ตอนที่ 17 — บทที่ 17 ใบหน้าตำแหน่งเซ็นเตอร์

"ผู้กำกับคะ..." หวินซินเยว่กระอักกระอ่วนใจ อยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ผู้กำกับโบกมือ "ครั้งหน้าอย่าลืมนะ เอาใหม่อีกเทค"

นี่แหละคือเหตุผลที่ต้องมีการซ้อมฉากร่วมกัน

เพราะนักแสดงด้วยกันเองก็ต้องอาศัยความคุ้นเคยและการปรับจังหวะเข้าหากัน

แต่หวินซินเยว่กลับไม่คิดเช่นนั้น ใบหน้าของเธอร้อนวูบวาบ รู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าสายตาที่คนอื่นมองมาแฝงความเยาะเย้ยรอดูเธอขายขี้หน้าเอาไว้

เธอเงยหน้ามองมู่ชิงหลี ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ พูดขู่เบาๆ "มู่ชิงหลี เธอระวังตัวไว้ให้ดี"

มู่ชิงหลียกมุมปาก ตอบกลับเบาๆ เช่นกัน "คนที่ควรระวังตัวคือเธอต่างหาก"

ทั้งสองโต้ตอบกันแค่แวบเดียวก็จบ แม้แต่นักแสดงบทบุรุษลำดับที่หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังฟังไม่ทันว่าพวกเธอพูดอะไรกัน

หลังจัดตำแหน่งยืนกันใหม่เรียบร้อย ผู้กำกับสั่งเพียงคำเดียว นักแสดงทุกคนก็เข้าประจำที่ของตน

ในวินาทีที่แสงไฟส่องมาที่ตัว หวินซินเยว่รวบรวมสมาธิเต็มที่

ขณะที่เสียงของมู่ชิงหลีดังขึ้น เธอหันหน้าไปทันที ท่องบทในใจ เตรียมไว้ว่าพอมู่ชิงหลีพูดจบ เธอจะรับบทต่อได้เลย

มู่ชิงหลีพูดบทจบ แล้วแยกคนทั้งสองออกจากกัน สายตาที่มองมายังหวินซินเยว่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

สมองของหวินซินเยว่ว่างเปล่าไปหมด

บทพูดว่าอะไรนะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งที่เมื่อกี้เธอยังท่องบทอยู่เลย มันอยู่แค่ปลายลิ้นแท้ๆ

หน้าผากของหวินซินเยว่มีเหงื่อผุดขึ้น ขณะที่เธอกำลังร้อนใจสุดขีด เสียง "คัต" ที่คุ้นหูก็ดังขึ้น

ผู้กำกับวังเฟิงขมวดคิ้ว "หวินซินเยว่ เธอเหม่ออะไรอยู่?"

หวินซินเยว่อยากอธิบายแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง จะให้บอกว่าตัวเองลืมบทงั้นเหรอ

แบบนั้นไม่ยิ่งทำให้ดูเหมือนเธอไม่มีความเป็นมืออาชีพหรอกเหรอ

"ผู้ช่วย" ผู้กำกับวังเฟิงโบกมือ ผู้ช่วยที่อยู่นอกกองถ่ายวิ่งเข้ามา ยื่นสมุดบทให้หวินซินเยว่

หวินซินเยว่หน้าแดงก่ำรับสมุดบทมา ท่องประโยคที่ว่า "คุณกู่ ช่วยสำรวมตัวหน่อย ฉันกับประธานซูแค่คุยเรื่องธุรกิจกันเท่านั้น" ซ้ำไปซ้ำมาในใจ พยายามท่องให้ขึ้นใจ

"โอเคแล้วค่ะ ผู้กำกับ รอบนี้ฉันไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ได้ เข้าประจำตำแหน่ง! แอ็คชั่น!!"

หนึ่งนาทีต่อมา

คัตอีกครั้ง

สามนาทีต่อมา

คัตอีกรอบ

เหงื่อของหวินซินเยว่แทบจะละลายเครื่องสำอางบนหน้าไปหมดแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วมันมีปัญหาตรงไหน ทำไมทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับมู่ชิงหลี ตัวเองถึงพูดอะไรไม่ออกเลย

บทพูดที่เหลือเธอยังจำได้ด้วยซ้ำ แต่กลับพูดออกมาไม่ได้

ต่อให้ฝืนอ้าปากพูดออกมาได้ น้ำเสียงก็ยังติดๆ ขัดๆ ภาพลักษณ์สาวน้อยผู้เข้มแข็งพังไม่เป็นท่า

ผู้กำกับวังเฟิง: ……

เขามองไปที่ผู้ช่วยผู้กำกับ ถามด้วยน้ำเสียงงุนงงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "วันนั้นคนที่มาแสดงให้ดู ไม่ใช่หวินซินเยว่ตัวจริงหรือไง?"

