว่า คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหารจริง ๆ เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น จิตใจของเธอก็ตึงเครียด แสงและเงาพาดผ่าน กาลเวลาเคลื่อนคล้อย ความรู้สึกจากแรงดึงรั้งของสองฝ่ายนั้นเธอคุ้นชินแล้ว กระทั่งมองเห็นหลี่หมิงที่กำลังโงนเงนลุกขึ้นยืน ระบบประกาศ 【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจที่สามสำเร็จ หักหนี้หนึ่งหน่วย พลังงานคงเหลือ 4% ร่างกายและจิตใจของโฮสต์ได้รับการเสริมประสิทธิภาพ 4% รัศมีการแผ่สัมผัสทางจิตของโฮสต์เพิ่มเป็น 4 กิโลเมตร สามารถล่องหนได้ครั้งละ 2 นาที จำกัดวันละ 6 ครั้ง และเพิ่มความสามารถในการรับรู้ธาตุต่าง ๆ ในธรรมชาติ โปรดเตรียมตัวเข้าสู่โลกถัดไป พยายามทำภารกิจต่อไปให้สำเร็จ!】 ............................................................................... ฉีเล่อเล่อตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวด เมื่อเห็นเธอลืมตา เด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีก็ยกเท้าเตะใส่ทันที “อีสารเลว กล้าแกล้งตายหลอกฉันเหรอ ทำเอาฉันตกใจหมด!” ฉีเล่อเล่อเวียนหัวอย่างหนัก ร่างกายทั้งตัวเจ็บราวกับถูกถอดแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบขึ้นมาใหม่ เธอหรี่ตามองเท้าของเด็กหนุ่มผู้มีฐานะที่กำลังยื่นเข้ามา ก่อนจะใช้พลังพิเศษด้านพละกำลังเตะสวนกลับไป แต่เธอประเมินสภาพร่างกายของเจ้าของร่างเดิมสูงเกินไป เด็กสาวคนนี้มีร่างกายบอบบาง จะไปสู้แรงอีกฝ่ายได้อย่างไร ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบ ข้อเท้าของเธอก็เคลื่อนเสียแล้ว! ฉีเล่อเล่อ “……” คนหลายคนที่ตามหลังเด็กหนุ่มคนนั้นมาพากันหัวเราะลั่น ไม่มีใครรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ทำให้เธอบาดเจ็บถึงขนาดนี้! ฉีเล่อเล่อฝืนดึงยาพลังพิเศษหนึ่งเม็ดออกจากมิติ วางลงบนฝ่ามือแล้วกลืนเข้าไป คนพวกนั้นพ่นคำพูดหยาบคายลามกใส่เธอ ก่อนจะเดินจากไปอย่างลำพอง พร้อมกับตะโกนทิ้งท้ายว่า “อีสารเลว วันนี้ปล่อยไปก่อน วันหลังค่อยมาเล่นกับเธอใหม่” ฉีเล่อเล่อนั่งพิงกำแพงในตรอก หลับตารับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ที่นี่คือประเทศฮวาในโลกคู่ขนาน เจ้าของร่างเดิมชื่อฉีเสี่ยวเล่อ ปีนี้อายุสิบเจ็ดปี เธอได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อแม่บุญธรรมมาตั้งแต่เด็ก และพ่อแม่บุญธรรมก็ไม่เคยปิดบังว่าเธอเป็นลูกบุญธรรม เพราะทั้งสองแต่งงานกันมาหลายปีแต่ไม่มีลูก จึงซื้อตัวเธอมาเลี้ยง ถึงอย่างนั้นกลับรักและเอ็นดูเธอมาก ฉีเสี่ยวเล่อคิดอยู่เสมอว่า หากเธอเติบโตอยู่ข้างกายพ่อแม่แท้ ๆ ตัวเองจะไม่ถูกคนอื่นรังแกอยู่ตลอดหรือเปล่า? ตั้งแต่อายุสิบสี่ปี พ่อแม่บุญธรรมทยอยเสียชีวิต คุณยายกับน้าสาวที่พิการจึงรับหน้าที่ดูแลและส่งเสียเธอเรียนต่อ เดิมทีเธอเป็นเด็กสาวที่มีผลการเรียนดีเยี่ยม แต่ตลอดช่วงมัธยมปลาย เธอกลับถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียนมาโดยตลอด เดิมทีเธอตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้า แต่สุดท้ายกลับได้เรียนเพียงวิทยาลัยระดับอนุปริญญา วันหนึ่งเธอบังเอิญเห็นรายการตามหาญาติ จึงคิดอยากอาศัยรายการนี้ตามหาพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเองด้วย เพราะคุณยายกับน้าสาวต้องส่งเสียเธอเรียน ลำบากเหลือเกิน อีกอย่าง หากเธอมีพ่อแม่แท้ ๆ อยู่ข้างกาย บางทีเธออาจไม่ถูกคนอื่นรังแกอยู่ตลอดก็ได้ไม่ใช่หรือ? สุดท้ายเธอก็ตามหาพ่อแม่แท้ ๆ จนพบจริง ๆ เพียงแต่ทั้งคู่มีท่าทีเย็นชาต่อเธอ และไม่ได้อยากยอมรับเธอกลับไป พ่อแม่แท้ ๆ หย่าร้างกันไปนานแล้ว และไม่มีใครยินดีส่งเสียเธอเรียนมหาวิทยาลัย เจ้าของร่างเดิมจึงตั้งใจจะยอมรับความเป็นจริงของตัวเอง ตั้งใจเรียนให้ดี และในอนาคตจะตอบแทนบุญคุณคุณยายกับน้าสาว ในปีแรกของมหาวิทยาลัย เพื่อแบ่งเบาภาระของคุณยายกับน้าสาว เธอรับสอนพิเศษให้เด็ก ๆ และทำงานพิเศษ จนแทบจะหาเงินเป็นค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายในการเรียนของตัวเองได้ทั้งหมด เธอเริ่มกล้าเผชิญหน้ากับชีวิตด้วยตัวเอง แต่คิดไม่ถึงว่าพ่อแม่แท้ ๆ จะกลับมาหาเธออีกครั้ง ทั้งสองมาขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า และยืนกรานว่าจะรับเธอกลับไปเป็นลูกให้ได้ ทันทีที่พ่อแท้ ๆ ยอมรับเธอเป็นลูก เขาก็พาเธอไปเที่ยวต่างประเทศ ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกว่าแสงแดดช่างเจิดจ้าสดใสเป็นพิเศษ แต่ใครจะคิดว่าการเดินทางครั้งนั้น กลับทำให้เธอต้องจบชีวิตลงในต่างแดน! ความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิม 【ค้นหาสาเหตุการตายในชาติก่อน ล้างแค้นให้สาสม ตั้งใจเรียนและทำงานให้ดี เพื่อตอบแทนบุญคุณคุณยายกับน้าสาวที่เลี้ยงดูมา】