ตอนที่ 29 — บทที่ 29 ก็แค่หมาตัวหนึ่งของมู่โย่วหว่าน

สามทุ่ม

มู่ชิงหลีไลฟ์ให้มี่เฟิงเสร็จ ก็หยิบตำราเรียนขึ้นมาอ่านจนถึงสี่ทุ่มครึ่งแล้วเข้านอน

จากนั้นแต่ละวันก็วนเวียนอยู่แค่นั้น ถ่ายละคร ออกกำลังกาย แล้วกลับโรงแรม

ระหว่างนี้หวินซินเยว่ก็เงียบๆ ไม่ได้หาเรื่องใส่ตัวอีก คงเป็นเพราะเรื่องของคงหย่าหมี่ทำเอาเธอเข็ดจนไม่กล้าหือ

ทางฝั่งมู่โย่วหว่านก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร ดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องที่ถูกแย่งพรีเซนเตอร์ไปสักงานหนึ่ง

วันนี้

"OK ปิดกล้อง!!"

ในกองถ่าย มู่ชิงหลีเก็บสีหน้า สลัดตัวเองออกจากบท แล้วเดินออกมา

หลู่กวงรอเธออยู่ ในมือถือผ้าขนหนูกับน้ำ

"ยินดีด้วย ใช้เวลาเกือบสามเดือน ในที่สุดพวกเราก็ปิดกล้องแล้ว!"

มู่ชิงหลีรับน้ำมาดื่มไปอึกหนึ่ง แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าผาก "สองเดือนสิบเจ็ดวันแปดชั่วโมง"

"เวรเอ๊ย นี่เธอจำได้ละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ"

มู่ชิงหลีสีหน้าไม่เปลี่ยน ก้มมองหลังมือตัวเอง ตัวเลขนับถอยหลังบนนั้นเหลือไม่ถึง 72 ชั่วโมง

ช่วงถ่ายละครที่แทบจะตัดขาดจากโลกภายนอกแบบนี้ ค่าชีวิตที่สะสมไว้ก่อนหน้านี้ก็ใกล้จะหมดลงแล้ว

จะไม่จำให้แม่นได้ยังไง

หลู่กวง "ไปกันเถอะ ไปทักทายผู้กำกับกับทีมงานหน่อย ขอบคุณที่ดูแลกันมาตลอด ฉันซื้อของขวัญมาแจกทุกคนด้วย"

"ขอบคุณพี่กวงนะ"

"เกรงใจกันทำไมล่ะ"

หลังทั้งสองเดินจากไปได้ไม่นาน หวินซินเยว่ก็เดินเข้ามา เธอชำเลืองมองโทรศัพท์

บนหน้าจอเป็นข้อความที่มู่โย่วหว่านส่งมา ถามว่าวันนี้มู่ชิงหลีปิดกล้องหรือยัง

หวินซินเยว่ตอบว่าใช่ แล้วบ่นเธอต่อ "เธอจะไปสนใจมู่ชิงหลีทำไมนักหนา ยัยนั่นแย่งพรีเซนเตอร์ของเธอไปแล้วนะ! หน้าไม่อายจริงๆ"

มู่โย่วหว่านส่งมาอีกข้อความหนึ่ง

หวินซินเยว่เบิกตากว้าง ตอบกลับด้วยข้อความเสียง "เธอจะเชิญมู่ชิงหลีมางานวันเกิดตัวเองจริงเหรอ ไม่กลัวยัยนั่นเล่นเล่ห์แย่งความรักไปอีกหรือไง ครั้งก่อนก็..."

"ก็ได้ ฉันจะพูดแทนเธอเอง! แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าครั้งนี้มู่ชิงหลีกล้าก่อเรื่องอีก ฉันจะจัดการให้อายไปทั่ววงการไฮโซแน่ เธอก็ห้ามมาขวางฉันนะ"

……

มู่ชิงหลีกล่าวขอบคุณผู้กำกับวังเฟิงเสร็จ วังเฟิงก็ถามเธอต่อ "ผมเห็นเธออ่านหนังสือตลอดช่วงถ่ายละคร จะไปสอบเกาเข่าหรือเปล่า"

มู่ชิงหลีพยักหน้า

"เยี่ยม! ฝีมือการแสดงของเธอดีมาก ถ้าได้เข้าเรียนสายตรงมาขัดเกลาอีกหน่อย อนาคตไปได้ไกลแน่นอน สู้ๆ นะ!"

วังเฟิงยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้

"นี่เพื่อนของผมคนหนึ่ง ช่วงนี้เขากำลังเตรียมละครเรื่องใหม่ ผมแนะนำเธอไปแล้ว"

มู่ชิงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง รับนามบัตรมา เป็นกระดาษสีขาวล้วนพิมพ์ตัวอักษรสีดำ ส่งกลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆ บนนั้นเขียนชื่อสามตัวอักษรว่า ชิวเยี่ยนไป๋

เธอยังไม่ทันมีปฏิกิริยาอะไร หลู่กวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็สูดลมหายใจเข้าแรงๆ ด้วยความตกใจ

"ชิวเยี่ยนไป๋ ผู้กำกับวังครับ คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ท่านนี้เป็นผู้กำกับใหญ่ในวงการเลยนะครับ ได้ยินว่าละครของเขาไม่รับคนที่ไม่ได้จบสายการแสดงมาโดยตรงด้วยซ้ำ"

"ก็มู่ชิงหลีกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ! พอสอบเข้าไปได้ก็ถือว่าเรียนสายตรงแล้ว จะกลัวอะไร ผมเชื่อในตัวเธอ" ผู้กำกับวังตบไหล่มู่ชิงหลีเบาๆ แล้วยิ้มหันตัวจากไป

หลู่กวงหันมามองมู่ชิงหลี "หรือเธอสอบเข้าวิทยาลัยไฮอิ่งไปเลยดีไหม จะได้สบายกว่า"

"ไม่เอา ชิงหัว-เป่ยต้า (สองมหาวิทยาลัยชั้นนำอันดับหนึ่งของจีน) คือความฝันของฉัน"

มู่ชิงหลีเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังมาจากด้านหลัง

"ตลกจะตาย เธอจะสอบเข้าชิงหัว-เป่ยต้าเนี่ยนะ มู่ชิงหลี ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า"

มู่ชิงหลีหันตัวมา มองสีหน้าเยาะเย้ยของหวินซินเยว่ไปทีหนึ่ง แล้วก็ก้าวเท้าเดินจากไป

ท่าทีที่ไม่สนใจไยดีอย่างสิ้นเชิง

"เฮ้ย! หยุดตรงนั้นเลยนะ!" หวินซินเยว่ไม่คิดว่ามู่ชิงหลีจะกล้าเมินเธอ เอาความกล้ามาจากไหนกันนี่

เธอทำเป็นลึกลับ "ถ้าเธอเดินอีกก้าวเดียว ฉันจะทำให้เธอเสียใจแน่"

มู่ชิงหลีไม่หยุดฝีเท้า หลู่กวงชำเลืองมองหวินซินเยว่ไปทีหนึ่ง รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ประสาทจริงๆ

หลังเรื่องของคงหย่าหมี่ มีคนไม่น้อยแอบเปิดโปงเรื่องนี้บนโลกออนไลน์ ก่อให้เกิดความปั่นป่วนพอสมควร แต่ฝั่งคงหย่าหมี่ทุ่มเงินฟอกภาพลักษณ์อย่างบ้าคลั่งจนกดเรื่องนี้ลงไปได้

อาจเพราะเหตุนั้น หวินซินเยว่เลยไม่กล้าเผชิญหน้ากับมู่ชิงหลีตรงๆ ได้แต่พูดจาแดกดันเป็นบางครั้ง ซึ่งก็โดนมู่ชิงหลีสวนกลับจนจุกอยู่บ่อยๆ

หลังๆ มู่ชิงหลีรู้สึกว่ามันไร้สาระ เลยขี้เกียจสนใจเธอ

แต่ผลปรากฏว่าหวินซินเยว่ไม่เคยเข็ดหลาบเลยสักที

ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้นัก

หวินซินเยว่ไม่คิดว่ามู่ชิงหลีจะไม่สนใจจริงๆ แบบนี้ ร้อนใจขึ้นมา "พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของโย่วหว่าน เธอได้รับการ์ดเชิญหรือยัง เธอไม่อยากไปงานเลี้ยงของตระกูลมู่บ้างเลยเหรอ"

หลู่กวงหันขวับมาทันที จ้องหวินซินเยว่

สายตาของเขาทำเอาหวินซินเยว่สะดุ้ง "มองฉันแบบนี้ทำไม นายประสาทหรือเปล่า!"