หวินซินเยว่ตอนนี้กับตอนทดสอบบทวันนั้นแทบจะเป็นคนละคนกัน

ผู้ช่วยผู้กำกับดันแว่นตาขึ้นอย่างใจเย็น "แบบนี้ก็มีให้เห็นเหมือนกัน พวกที่จบจากสถาบันการแสดงมาโดยตรง การทดสอบบทก็เหมือนโจทย์ที่ซ้อมมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันรอบ แต่กองถ่ายนี้เหมือนข้อสอบชุดใหม่จากอาจารย์คนใหม่ คะแนนจะต่างกันบ้างก็เรื่องปกติ"

"ปกติอะไรวะ……ห่า! คนที่ไม่ได้จบสถาบันการแสดงยังเล่นได้ดีขนาดนี้เลย!" วังเฟิงพูดคำหยาบเบาๆ สีหน้าไม่ดีเลย

"คัตแล้วคัตอีกอยู่นั่นแหละ แบบนี้จะถ่ายกันต่อยังไง?"

"น่าจะใกล้เสร็จแล้ว" ผู้ช่วยผู้กำกับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย สายตาเหลือบไปทางมู่ชิงหลีอย่างไม่ตั้งใจ

ขอแค่บทสตรีลำดับที่สามคนนี้ยอมไว้มือให้บทสตรีลำดับที่หนึ่งบ้างก็พอ

ทางฝั่งนั้น หวินซินเยว่แต่งหน้าซ่อมไปแล้วสี่รอบ แทบจะต้องแต่งหน้าใหม่ทั้งหมด

ฉากนี้เป็นฉากที่ยากที่สุดเท่าที่เธอเคยถ่ายมาตั้งแต่เข้าวงการ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

หวินซินเยว่รู้สึกอึดอัดใจสุดๆ ผู้ช่วยและผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ คอยปลอบใจเธอ "เรื่องปกติน่า ซินเยว่ ตอนเริ่มถ่ายมันต้องปรับตัวเข้าหากันก่อนทุกครั้ง พอปรับตัวได้แล้วก็จะลื่นไหลเอง"

"ใช่ค่ะ บางทีอาจเป็นเพราะพี่ซินเยว่กับเธอพลังงานไม่ถูกกันก็ได้นะคะ" ผู้ช่วยตัวน้อยเพิ่งพูดจบก็ถูกผู้จัดการผลักไหล่ "อย่าพูดมั่วสิ ไปหยิบน้ำที่จุดเครื่องดื่มมาให้ซินเยว่หน่อย"

ผู้ช่วยตัวน้อยพูด "อ๋อ" แล้วเดินจากไปด้วยความไม่พอใจ

คำว่าพลังงานไม่ถูกกันเข้าหูหวินซินเยว่แล้วฟังดูเข้าท่า เธอพยักหน้าเห็นด้วย "พูดถูกแล้ว มู่ชิงหลีคนนี้มันน่ารำคาญจริงๆ" เธอพูดไปคิดไป ไม่นานก็นึกวิธีออก "คิดออกแล้ว! ฉันก็แค่มองว่าเธอไม่ใช่ตัวละคร แต่เป็นมู่ชิงหลีตัวจริงก็พอ! แบบนี้ต้องได้ผลแน่"

ฉากเริ่มถ่ายใหม่อีกครั้ง คราวนี้กลับผ่านฉลุยอย่างไม่คาดฝัน

หวินซินเยว่เองก็รู้สึกว่าตัวเองลื่นไหลขึ้นมาทันที บทพูดไม่ติดขัด สมองไม่มึนงง ทุกอย่างคล่องตัวไปหมด

จากนั้นเทคนี้ก็ดำเนินไปจนจบอย่างไม่มีสะดุด

หลังจากผู้กำกับตะโกน "OK" เขาเองก็รู้สึกเหมือนฝันไป

ถ่ายเสร็จจริงๆ เหรอ?

เขาย้อนดูเทคที่เพิ่งถ่ายไป ถ่ายเสร็จจริงๆ แถมผลลัพธ์ยังออกมาดีทีเดียว

"แปลกจริงว่ะ" ผู้กำกับวังเฟิงพึมพำ ผู้ช่วยผู้กำกับพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย

"ไม่แปลกหรอก"

"รู้แล้วน่า หมายความว่าปรับตัวเข้ากันได้แล้วใช่ไหม"

ผู้ช่วยผู้กำกับยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ที่ไหนจะเป็นเพราะปรับตัวเข้ากันได้ ชัดเจนว่าเป็นเพราะสาวน้อยที่ข่มการแสดงของอีกฝ่ายอยู่นั้นยอมถอยให้เองต่างหาก

เขาสงสัยมาก คนที่ไม่เคยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้านการแสดงมาก่อนเลยจะข่มการแสดงคนอื่นได้ยังไง หรือว่านี่จะเป็นพรสวรรค์แท้ๆ? เขาไม่เชื่อ

