ตอนที่ 10 — บทที่ 10 เลิกกันแล้วไม่บล็อก จะเก็บนายไว้ฉลองปีใหม่หรือไง?

"เราจะไปที่ซงโห่หลู่ ท่านประธานให้บัตรมา เข้าไปก็ได้รับการต้อนรับระดับวีไอพีเลย"

"อีกอย่างที่นั่นก็เงียบสงบ ตอนนี้เธอกลับมาดังอีกครั้ง ต้องระวังเรื่องความเป็นส่วนตัวด้วย"

มู่ชิงหลีไม่มีความเห็นอะไร

……

ไม่นานพวกเขาก็มาถึง

หลู่กวงจอดรถอู่หลิงมินิของตัวเอง แล้ววิ่งเหยาะๆ ลงจากรถไปเปิดประตูให้มู่ชิงหลี พร้อมกับเตือน "ใส่หมวกกับหน้ากากด้วย"

มู่ชิงหลีทำตาม

ทั้งสองเดินเข้าไปในซงโห่หลู่ พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับ หลู่กวงก็รีบบอกทันที "จองไว้แล้วครับ"

"ได้ค่ะ เชิญทางนี้เลยนะคะ" พนักงานยิ้มหวานพาทั้งสองเดินเข้าไปด้านใน

ระหว่างทางพบเจอผู้คนมากมาย ครึ่งหนึ่งเป็นหน้าตาที่เธอเคยเห็นผ่านจอโทรทัศน์มาแล้ว

เมื่อผ่านบริเวณใกล้ห้องน้ำ หลู่กวงพูดว่า "เธอไปก่อนเลย ฉันจะแวะเข้าห้องน้ำหน่อย"

มู่ชิงหลีพยักหน้า

หลู่กวงวิ่งจากไป

พอดีมีร่างสูงเดินสวนมา ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาทางมู่ชิงหลี เขาใส่หน้ากากเช่นกัน เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหล

มู่ชิงหลีจำได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคือหลินอี่เซวียน แม้ไม่คิดว่าโลกจะแคบขนาดที่เจอกันได้แบบนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะทักทาย

ไม่คาดคิดว่าหลินอี่เซวียนจะจำเธอได้ ตอนที่เดินสวนกัน เขาคว้าแขนเธอไว้ พร้อมถาม "ทำไมถึงบล็อกฉัน?"

มู่ชิงหลีมองเขาอย่างอึ้งๆ "เลิกกันแล้วไม่บล็อก จะให้เก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไง?"

หลินอี่เซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูจนปัญญา "อย่าป่วนแบบนี้ได้ไหม ทำไมเธอถึงให้เวลาฉันสักหน่อยไม่ได้?"

"ใครป่วนนาย?" มู่ชิงหลีมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย พร้อมสะบัดมือหลินอี่เซวียนออกด้วยแรงพอสมควร "ให้เวลานายจนหัวฉันขึ้นหญ้าเป็นทุ่ง ให้นายขี่ม้าเล่นสบายๆ เลยไหมล่ะ?"

"……"

หลินอี่เซวียนไม่คาดคิดว่าตัวเองยอมก้มหัวขนาดนี้แล้ว มู่ชิงหลีกลับยังไม่ไว้หน้าเขาเลยสักนิด ทำเอาหน้าแตกไปชั่วขณะ

เขาชำเลืองมองพนักงาน โชคดีที่อีกฝ่ายมีความเป็นมืออาชีพสูง พอเห็นทั้งสองคุยกันก็เดินออกไปไกลหลายเมตรเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของลูกค้า

หลินอี่เซวียนลดเสียงลง "ฉันกับเธอคนนั้นไม่มีอะไรกันจริงๆ เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ฉันชอบเธอคนเดียวมาตลอด"

คำพูดนี้ยิ่งทวีพลังทำลายล้างเมื่อประกอบกับดวงตาคู่นั้นที่ต่อให้มองอะไรก็ยังดูอบอวลไปด้วยความรัก

ชาติที่แล้วมู่ชิงหลีมักจมดิ่งไปกับสิ่งนี้

แต่ตอนนี้? ขอโทษด้วย เธอไม่ใช่ตัวเองที่โง่เขลาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

มู่ชิงหลียกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา "นายกับเธอคนนั้นจะมีอะไรกันหรือเปล่าก็ช่างเถอะ ฉันไม่ชอบนายแล้ว คำพูดพวกนี้เก็บไปพูดกับเธอคนนั้นก็แล้วกัน ลาก่อน"