มู่ชิงหลีที่เดินอยู่ข้างหน้าหันตัวกลับมา "ถ้ามู่โย่วหว่านอยากเชิญฉันไปบ้านตระกูลมู่ ก็ให้เขามาพูดเอง เธอน่ะยังไม่มีน้ำหนักพอ"

"เธอว่าอะไรนะ--" หวินซินเยว่กรี๊ดขึ้นมา เรียกสายตาคนทั้งกองถ่ายให้หันมามอง

เธอรีบเก็บสีหน้า เร่งฝีเท้าตามไปประชิดตัวมู่ชิงหลี แล้วกดเสียงต่ำตวาดด้วยความโกรธ

"มู่ชิงหลี อย่ามาไม่รู้ดีรู้ชั่วนักเลย ที่โย่วหว่านยอมให้เธอกลับไปก็เพราะใจดีมีเมตตา นี่ยังจะให้โย่วหว่านโทรมาเชิญเธอเองอีกเหรอ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"

หลู่กวงกำหมัดแน่น

ทั้งที่เสี่ยวหลีของพวกเขาต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตระกูล ของปลอมคนหนึ่งได้ดีมาถึงวันนี้ก็เพราะอาศัยบารมีของเธอแท้ๆ แต่คนภายนอกกลับมองว่าอีกฝ่ายใจดี

"ถุย! เธอเป็นตัวอะไรกันแน่ ก็แค่ลูกกระจ๊อกที่เขาใช้ให้มาส่งข่าว จะยโสอะไรนักหนา" หลู่กวงตวาดด้วยความโกรธ

หวินซินเยว่สีหน้าหม่นลงทันที "นายต่างหากที่เป็นลูกกระจ๊อก นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!"

"เธอเป็นใครกัน หยกอ๋องหรือราชินีหวังหมู่ (เทพเจ้าสูงสุดและมเหสีตามความเชื่อจีน)? ก็แค่หมาตัวหนึ่งของมู่โย่วหว่าน ยังวางท่าเป็นคนใหญ่คนโตอีก ต่อให้มู่โย่วหว่านมาเองก็ยังต้องเรียกเสี่ยวหลีของพวกเราว่าพี่สาวดีๆ แล้วเธอจะมาเบ่งอะไรนักหนา"

หลู่กวงชี้หน้าด่าหวินซินเยว่

หวินซินเยว่ไม่ได้เปิดเผยตัวตนในวงการ หลู่กวงเลยไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวตระกูลไฮโซ

ต่อให้รู้ ด้วยท่าทีเลวร้ายขนาดนี้ของหวินซินเยว่ เขาก็คงไม่ทำหน้าดีๆ ใส่เธออยู่ดี

เป็นตัวอะไรวะ!

หวินซินเยว่หน้าแดงก่ำ เธอเป็นกุลสตรีจากตระกูลใหญ่ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก ในวงการแม้จะเคยเจอคนที่ไม่รู้ตัวตนของเธอพูดจาไม่สุภาพใส่บ้าง แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าชี้หน้าด่าเธออย่างที่หลู่กวงทำ

"นาย นาย--ช่างข่มเหงกันเกินไปจริงๆ"

หลู่กวง "พวกเธอต่างหากที่ข่มเหงกันเกินไป งานเลี้ยงของพวกเธอมันวิเศษวิโสนักหรือไง ทำเป็นใจดี ราวกับว่าเชิญพวกเราไปแล้วเป็นบุญคุณใหญ่โตอย่างนั้นแหละ"

"คิดว่าไม่มีใครรู้หรือไงว่าในใจพวกเธอคิดชั่วอะไรอยู่ วางแผนจะเล่นงานใครอีกใช่ไหม"

"นายนั่นแหละพูดจาไร้สาระ! โย่วหว่านหวังดี พวกนายไม่รู้ดีรู้ชั่วเอง จะไปหรือไม่ไปก็ตามใจ"

หลู่กวงเพิ่งเท้าสะเอวเตรียมจะสวนกลับ ก็ได้ยินมู่ชิงหลีเอ่ยขึ้น "บอกมู่โย่วหว่านไปว่าฉันจะไป"

"ชิงหลี?" หลู่กวงทำหน้าไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน

หวินซินเยว่ยิ้มเยาะอย่างรู้ทัน "หึๆ รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องไม่ยอมปล่อยรังทองคำนี้ไปหรอก จะแกล้งเล่นตัวอะไรนักหนา"

เห็นท่าว่าหลู่กวงจะสวนคำอีก เธอทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า เจอกันที่คฤหาสน์ตระกูลมู่ แล้วหันหลังเดินจากไป

