ตอนที่ 1 — บทที่ 1 พวกแกก็ไปเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่กับของปลอมนี่ด้วยกันเถอะ!

"ซู่~" น้ำเย็นเยียบจนเสียดกระดูกสาดลงมาบนตัว มู่ชิงหลีถูกบังคับให้ฟื้นขึ้นมา แก้มขวาแสบร้อนไปหมด ความปวดที่ท้องกลบความเจ็บบนใบหน้าเสียด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่เธอเจอทั้งคุ้นเคยและแปลกตา

เธอ กลับมาแล้วเหรอ!?

มู่ชิงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดีจริงๆ ระบบไม่ได้หลอกเธอจริงๆ ด้วย ทำภารกิจเสร็จก็ได้เกิดใหม่

ถ้าอย่างนั้น ชาตินี้ มีแค้นก็ต้องชำระแค้น มีเรื่องคับข้องใจก็ต้องทวงคืนให้หมด!

"พี่สาว พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม พี่สามไม่ได้ตั้งใจทำกับพี่แบบนี้หรอกนะ เขาแค่โกรธจนหัวร้อนไปเท่านั้นเอง"

เสียงอ่อนหวานแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู แฝงความเสแสร้งชวนสะอิดสะเอียนเหมือนกับชาติที่แล้ว

"แค่น้ำเย็นแก้วเดียว สาดแล้วถึงตายเลยหรือไง"

"ผลักโย่วหว่านตกบันไดแล้วยังมาทำหน้าน่าสงสารให้ใครดู"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ราวกับพวกเขาเป็นศัตรูคู่อาฆาต ไม่ใช่ญาติสายเลือดเดียวกัน

มู่ชิงหลีเงยหน้าขึ้น สาวน้อยในกระโปรงขาวที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรกำลังมองเธออย่างกระดากใจ ข้างกายมีผู้ชายตระกูลมู่ทั้งห้าคนรุมล้อมอยู่ ทำหน้าตาอ่อนโยนตามใจราวกับฝูงสุนัขที่คอยประจบประแจง

แต่พอหันมามองมู่ชิงหลี แววตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่ปิดบัง

ไม่นาน พวกเขาก็เอ่ยปากเหมือนกับชาติที่แล้ว

พี่ใหญ่ตระกูลมู่พูดเย็นชาราวน้ำแข็ง "มู่ชิงหลี พวกเรารับเธอกลับตระกูลมู่ ไม่ใช่ให้เธอมารังแกโย่วหว่าน"

พี่สองตระกูลมู่พูดอย่างโมโห "มู่ชิงหลี ถ้าเธอไม่ขอโทษ ฉันจะแบนเธอออกจากวงการ"

พี่สามตระกูลมู่พูดเสียงเย็น "ถ้ายังอยากอยู่ในตระกูลมู่ดีๆ ก็คุกเข่าลงขอโทษโย่วหว่านเดี๋ยวนี้"

พี่สี่ตระกูลมู่อารมณ์ร้ายที่สุด "จะพูดมากให้เสียเวลาทำไม มู่ชิงหลี ฉันจะนับถึงสาม ถ้าไม่คุกเข่าขอโทษโย่วหว่าน ฉันลงมือเอง!"

ส่วนหัวหน้าตระกูลมู่ มู่เฉิงชุน พ่อแท้ๆ ของมู่ชิงหลี ยืนมองอยู่อย่างไร้สีหน้า ไม่คิดจะห้ามแม้แต่น้อย

มุมปากของมู่ชิงหลีเบ้ขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงความดุร้าย

เธอกับมู่โย่วหว่านคือคุณหนูตัวจริงกับตัวปลอมที่ถูกสลับตัวกันตอนแรกเกิด

ก่อนกลับตระกูลมู่ เธอถูกผู้จัดการดาราคนหนึ่งชวนไปเซ็นสัญญา เพราะใบหน้าของเธอมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมอง ต่อให้อยู่ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยคนสวยก็ยังจัดอยู่ในกลุ่มสาวงามที่โดดเด่นสะดุดตา

มู่ชิงหลีเลยดังตั้งแต่เพิ่งเดบิวต์ แต่เพราะเธอเรื่อยเปื่อยเกินไปจนไม่มีผลงาน ไม่นานกระแสก็เงียบหายไป

ส่วนมู่โย่วหว่าน หลังจากเธอกลับมาก็โวยวายอยากเข้าวงการบันเทิงบ้าง พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนเลยเปิดบริษัทบันเทิงขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อคอยคุ้มกันดูแลเธอด้วยตัวเอง ไม่ถึงปีเธอก็กลายเป็นดาวรุ่งหน้าใหม่ที่มาแรง

เมื่อไม่นานมานี้ ทั้งสองไปร่วมงานอีเวนต์เดียวกัน

ในงาน พิธีกรหาเรื่องคุยแล้วถามขึ้นมาลอยๆ ว่าทั้งสองคนนามสกุลเดียวกัน เป็นญาติกันหรือเปล่า มู่โย่วหว่านทำสีหน้าปกติแล้วตอบว่าพวกเธอไม่รู้จักกัน