ในกองถ่าย ดวงตาของหวินซินเยว่เต็มไปด้วยความลำพองใจ "วิธีนี้ได้ผลจริงๆ ด้วย เล่นแบบนี้แหละ"

ห่างออกไปไม่กี่เมตร มู่ชิงหลีที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าซ่อมเครื่องสำอางให้ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

จากนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนว่าฉากต่างๆ จะเป็นไปตามที่ผู้กำกับและหวินซินเยว่คิดไว้จริงๆ ไม่ว่าจะเพราะปรับตัวเข้ากันได้แล้ว หรือเพราะเจอวิธีที่ถูกต้องแล้วก็ตาม ทุกอย่างราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ

ไม่นาน ก็ถึงเวลาค่ำ

วังเฟิงตะโกน "OK" ครั้งสุดท้าย เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "วันนี้แค่นี้ก่อน เลิกงาน"

"เลิกงานแล้ว"

มู่ชิงหลีเดินออกจากกองถ่าย ถ่ายมาเกือบทั้งวันก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

หลู่กวงยื่นน้ำเก๋ากี้ให้ "ดื่มหน่อย จะได้มีแรง เย็นนี้อยากกินอะไร?"

"สเต็ก กุ้งทอด เนื้อย่างไม้เสียบ"

หลู่กวงยิ้มอย่างใจดี "ไม่ได้หรอกนะ กินพวกนี้เดี๋ยวก็อ้วนหรอก"

มู่ชิงหลี: ……

แล้วจะถามฉันทำไม?

*

โรงแรมกองถ่าย

มู่ชิงหลีได้รับห้องมาตรฐานหนึ่งห้อง ถือว่ากว้างขวางพอสมควร หลู่กวงนำสลัดผักกับอกไก่ต้มมาให้ รอจนมู่ชิงหลีกินหมดเลยกลับไปห้องของตัวเอง

มู่ชิงหลีปิดประตู ถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้ง

ตลอดหลายปีที่ทำภารกิจข้ามโลกมา ร่างกายของเธอแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดามานานแล้ว จะกินเนื้อสัตว์มากแค่ไหนก็ไม่อ้วน แถมยังต่อสู้เก่งอีกด้วย

แต่ตอนนี้…… เธอบีบข้อมือเรียวเล็กของตัวเอง

เริ่มจากการออกกำลังกายก่อนแล้วกัน

มู่ชิงหลีมีวิธีฝึกร่างกายอยู่หลายแบบ เธอเลือกวิธีที่เหมาะกับตัวเองแล้วเริ่มลงมือทำ

เปลี่ยนเป็นชุดกีฬา ใส่หูฟัง วิ่งไปพลางฟังคอร์สเรียนออนไลน์ไปพลาง

มู่ชิงหลีออกจากห้องไปได้ไม่นาน เว่ยป๋อก็คึกคักขึ้นมา

กองถ่าย 《แสงแดดอันอ่อนโยน》 ปล่อยภาพลุคตัวละครออกมา พร้อมทั้งซื้อโปรโมทด้วย

นักแสดงนำหลายคนก็แอบเสียเงินปั่นแฮชแท็กของตัวเองด้วยเหมือนกัน

แต่ในเวลานั้นเอง มีแฮชแท็กหนึ่งที่พุ่งขึ้นด้วยความเร็วราวกับจรวด

จากนั้นก็แซงหน้าเทรนด์ที่พวกเขาซื้อไว้ ขึ้นไปอยู่แถวหน้า

#มู่ชิงหลี ใบหน้าตำแหน่งเซ็นเตอร์#

พอเห็นเทรนด์นี้ หวินซินเยว่กับคงหย่าหมี่ก็โกรธจนแทบบ้า

ทั้งสองกดเข้าไปดูรายละเอียด ก็เห็นบัญชีการตลาดบัญชีหนึ่งกำลังยกยอมู่ชิงหลีว่าหน้าตาดีสุดๆ ยืนอยู่ตรงไหนตรงนั้นก็กลายเป็นตำแหน่งเซ็นเตอร์ไปโดยปริยาย

"ตำแหน่งเซ็นเตอร์? เธอคู่ควรตรงไหน!" หวินซินเยว่โกรธจนทนไม่ไหว กำลังจะสั่งลบเทรนด์นี้อยู่แล้ว ก็เห็นว่าความร้อนแรงของเทรนด์มู่ชิงหลีเริ่มตกลง

เธอดีใจ

ฮ่าๆๆๆๆ ทำตัวเลวเกินไปก็เลยมีคนมาลงโทษแทนฟ้าจนได้

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นฝีมือคนดีคนไหน

หวินซินเยว่อารมณ์ดีขึ้นมาก นึกถึงมู่โย่วหว่านได้ก็รีบแชร์ข่าวดีนี้ให้เธอทันที

ทางฝั่งนั้น มู่โย่วหว่านได้รับข้อความแล้วกลับไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

เพราะคนที่ลบเทรนด์นั้นก็คือตัวเธอเอง