พูดจบก็ก้าวเท้าเดินจากไป

"ชิง……" หลินอี่เซวียนอยากเรียกชื่อเธอแต่ก็กลัวจะเผยความสัมพันธ์ออกไป

เขาขมวดคิ้วแน่น หยุดนิ่งไปสองสามวินาทีก่อนจะหันหลังเดินจากไป

จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัวที่มีดอกกล้วยไม้สีทองอ่อนแกะสลักอยู่บนกรอบประตู หลินอี่เซวียนสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้เรียบร้อยก่อนจะผลักประตูเข้าไป

คนในห้องหันมามอง เผยใบหน้าเล็กๆ ที่สวยใสไร้เดียงสา "พี่อี่เซวียน ทำไมไปนานจังเลยล่ะคะ?"

หลินอี่เซวียนยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พลางอธิบาย "ข้างนอกคนเยอะน่ะ เลยช้าไปหน่อย ขอโทษนะโย่วหว่าน"

มู่โย่วหว่านยิ้มหวาน กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สีหน้าจู่ๆ ก็เปลี่ยนไป เธอมองไปทางด้านหลังเขา แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขวยเขิน "พี่สาว พี่ก็มาด้วยเหรอ"

หลินอี่เซวียนใจสั่นวูบ รีบหันหลังกลับไปมอง

มู่ชิงหลียักคิ้วยิ้ม เธอเพิ่งคิดอยู่พอดีว่าช่วงนี้หลินอี่เซวียนน่าจะไปถ่ายละครที่เมืองอื่น ถึงกับสงสัยว่าทำไมเขาถึงโผล่มาที่นี่ได้

ที่แท้ก็มาเป็นเพื่อนมู่โย่วหว่านนี่เอง

"ชิง……" หลินอี่เซวียนปวดหัวไปหมด เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่ามู่ชิงหลีจะตามมาด้วย

แถมยังมาเห็นภาพที่ทำให้เข้าใจผิดขนาดนี้อีก

"อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่มา……" หลินอี่เซวียนพูดยังไม่ทันจบประโยค มู่ชิงหลีก็ขัดขึ้นมา "ไม่ต้องอธิบาย ฉันขี้เกียจฟัง"

พูดจบเธอก็เดินจากไปเลย

ที่เดินมาถึงตรงนี้ไม่ใช่เพราะเธอแอบตามหลินอี่เซวียน แต่เป็นเพราะตำแหน่งที่จองไว้บังเอิญต้องเดินผ่านตรงนี้

บอกได้แค่ว่าฟ้าดินคงทนดูหลินอี่เซวียนพูดจาโป้ปดตอแหลไม่ไหว เลยจัดให้เธอโผล่มาตบหน้าเขาพอดี

หลินอี่เซวียนอยากวิ่งตามไป เพิ่งจะก้าวเท้า

ด้านหลังก็มีเสียงมู่โย่วหว่านที่แผ่วเบาดังขึ้นมา "พี่อี่เซวียน……พี่สาวโกรธหนูอยู่หรือเปล่า"

"ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก" หลินอี่เซวียนหยุดเดิน หันไปปลอบเธอ เพราะมู่ชิงหลีก็ทำเรื่องวุ่นวายกับเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

มู่โย่วหว่านจ้องมองไปทางที่มู่ชิงหลีเดินจากไป พูดด้วยความสงสัย "พี่สาวเหมือนจะนัดใครไว้นะคะ ทางนั้นห้องเหมยไม่ใช่เหรอ หนูนึกว่าพี่สาวมาที่นี่เพราะพี่อี่เซวียนพามาซะอีก ที่ไหนได้มากับเพื่อน แต่พี่สาวไม่ใช่มีแค่พี่อี่เซวียนคนเดียวเหรอคะ"

ซงโห่หลู่แบ่งห้องส่วนตัวออกเป็นสี่ระดับตามชื่อ เหมย หลาน จู๋ จวี๋ เรียงจากด้านหลังไปด้านหน้า ยิ่งอยู่ด้านหน้ายิ่งมูลค่าสูง ห้องหลานที่ทั้งสองอยู่ตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในห้องที่ตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นมาใช้บ่อยอยู่แล้ว ส่วนห้องเหมยนั้นมีน้อยคนนักที่จะได้เข้าไป

ระดับของมู่ชิงหลี เข้าซงโห่หลู่ได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่เลย จะพูดอะไรถึงขั้นเข้าไปห้องในสุด

