ตอนที่ 80 — 080

บทที่ 80 ภาค - เด็กสาวเครื่องมือในยุคปัจจุบัน 3 เธอนำชุดโบราณที่ปักลวดลายอย่างประณีตหลายชุดออกขาย ทั้งยังขายทองคำไปอีกจำนวนหนึ่ง ในที่สุดก็มีเงินของโลกนี้อยู่ในมือ ตอนเที่ยงวันพฤหัสบดี เธอเดินไปยังโรงอาหารของโรงเรียน เจ้าของร่างเดิมไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านชะตากรรม ทั้งยังหนีไม่พ้นการกลั่นแกล้งของคนอื่น แต่ตอนนี้ฉีเล่อเล่อมาแล้ว สิ่งแรกที่เธอจะทำก็คือเก็บดอกเบี้ยเสียก่อน เพื่อประหยัดเงินและหลบเลี่ยงคนที่คอยรังแก เจ้าของร่างเดิมจึงแทบไม่มากินอาหารที่โรงอาหาร ส่วนใหญ่มักซื้อของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ มาประทังท้อง พวกสารเลวกลุ่มนั้นไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ ต่อให้อยากรังแกเธอก็หาโอกาสได้ไม่ง่ายนัก คนกลุ่มนั้นรีบมากินข้าวกันตั้งแต่เนิ่น ๆ ตอนนี้กำลังถือถาดอาหารมองหาที่นั่ง หนึ่งในนั้นหันหน้ามาพอดี จึงเห็นฉีเล่อเล่อเดินเข้ามาในโรงอาหาร พวกเขาสะกิดกันไปมา ก่อนส่งเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย ฉีเล่อเล่อมองตรงไปข้างหน้า ราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เพื่อนร่วมชั้นหลายคนมองเธอด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียง คนพวกนี้เป็นอันธพาลประจำโรงเรียน แม้จะไม่กล้าลงไม้ลงมือกับใครภายในโรงเรียน แต่ก็มักพูดจาลวนลาม หรือไม่ก็ลอบกลั่นแกล้งคนอื่นอยู่เบื้องหลัง ทำให้คนระวังตัวได้ยาก ฟ้องครูแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ครูตำหนิพวกเขาไป พวกเขาก็มีแต่จะยิ่งรังแกหนักกว่าเดิม หวังลี่จื้อเห็นฉีเล่อเล่อก้มหน้าเดินเข้ามา จู่ ๆ ก็ยื่นขาออกไปขวางเพื่อให้เธอสะดุด หมอนี่ฐานะทางบ้านดี กินดีอยู่ดีเสียจนค่อนข้างอ้วน ตัวสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร น้ำหนักก็มากกว่าเก้าสิบกิโลกรัม ส่วนร่างกายของฉีเล่อเล่อในตอนนี้สูงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร น้ำหนักเพียงสี่สิบห้ากิโลกรัม หากสะดุดล้มลงไปจริง ๆ พื้นก็เรียบลื่นเสียขนาดนี้ คงเจ็บหนักไม่น้อย ฉีเล่อเล่อยังคงเดินตรงไปข้างหน้า ราวกับไม่ทันสังเกตเห็นอะไร นักเรียนที่เห็นการกระทำของหวังลี่จื้อเผลอร้องอุทานออกมา จ้าวเหวินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ถลึงตาโต ๆ ใส่ เด็กสาวคนนั้นตกใจจนรีบหันหน้าหนี ไม่กล้ามองภาพน่าเวทนาที่ฟันหน้าของฉีเล่อเล่ออาจกระแทกจนหัก โรงอาหารที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกพลันเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ฉีเล่อเล่อทำราวกับไม่รู้อะไรทั้งนั้น เธอยกเท้าขึ้นแล้วเหยียบลงไป เตะเข้าที่ขาซึ่งหวังลี่จื้อยื่นออกมาอย่างแม่นยำ เด็กสาวร่างผอมบางในสายตาของทุกคนกรีดร้องเสียงหลง ก่อนพุ่งถลาไปข้างหน้า เสียงร้องนั้นแหลมลั่นอย่างน่าเวทนา พร้อมกับเสียง “กร๊อบ” เบา ๆ หวังลี่จื้อก็ร้องโหยหวนลั่น กอดขาตัวเองแล้วล้มลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ... พรรคพวกอีกสามคนที่กำลังรอดูฉีเล่อเล่อขายหน้า ได้แก่ เจี่ยจื้อเกา จ้าวเหวินเฟิง และเซี่ยอวี้เฉิง สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน พวกเขารีบพุ่งเข้าไปช่วยพยุงหวังลี่จื้อ “เฮ้ย! หวังลี่จื้อ นายเป็นอะไรไป? ขาหักหรือเปล่าวะ?” ฉีเล่อเล่อนั่งอยู่บนพื้น ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัว ราวกับยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หวังลี่จื้อร้องอย่างน่าเวทนา