"ชิงหลี เธอตกลงไปงานวันเกิดบ้าบอนั่นได้ยังไง ดูก็รู้ว่ามู่โย่วหว่านไม่ได้คิดดีด้วยเลย" หลู่กวงรอจนอีกฝ่ายเดินไปแล้วก็รีบเตือนมู่ชิงหลี

"ต้องคิดจะใส่ร้ายเธออีกแน่ๆ! เธออย่าหลงกลนะ"

มู่ชิงหลียกมุมปาก "ในเมื่อมู่โย่วหว่านส่งใบท้าทายมาแล้ว ฉันจะไม่รับได้ยังไง อยากใส่ร้ายฉันเหรอ หึ หวังว่าจะไม่เสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีทางเสียเปรียบหรอก" เธอปลอบใจหลู่กวง

หลู่กวงยังไม่ค่อยวางใจนัก แต่เห็นว่าห้ามไม่ได้ ก็ได้แต่พยักหน้า

"ในเมื่อจะไปแล้ว พวกเราก็ต้องเตรียมตัวหน่อย เดี๋ยวฉันจะหาทางยืมชุดราตรีมาให้เธอสักชุด ต้องสวยสะกดทั้งงานแน่นอน"

มู่ชิงหลีไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่เมื่อหลู่กวงพูดแบบนั้นเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ

……

คืนวันนั้น

หลู่กวงส่งข้อความเสียงเล่าเรื่องนี้ให้เจียงหมิงเช่อที่ไปทำธุระอยู่ต่างประเทศฟัง "ท่านประธานครับ คนตระกูลมู่ลำเอียงเกินไปแล้ว ใส่ใจของปลอมคนนั้นขนาดนั้น ในใจเสี่ยวหลีจะเสียใจแค่ไหนกัน"

"ถึงปากเธอจะไม่พูดอะไร แต่ผมมั่นใจว่าในใจเธอต้องเศร้าที่สุดแน่ๆ"

"ผมว่าจะสั่งเค้กให้เธอในวันนั้น พวกเราจัดวันเกิดให้เธอกันเองเลยดีกว่าครับ"

——

ต่างประเทศ

ในคฤหาสน์ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงน้ำจากในห้องน้ำดังซ่า กระจกใสถูกไอน้ำจับจนพร่ามัว มีเงาร่างสูงใหญ่ทาบอยู่บนกระจกบานนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูถูกผลักเปิดออก

ร่างกำยำเปลือยท่อนบน มีเพียงผ้าขนหนูพันไว้ที่ท่อนล่าง หยดน้ำไหลรินลงมาจากด้านบน ผ่านกล้ามอก ลงไปกระจายอยู่ตามร่องกล้ามท้อง

โทรศัพท์สั่น

นิ้วเรียวยาวที่แดงระเรื่อหยิบขึ้นมา แล้วเช็ดไอหมอกที่จับอยู่บนหน้าจอออกเบาๆ

เมื่อเห็นข้อความที่หลู่กวงส่งมา แววตาของเจียงหมิงเช่อก็เข้มขึ้นวูบหนึ่ง

พิมพ์ข้อความสั้นๆ ตอบกลับไป

*

วันเกิด

มู่ชิงหลีตื่นขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม ในโทรศัพท์มีข้อความที่หลู่กวงส่งมาอยู่ไม่น้อย

นอกจากคำบ่นจุกจิกแล้ว เขายังบอกว่าชุดราตรีมาถึงแล้ว เดี๋ยวจะมีคนเอามาส่งให้ ให้เธอไปรับหน่อย ส่วนตัวเขาไปรับเซี่ยวหยวนแล้วรถติดอยู่กลางทาง อีกสักพักถึงจะมาถึง

มู่ชิงหลีตอบว่าโอเค พอดีกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เธอเดินไปเปิดประตู

หน้าประตูมีชายร่างสูงใหญ่ท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดดำทั้งตัว หมวกสีดำ หน้ากากอนามัยสีดำ จนมองไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นอย่างไร

มือข้างหนึ่งของเขาถือของบางอย่างที่ห่อด้วยผ้าไหมสีขาว ผูกเป็นโบว์ไว้

มือนั้นยังสวมถุงมืออยู่ด้วย

"ชุดราตรีของเธอ" เสียงของเขาไพเราะน่าฟังมาก

มู่ชิงหลีรับมา "ขอบคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไร" ชายคนนั้นพูดจบ นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พูดต่อ "สุขสันต์วันเกิด"

มู่ชิงหลีชะงักไป เงยตามองไปทางเขา