มู่ชิงหลีเองก็ขี้เกียจจะไปอ้างเป็นญาติกับเธออยู่แล้ว เลยบอกว่าไม่สนิทกัน

หัวข้อนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แต่หลังสัมภาษณ์จบ ตอนที่ทั้งสองเดินออกไปด้วยกัน มู่โย่วหว่านที่อยู่ข้างตัวเธอ จู่ๆ ก็ล้มลงจากบันได

ในมุมมองของคนนอก มันดูเหมือนเธอเป็นคนผลักอีกฝ่าย

เพราะเรื่องนี้ มู่ชิงหลีถูกแฟนคลับของมู่โย่วหว่านบนโลกออนไลน์ด่าเสียจนแทบไม่มีที่ยืน ยังไม่หมดแค่นั้น ตระกูลมู่ยังโกรธจัดเรียกเธอกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลมู่

พอกลับมาถึง สิ่งที่ต้อนรับเธอคือการตบหน้าหนึ่งครั้งกับน้ำเย็นผสมน้ำแข็งอีกหนึ่งแก้ว

พวกเขาไม่แม้แต่จะถามเธอสักคำ

ตอนนั้นมู่ชิงหลีปวดประจำเดือน ร่างกายอ่อนแอมาก เลยถูกตบจนสลบไป

แต่คนตระกูลมู่ยังเห็นว่าไม่พอ พี่สามมู่โย่วต้าน รองน้ำเย็นมาหนึ่งกะละมัง ราดลงบนหัวมู่ชิงหลีจนเธอฟื้นขึ้นมา แล้วบังคับให้เธอขอโทษ

มู่ชิงหลีไม่ยอมขอโทษในเรื่องที่เธอไม่ได้ทำ

จากนั้นเธอก็ถูกทุบตีอย่างโหดเหี้ยมและอัปยศที่สุดในชีวิต

พี่สี่มู่โย่วหมิงกระชากผมเธอ ตบหน้าเธอติดต่อกันหลายสิบครั้ง จนหน้าเขียวช้ำบวมเป่ง เกือบจะสลบไป

หลังจากนั้นยังเตะขาท่อนล่างของเธอจนหัก แล้วบังคับให้เธอคุกเข่าขอโทษของปลอมอย่างมู่โย่วหว่าน

มู่ชิงหลีที่บอบช้ำทั้งใจและกายไม่อาจออกมาชี้แจงได้ทัน จนถูกทั้งโลกออนไลน์ถล่มด่า ต้องแบกค่าปรับผิดสัญญามหาศาล ใช้ชีวิตรับจ้างทำงานไปวันๆ อย่างเลื่อนลอย

ขนาดนั้นแล้วมู่โย่วหว่านก็ยังไม่ปล่อยเธอไป ผู้หญิงคนนั้นเอาผลตรวจสุขภาพใบหนึ่งมาอ้างว่าหัวใจตัวเองไม่ดี ต้องเปลี่ยนหัวใจ ครอบครัวโง่บัดซบนี้ก็เลยวางยาสลบมู่ชิงหลีแล้วมัดเธอไว้บนเตียงผ่าตัด ควักหัวใจของเธอออกไป ซ้ำยังเอาเถ้ากระดูกของเธอไปโปรยลงในท่อน้ำเน่า

หลังจากตาย มู่ชิงหลีถูกระบบผูกติดตัว พาไปทำภารกิจในโลกต่างๆ รางวัลของภารกิจคือการเกิดใหม่ย้อนกลับมาที่จุดพลิกชะตา

เพียงแต่ว่า

มู่ชิงหลีชำเลืองมองนาฬิกานับถอยหลังสีดำที่กะพริบอยู่บนหลังมือ ไม่ถึง 72 ชั่วโมง

ชีวิตของเธอ เหลืออยู่ไม่ถึงสามวัน

ก่อนจากไป ระบบบอกเธอว่า ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ต้องโด่งดังในวงการบันเทิง ค่าชื่อเสียงยิ่งสูง อายุขัยของเธอก็ยิ่งยาว

พอคิดถึงตรงนี้ มู่ชิงหลีก็หมดอารมณ์จะมาพล่ามเรื่อยเปื่อยกับพวกเขา คำหยาบหลุดออกจากปากทันที "ขอโทษ? ขอโทษกะผีน่ะสิ!"