ทั้งสามคนไม่กล้าขยับตัวเขา จึงรีบวิ่งไปตามแพทย์ประจำโรงเรียน แพทย์ประจำโรงเรียนรู้จักนักเรียนกลุ่มนี้ดี เพียงแต่พวกเขาไม่เคยก่อเรื่องร้ายแรงในโรงเรียน มีแต่คอยก่อเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเป็นครั้งคราว ใครก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเรียกมาตำหนิและอบรม หากตำหนิรุนแรงเกินไป พ่อแม่ของพวกเขายังสามารถไปโวยวายถึงสำนักงานการศึกษาได้อีก ผู้ปกครองของเด็กกลุ่มนี้ทั้งรับมือยากและไร้เหตุผล ทางโรงเรียนจึงจนปัญญาจะจัดการ แพทย์ประจำโรงเรียนสะพายกล่องอุปกรณ์มาถึง แล้วใช้มือกดขาข้างที่บาดเจ็บของหวังลี่จื้อเบา ๆ หวังลี่จื้อพลันร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือด แพทย์ประจำโรงเรียนส่ายหน้า “น่าจะกระดูกหัก ส่งไปโรงพยาบาลตรวจเถอะ” เมื่อเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง ครูประจำชั้นและผู้บริหารโรงเรียนต่างก็มาถึง พวกเขาเรียกรถพยาบาลเป็นอันดับแรก ส่งหวังลี่จื้อไปโรงพยาบาล พร้อมทั้งโทรศัพท์แจ้งผู้ปกครองของเขาให้รีบตรงไปที่โรงพยาบาลทันที จากนั้นผู้บริหารและครูก็เริ่มตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงอาหาร เมื่อเห็นชัดเจนว่าหวังลี่จื้อเป็นฝ่ายหาเรื่องใส่ตัวเอง ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก คราวนี้ไม่ต้องกลัวว่าผู้ปกครองของหวังลี่จื้อจะมาโวยวายแล้ว โชคดีที่ก่อนหน้านี้โรงอาหารเคยมีปัญหาเรื่องความปลอดภัยของอาหาร จึงติดตั้งกล้องวงจรปิดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคราวนี้คงถูกผู้ปกครองไร้เหตุผลหาเรื่องอีกแน่ ไม่นานครูที่ตามไปโรงพยาบาลก็ส่งข่าวกลับมา “ขาของหวังลี่จื้อถูกกระแทกอย่างแรงจนหัก ต้องนอนพักรักษาตัวสองสามเดือน” ผู้ปกครองของหวังลี่จื้อโวยวายเสียงดัง “ผมจะบอกพวกคุณให้นะ ลูกชายผมบาดเจ็บในโรงเรียน โรงเรียนก็ต้องรับผิดชอบ ชดใช้ค่าเสียหายมา ไม่อย่างนั้นผมจะฟ้องโรงเรียน! แล้วคนที่ทำให้ลูกชายผมบาดเจ็บก็ต้องชดใช้เหมือนกัน!” จะให้โรงเรียนชดใช้หรือ? ทางโรงเรียนแจ้งตำรวจทันที ตำรวจสอบถามนักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ทีละคน รวมทั้งตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด ไม่นานก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด แต่ฉีเล่อเล่อเป็นคนที่ต้องสอบถามอยู่แล้ว “นักเรียน ไม่ต้องกลัวนะ ตกลงเกิดอะไรขึ้น เธอกับหวังลี่จื้อมีเรื่องขัดแย้งกันหรือเปล่า?” ฉีเล่อเล่อตอบด้วยน้ำเสียงหวาด ๆ “ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงชอบรังแกฉัน ฉันแค่มากินข้าวที่โรงอาหาร เขาจะยื่นขามาขัดฉันทำไม ตอนนั้นฉันกำลังคิดอะไรอยู่เลยไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันคงไม่มากินข้าวที่โรงอาหารแล้ว ฉันเองก็บาดเจ็บเหมือนกัน” ตำรวจหญิงคนหนึ่งตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ แม้จะไม่รุนแรง แต่ก็ได้รับบาดเจ็บจริง ๆ เด็กคนนี้ผอมมาก แต่ร่างกายคล่องแคล่ว การที่ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยถือว่าโชคดีแล้ว อาจารย์ถัง ครูประจำชั้นก็ช่วยยืนยันอย่างหนักแน่น “ฉีเสี่ยวเล่อเป็นเด็กที่ผลการเรียนดีเยี่ยมมาตลอด ปกติก็เรียบร้อยมาก ไม่มีทางจงใจไปหาเรื่องเด็กผู้ชายพวกนั้นแน่นอนค่ะ” เรื่องราวทั้งหมดชัดเจน เมื่อมีหลักฐานหลายอย่างประกอบกัน คดีก็ยุติลงอย่างรวดเร็ว หลังจากผู้ปกครองของหวังลี่จื้อดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว ก็เงียบเสียงลง ไม่กล้าก่อเรื่องอีก