สีหน้าหลินอี่เซวียนเปลี่ยนไป หน้าเขียวซีดขึ้นมาราง ๆ

มู่โย่วหว่านสังเกตสีหน้าของเขา รู้ว่าคำพูดสื่อนัยของตัวเองได้ผลแล้ว เลยรีบพูดกลบเกลื่อนทันที "อ้อ……พี่สาวอาจจะเดินผิดห้องก็ได้ค่ะ พี่อี่เซวียนอย่าคิดมากเลยนะคะ พี่สาวเขารักพี่อี่เซวียนที่สุดมาตลอด……"

หลินอี่เซวียนพูดว่า "ใช่สินะ อาจจะเดินผิด……"

ผ่านไปสักพัก แม้จะมีพนักงานเดินผ่านไปมาหลายเที่ยวแล้ว ก็ยังไม่เห็นมู่ชิงหลีเดินกลับมาบอกว่าหาห้องผิด

ฮึ่ม เขาช่างโง่เขลาจริงๆ! ไม่แปลกใจเลยที่เธอเลิกกันแบบเด็ดขาดขนาดนั้น ที่แท้ก็ไปเกาะนายทุนใหญ่แล้ว

นายทุนที่สามารถใช้ห้องเหมยของซงโห่หลู่ได้ คงต้องมีเงินมีอำนาจไม่น้อยเลยทีเดียว

ส่วนเขาเองกลับโง่ถึงขนาดกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเรื่องที่เธอขอเลิก

หลินอี่เซวียนสูดหายใจลึก มองมู่โย่วหว่านด้วยสายตาอ่อนโยน "เธอบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน เรื่องอะไรเหรอ"

"คือ……เรื่องของพี่สาวค่ะ" มู่โย่วหว่านรับจังหวะเปลี่ยนเรื่องทันที ใบหน้าเล็กๆ แสดงความขมขื่น "พี่อี่เซวียนคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนพี่สาวเผลอผลักหนูตกบันได พวกพี่ชายโกรธเรื่องนี้มากจนพูดแรงไปหน่อย พี่สาวก็เลยโกรธ บอกว่าจะตัดขาดกับทางบ้าน แถมยังไปขอเงินจากพวกพี่ชายด้วยค่ะ"

หลินอี่เซวียนพูดด้วยความหงุดหงิด "ทำไมเธอถึงไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้!"

เดิมทีทางบ้านก็ไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของทั้งสองอยู่แล้ว เธอไม่ยอมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในตระกูลมู่ กลับยังทำเรื่องป่วนสร้างปัญหาอีก

"พี่อี่เซวียนอย่าพูดแบบนั้นสิ พี่สาวเขาอาจจะ……ยังไม่ชินกับหนูก็ได้ค่ะ" ขอบตามู่โย่วหว่านแดงขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนิ่ม "หนูตั้งใจจะมาขอให้พี่อี่เซวียนช่วยพูดกับพี่สาวให้หายโกรธแท้ๆ ไม่คิดเลยว่า……อุ๊ย ทำยังไงดีล่ะเนี่ย"

หลินอี่เซวียนพูดว่า "ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก เธอเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้อยู่แล้ว ปล่อยไว้สักพักเดี๋ยวก็หายเอง" เขาหยุดชั่วครู่ รู้ตัวว่าน้ำเสียงตัวเองไม่ค่อยดี เลยผ่อนเสียงให้อ่อนโยนขึ้น "ดีนะที่เธอใจกว้าง ไม่ถือสาพี่สาวเธอ ฉันขอบคุณแทนพี่สาวเธอด้วยแล้วกัน"

มู่โย่วหว่านเอื้อมมือมาจับแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "พี่อี่เซวียน อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พี่สาวก็แค่ใจน้อยไปหน่อยเอง จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีมากเลยนะ พี่อี่เซวียน……อุ๊ย" ดูเหมือนขาเธอจะอ่อนแรง ตัวก็ซวนเซเข้าหาหลินอี่เซวียน

หลินอี่เซวียนรีบยื่นมือไปโอบเธอไว้ทันที

ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนหวานของสาวน้อย ร่างอบอุ่นนุ่มนวลในอ้อมกอดทำให้ดวงตาของเขาเข้มขึ้น ทั้งสองขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มคลุมเครือ

ในตอนนั้นเอง มีเสียงกระแอมแผ่วๆ ดังขึ้น