พูดจบ เธอก็ล้วงโทรศัพท์ออกมา กด 110 (เบอร์แจ้งเหตุตำรวจของจีน)

ทุกคนในตระกูลมู่ตะลึงงัน

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่ามู่ชิงหลีที่เอาแต่เงียบและคอยเอาใจพวกเขาจะจู่ๆ ด่าคนออกมา

"มู่ชิงหลี เธอทำอะไรน่ะ" พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนขมวดคิ้ว

มู่ชิงหลีได้ยินก็ยกหน้าจอที่กำลังโทร 110 ให้เขาดู พลางยิ้มตาหยี "ก็แจ้งความไง ไหนบอกว่าฉันใจร้าย ผลักมู่โย่วหว่านไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่แจ้งความล่ะ หรือว่าไม่อยากแจ้ง"

"ใครอนุญาตให้เธอแจ้งความ วางสายเดี๋ยวนี้" พ่อมู่ตวาดเสียงต่ำ

ในดวงตาของมู่โย่วหว่านผุดความตกใจและความงุนงงขึ้นมา

ไม่นะ มู่ชิงหลีบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมจู่ๆ ถึงจะแจ้งความ

มู่ชิงหลีกดปุ่มโทรออกทันที

"มู่! ชิง! หลี!" พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนกัดฟันกรอด

พี่สี่มู่โย่วหมิงที่ตั้งตัวได้ก้าวเข้ามาอย่างเร็ว หมายจะแย่งโทรศัพท์ของเธอ

ยังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงตำรวจสอบถามก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้

"สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุ 110 มีอะไรให้ช่วยเหลือคะ"

"สวัสดีค่ะ ฉันต้องการแจ้งความ" ท่ามกลางสายตาจะกินเลือดกินเนื้อของคนตระกูลมู่ มู่ชิงหลีแจ้งความทีละคำ พร้อมบอกที่อยู่ของคฤหาสน์ตระกูลมู่ แล้วเสริมอีกว่า "ถ้าระหว่างนี้ฉันเกิดเป็นอะไรไปหรือติดต่อไม่ได้ ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล ฝีมือคนของกลุ่มบริษัทมู่แน่นอน จับพวกเขาได้เลยค่ะ"

"รับทราบค่ะ เดี๋ยวเราจะส่งเจ้าหน้าที่ไปทันที"

ไม่นานสายก็ถูกวางลง

ในคฤหาสน์ตระกูลมู่เงียบราวกับป่าช้า ผู้ชายตระกูลมู่หลายคนหน้าดำเป็นก้นหม้อ

น้องสาวและลูกสาวที่ไม่เคยมีตัวตนในสายตาพวกเขา สวนกลับใส่หน้าพวกเขาอย่างจัง

พ่อมู่โอบมู่โย่วหว่านที่ทำหน้าน้อยใจไว้ในอ้อมแขน ก่อนออกคำสั่ง "มู่ชิงหลี เธอโทรกลับไปถอนแจ้งความเดี๋ยวนี้"

พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนขมวดคิ้ว "มู่ชิงหลี ฉันว่าเธอเสียสติไปแล้ว เธอจะก่อเรื่องอะไรกันแน่"

พี่สองมู่โย่วซิงพูดอย่างรังเกียจ "น่าขายหน้าสิ้นดี ตัวเองใจร้ายแท้ๆ ยังกล้าแจ้งความอีก ฉันมีน้องสาวแบบเธอได้ยังไงกัน ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีก็แล้วไป ยังจะมาสร้างเรื่องอีก"

ถ้าเป็นชาติที่แล้ว มู่ชิงหลีคงยังเจ็บปวดกับท่าทีและคำพูดของพวกเขา

แต่ตอนนี้ เธอหัวเราะเย็นชาแล้วสวนกลับ "แล้วฉันมีครอบครัวสมองขี้เลื่อยแบบพวกแกได้ยังไงล่ะ! พี่ชายสี่คนกับพ่ออีกหนึ่ง ตาบอดกันหมดเหมือนตัวตุ่นตัวเบ้อเริ่ม ไม่สิ ตัวตุ่นยังตาดีกว่าพวกแกอีก เจอของปลอมเข้าไปก็รักจนหัวปักหัวปำ ไอ้พวกเต่าตาบอดใจดำ"

ท่ามกลางสีหน้าเขียวคล้ำของคนตระกูลมู่ เธอด่าต่อ "ยังจะให้คุกเข่าขอโทษยัยนั่นอีก ต่อให้พวกแกตายไปหมด ฉันก็ไม่คุกเข่าให้หรอก ยัยนั่นน่ะเหรอ คู่ควรที่ไหนกัน"

"ที่ฉันคนนี้ยอมอดทนมาตลอด ก็เพราะยังนับพวกแกเป็นญาติ แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว"

พ่อมู่โกรธจนปลายนิ้วที่ชี้ไปทางมู่ชิงหลีสั่นระริก "ลูกอกตัญญู เธอ... เธอเพิ่งพูดว่าอะไรนะ"

"ตาบอดแล้ว หูยังหนวกอีกหรือไง ได้ ได้ ได้ งั้นจะพูดซ้ำให้ฟังอีกรอบ" มู่ชิงหลีพูดซ้ำทีละคำอย่างเย็นชา

"ฉันคนนี้ขอตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกแก พวกแกก็ไปเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่กับของปลอมนี่ด้วยกันเถอะ!"