ตอนที่ 97 — 097

บทที่ 97 ภาค – สาวชาวบ้านตัวน้อยหนีภัยแล้งในยุคโบราณ 2 การที่หลิวซื่อบอกว่าจะไม่ให้กินข้าวนั้น โหดร้ายยิ่งกว่าจับมาตีสักยกเสียอีก ในบ้านหลังนี้ การถูกตีสักสองสามทีไม่ใช่บทลงโทษที่หนักที่สุด บทลงโทษที่หนักที่สุดคือไม่ให้กินข้าว! เดิมทีทุกวันก็กินกันแบบครึ่งอิ่มครึ่งหิวอยู่แล้ว หากอดไปสักมื้อก็อาจหิวตายได้จริง ๆ แม่เฒ่าหลี่เหลือบมองสะใภ้รอง “เจ้าไปตีมันเสีย ถ้าไม่ให้กินข้าวแล้วมันหิวตาย สินสอดจากตระกูลฟู่เจ้าจะเป็นคนจ่ายหรือ?” หลิวซื่อถูกแม่สามีด่าเข้าให้ ในใจก็เกิดความไม่พอใจอย่างมาก แต่ความไม่พอใจนี้นางไม่กล้าระบายใส่แม่สามี แน่นอนว่าคนที่ต้องรับเคราะห์จึงเป็นบุตรสาวของตนเอง นางเปลี่ยนจากท่าทางหงอ ๆ เมื่อครู่ทันที ใบหน้าถมึงทึงดุร้าย พุ่งตรงเข้าหาฉีเล่อเล่ออย่างน่ากลัว ท่าทางราวกับคิดจะตีฉีเล่อเล่อให้ตายเสียตรงนั้น หลังจากได้เห็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ฉีเล่อเล่อมีหรือจะยอมให้นางทำตามใจ? มารดาที่เห็นแก่ตัว ลำเอียง และจิตใจโหดเหี้ยมเช่นนี้ ไม่คู่ควรแก่การเคารพ บนใบหน้าซูบผอมของฉีเล่อเล่อ ดวงตาคู่โตทอประกายเย็นเยียบ ทันทีที่หลิวซื่อยื่นมือเข้าหานาง ฉีเล่อเล่อก็พลันแสดงท่าทางคลุ้มคลั่งขึ้นมา กัดฟันขาวแน่น ก่อนก้มศีรษะพุ่งชนหลิวซื่ออย่างแรง หลิวซื่อถูกแรงกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนล้มก้นกระแทกพื้นด้านหลัง ก้นของนางเปื้อนขี้ไก่ไปเต็ม ๆ นางอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนอ้าปากด่าลั่น “นังตัวขาดทุน! กล้าลงมือกับแม่อย่างข้ารึ รอให้ข้าฆ่าเจ้าแล้วโยนให้หมาป่ากินเสียเถอะ...” คนที่ปกติอยู่ต่อหน้าพ่อแม่สามี พี่น้องของสามี และสะใภ้ร่วมบ้านแล้วหงอเสียจนไม่กล้าหือ กลับเปลี่ยนเป็นคนละคนทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าบุตรสาวของตนเอง พวกผู้ชายและเด็ก ๆ มองเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าโดยไม่มีใครสนใจ ต่างคนต่างล้างมือแล้วรอขึ้นโต๊ะกินข้าว ผู้หญิงในบ้านพวกนี้แต่ละวันถ้าไม่ได้ทะเลาะกันสักสองสามคำก็เหมือนจะอยู่กันอย่างสงบไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าตีข้า ข้าด่าเจ้า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปเพื่ออะไร อาสามกับอาสะใภ้สามของเจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ในตำบล ส่วนหลี่เสี่ยวหลานกับหลี่เสี่ยวลี่แห่งบ้านลุงใหญ่ ซึ่งเป็นเด็กสาวอีกสองคนในบรรดาเด็กสาวสามคนของบ้าน ไม่เพียงไม่เห็นอกเห็นใจ สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสะใจ เพราะมีหลี่เสี่ยวเล่อซึ่งมักถูกจัดการอยู่เสมอเป็นที่รองรับอารมณ์ ชีวิตของพวกนางถึงพอจะดีขึ้นบ้าง และไม่ถูกท่านย่าจับจ้อง หลิวซื่อนั่งทับขี้ไก่ ทั้งยังล้มเสียจนก้นเจ็บ ยิ่งไม่พอใจบุตรสาวเข้าไปใหญ่ พอลุกขึ้นได้ก็คิดจะใช้เล็บข่วนหน้าอีกฝ่าย แม่เฒ่าหลี่ตวาดเสียงดัง “อีกสองวันก็จะหมั้นหมายกันแล้ว อย่าตีจนหน้าเสียโฉม!” อีกไม่กี่วันตระกูลฟู่ก็จะนำสินสอดมามอบ หากตีจนหน้าเสียโฉมแล้วอีกฝ่ายไม่เอาขึ้นมาจะทำอย่างไร? หลิวซื่อได้ยินดังนั้นก็รีบหดนิ้วกลับ เปลี่ยนจากข่วนเป็นตบ คิดจะฟาดฉีเล่อเล่อสักสองฉาดแทน ทันใดนั้น ใบหน้าของฉีเล่อเล่อก็ปรากฏรอยยิ้มประหลาด นางอ้าปากงับมือหลิวซื่อ กัดนิ้วชี้ของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ ก่อนออกแรงกัดดังกร๊อบ หลิวซื่อกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด “อ๊าก! เจ็บ ๆๆ...” ฉีเล่อเล่อถ่มน้ำลายหลายครั้ง พลางคิดว่าคราวนี้ขาดทุนเสียแล้ว หญิงคนนี้เพิ่งกลับมาจากทำงานแล้วยังไม่ได้ล้างมือด้วยซ้ำ ช่างน่าขยะแขยงจนแทบอาเจียน! นางกวาดสายตาเย็นเยียบมองทุกคน “ต่อไปถ้าใครกล้าแตะต้องข้าอีก ข้าจะไม่เกรงใจผู้นั้นแน่” พูดจบก็จ้องทุกคนด้วยใบหน้ามืดครึ้ม ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ เสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดของหลิวซื่อดึงคนในบ้านให้เข้ามามุงดูทั้งหมด หากประตูลานบ้านไม่ได้ปิดอยู่ ไม่รู้ว่าข้างนอกจะมีคนมามุงดูมากเพียงใด ตอนนี้บนกำแพงก็มีศีรษะหลายหัวโผล่ขึ้นมาชมเรื่องสนุกแล้ว ตาเฒ่าหลี่มองสีหน้าของหลานสาวแล้วใจหล่นวูบ เด็กคนนี้คงไม่ได้เสียสติไปแล้วกระมัง? อีกสองวันตระกูลฟู่ก็จะมาหมั้นหมายและมอบสินสอดแล้ว อย่ามามีปัญหาเอาตอนนี้จนขายไม่ออกเชียว เขาขมวดคิ้วตวาด “ทำงานกันยังไม่เหนื่อยหรืออย่างไร? ยังไม่รีบเก็บกวาดแล้วมากินข้าวอีก! ตอนบ่ายยังต้องลงนา!” ฉีเล่อเล่อมองตาเฒ่าที่ดูภายนอกเหมือนจะยุติธรรมผู้นี้แล้วอดนับถือไม่ได้ ช่างวางตัวเป็นกลางได้ถูกจังหวะสำคัญเสียจริง! ทันทีที่ผู้เฒ่าหลี่เอ่ยปาก ก็ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกันเงียบ ๆ โต๊ะอาหารถูกตั้งไว้กลางลาน ตอนนี้อากาศอบอุ่น กินข้าวข้างนอกจึงโปร่งโล่งกว่า พวกที่แอบมุงดูอยู่เห็นว่าบ้านหลี่สงบลงแล้วก็พากันจากไปอย่างหมดสนุก ยังพูดคุยกันอย่างเสียดายว่า “ทำไมไม่ตีกันต่อเล่า ยังดูไม่ทันสนุกเลย วันนี้เด็กสาวคนนั้นในที่สุดก็รู้จักมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว...” แม่เฒ่าหลี่มีป้าสะใภ้ใหญ่ประคองไปนั่งยังที่นั่งประธาน ก่อนตวาดใส่ฉีเล่อเล่อ “วันนี้ไม่มีข้าวส่วนของเจ้า ไปให้อาหารไก่หลังบ้านเสีย” ยังไม่ได้จัดการนังเด็กเสี่ยวเล่อให้หนักสักยก แม่เฒ่าหลี่จึงยังรู้สึกอัดอั้นไม่หาย นิ้วของหลี่หลิวซื่อถูกกัดจนเลือดไหล แม้จะไม่ขาดแต่ก็เจ็บไม่น้อย นางจ้องบุตรสาวคนนี้อย่างเคียดแค้น พลางแอบด่าเสียงเบาว่า “นังตัวผลาญหนี้ นังแพศยา” ฉีเล่อเล่อยืนกอดอก ก่อนด่าเสียงดัง “นังแก่แพศยา!” หลี่หลิวซื่อลุกพรวดขึ้นอีกครั้ง “เจ้า...” ฉีเล่อเล่อยืดร่างผอมบางตรงเต็มความสูง พลางกำหมัดจนข้อนิ้วดังกร๊อบ ๆ หลี่หลิวซื่อตกใจจนรีบนั่งลงอีกครั้ง “ขี้เกียจจะสนใจเจ้า” แม่เฒ่าหลี่หยิบตะกร้าใส่อาหารแห้งขึ้นมา เตรียมแบ่งแผ่นแป้งธัญพืชหยาบตามปริมาณที่กำหนดไว้ ปกติแม่เฒ่าหลี่ ตาเฒ่าหลี่ และบุตรชายสองคนจะได้คนละสองแผ่น หลานชายได้คนละแผ่นครึ่ง สะใภ้ได้คนละหนึ่งแผ่น ส่วนเด็กสาวที่เหลือได้คนละครึ่งแผ่น สำหรับส่วนของฉีเล่อเล่อ วันนี้ไม่มี นางตั้งใจจะยกให้บุตรชายคนโต ฉีเล่อเล่อมองคนเหล่านั้น ความทุกข์ที่เจ้าของร่างเดิมเคยเผชิญพลันผุดขึ้นมาในใจ จู่ ๆ นางก็พุ่งเข้ามาราวกับสายลม คว้าตะกร้าอาหารแห้งจากมือแม่เฒ่าหลี่แล้วหันหลังวิ่งหนีไป ขณะที่ทุกคนยังยืนอึ้ง นางก็หายลับออกไปนอกประตูเสียแล้ว คนตระกูลหลี่ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะได้สติ ต่างร้องโวยวายพลางวิ่งไล่ตามออกไป แต่ด้านนอกประตูเงียบกริบ ไหนเลยจะยังเห็นเงาร่างผอมบางนั้นอีก