คราวนี้ฝ่ายของพวกเขาไม่มีเหตุผลแม้แต่น้อย อย่างไรเสียลูกชายก็ยังต้องเรียนหนังสือ ตอนนั้นพวกเขาเสียเงินไปไม่น้อยกว่าจะพาลูกเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้ได้ แต่ไอ้เด็กนี่วัน ๆ ไม่ตั้งใจเรียน เอาแต่ก่อเรื่องไร้สาระ! อาจารย์ถังพูดคุยกับฉีเล่อเล่อเป็นการส่วนตัวอยู่นาน หวังว่าเธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อการเรียน ฉีเล่อเล่อบอกอย่างชัดเจน “อาจารย์วางใจเถอะค่ะ ต่อไปฉันจะอยู่ให้ห่างจากคนพวกนั้น ฉันยังอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ให้ได้ ต่อไปจะได้ดูแลยายกับน้าให้ดีค่ะ” อาจารย์ถังรู้เรื่องราวในอดีตของเธอ เมื่อมองเด็กที่ชีวิตเต็มไปด้วยเคราะห์ร้ายคนนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจ “ได้ เสี่ยวเล่อ ต่อไปถ้าเจอเรื่องอะไรก็มาบอกครู ครูจะพยายามช่วยเธอให้เต็มที่” ...... บ่ายวันอาทิตย์เวียนมาถึงอีกครั้ง ฉีเล่อเล่อลงจากรถก่อนถึงหมู่บ้านหนึ่งป้าย เมื่อรถโดยสารแล่นจากไป เธอก็หมุนตัวเดินเข้าสู่ทางเล็ก ฉีเล่อเล่อเหลือบมองพวกที่สะกดรอยตามอยู่ด้านหลัง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม นับตั้งแต่หวังลี่จื้อขาหักและต้องนอนโรงพยาบาล เด็กหนุ่มอีกสามคนที่ชอบรังแกคนอื่นก็สงบเสงี่ยมลงไม่น้อย วันนี้เมื่อพวกเขาเห็นฉีเล่อเล่อลงจากรถอยู่ไกล ๆ ด้วยความเคยชิน ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เด็กสาวคนนี้หน้าตาโดดเด่น ผลการเรียนยอดเยี่ยม แต่แต่งตัวซอมซ่อ ครอบครัวยากจน ไม่มีใครคอยหนุนหลัง เป็นคนประเภทที่รังแกได้ง่ายที่สุด จากตรงนี้ถึงหมู่บ้านยังมีระยะทางอีกช่วงหนึ่ง ข้างทางเล็กสายนี้มีป่าผืนหนึ่งซึ่งแทบไม่มีคนผ่าน ฉีเล่อเล่อทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปในป่า เจี่ยจื้อเกา จ้าวเหวินเฟิง และเซี่ยอวี้เฉิงที่ตามอยู่ด้านหลังสบตากัน แววตาของพวกเขาเจือความคิดลามก สีหน้าเช่นนี้เคยปรากฏบนใบหน้าของพวกเขามาหลายครั้งแล้ว ในชีวิตเดิมของเจ้าของร่าง ตอนที่เพิ่งขึ้นมัธยมปลายปีสาม เธอถูกคนพวกนี้ย่ำยีจริง ๆ สาเหตุที่ผลการเรียนของเจ้าของร่างเดิมตกฮวบ ไม่ได้เป็นเพียงเพราะถูกทำร้ายอยู่บ่อยครั้ง แต่ยังได้รับผลกระทบอย่างหนักจากเหตุการณ์ครั้งนั้นด้วย หลังจากนั้นเจ้าของร่างเดิมก็ย้ายเข้าไปพักในโรงเรียน จนกระทั่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เธอไม่เคยเดิน บนถนนสายนี้ตามลำพังอีกเลย ทุกครั้งจะมียายกับน้าคอยไปรับไปส่ง ตอนอยู่โรงเรียน หากไม่จำเป็นต้องออกจากห้องเรียน เธอก็จะไม่ออกไปไหน ต่อให้บังเอิญเจอคนพวกนี้ในโรงเรียน และพวกเขายังมองเธอด้วยสายตาน่าขยะแขยงแบบนั้น เธอก็จะก้มหน้าแล้วรีบหนีไปทันที ต่อมาหลังเรียนจบมัธยมปลาย เจ้าพวกนั้นก็ออกไปทำงานในเมืองแถบชายฝั่งกันตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่นานก็ถูกจำคุกในคดีปล้น ข่มขืน และฆ่าคน เจ้าของร่างเดิมถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเสียที ฉีเล่อเล่อเดินลึกเข้าไปในป่าแล้วหยุดฝีเท้า ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ทั้งสามคนกระจายตัวเข้าล้อมเธอ เจี่ยจื้อเกาเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก “โอ๊ะ ฉีเสี่ยวเล่อ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ? กำลังรอพวกพี่อยู่หรือไง?” ฉีเล่อเล่อหันกลับมา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ทั้งสามกำลังประหลาดใจกับสีหน้าของเธอ ทำไมคราวนี้ถึงไม่กรีดร้องด้วยความกลัวเหมือนทุกครั้ง?