ตอนที่ 3 — บทที่ 3 เปิดเผยไม่ได้เหรอ? งั้นก็เลิกกัน

สีหน้าพ่อมู่ย่ำแย่ถึงขีดสุด "นี่เธอจะโทษว่าพวกเราผิดที่รับเธอกลับมางั้นสินะ?"

มู่ชิงหลีหัวเราะเยาะ "รับฉันกลับมาแล้วยังลำเอียงเข้าข้างอีกคนจนหน้ามืด ไม่เรียกว่าผิดแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"

"พวกเราลำเอียงงั้นเหรอ? มู่ชิงหลี เธอนี่ไม่สำนึกบุญคุณเอาเสียเลย ตระกูลมู่เคยให้เธออดข้าวหรือขาดเสื้อผ้าใส่ตรงไหน?" พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนเอ่ยขึ้นอย่างรังเกียจสุดขีด

"เป็นเธอเองต่างหากที่โลภไม่รู้จักพอ เรียกร้องเกินตัว"

พี่สองตระกูลมู่ "แถมยังเอาแต่แข่งกับโย่วหว่านไปทุกเรื่อง คิดจะแย่งของของเขา เธอเอาอะไรไปเทียบกับเขาได้?"

พี่สามตระกูลมู่ "ไร้สาระสิ้นดี"

มู่ชิงหลีไม่อยากแคร์คำพูดสมองขี้เลื่อยของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีแต่เสียงหัวเราะเย็นชา

เธอเหลือบมองโทรศัพท์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย "อีกห้านาทีตำรวจก็มาถึงแล้ว"

เสียงด่าทอของผู้ชายตระกูลมู่หยุดกึกทันที ราวกับถูกใครบีบคอเอาไว้ หน้าเขียวหน้าแดงกันไปหมด

มู่โย่วหว่านดึงปลายแขนเสื้อพ่อมู่อย่างน้อยใจ "พ่อคะ……" แล้วยังส่งสายตาน่าสงสารไปให้มู่โย่วเชียน

พี่ใหญ่มู่โย่วเชียนกับพ่อมู่สบตากัน คนแรกสูดลมหายใจลึก แล้วกดโทรศัพท์โอนเงิน "โอนไปแล้ว ถอนแจ้งความซะ"

พร้อมกับเสียงเย็นชาประโยคนี้ โทรศัพท์ของมู่ชิงหลีก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาเสียงใส

เงินสามล้านเข้าบัญชี

มู่ชิงหลีล็อกอินแอปธนาคาร พอแน่ใจว่ายอดคงเหลือคือสามล้าน มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจิดจ้า

"ลาก่อน"

เธอหันหลังเดินออกไปทันที

มู่โย่วหมิงที่ถูกเตะเข้าที่ของลับยังคิดจะขวางเธอ แต่พอเห็นเธอล้วงโทรศัพท์ออกมากดเบอร์ 110

เขาเลยต้องฝืนกลั้นเอาไว้อีกครั้ง

"อ้อจริงสิ เรื่องตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ต้องประกาศให้ใครรู้ก็ได้ ยังไงตอนแรกพวกคุณก็บอกคนอื่นว่าฉันเป็นญาติของคุณอยู่แล้ว" มู่ชิงหลีกำโทรศัพท์ไว้ หันกลับมาพูด

ตอนที่พวกเขารับตัวเธอกลับมา เพราะกลัวว่ามู่โย่วหว่านจะเสียใจจนตรอมใจตาย เลยไม่ได้ย้ายทะเบียนบ้านของเธอออกจากสถานสงเคราะห์

ตอนนี้เลยกลายเป็นความสะดวกของเธอไป

ผู้ชายตระกูลมู่มองมู่ชิงหลีเดินจากไปอย่างเชิดหน้าชูคอ สง่าผ่าเผย ก็พากันหน้าเขียวคล้ำไปหมด

มู่โย่วหว่านยิ่งอยากอาเจียนเป็นเลือด ดีที่มู่ชิงหลีถอนแจ้งความไปแล้ว

อ้อจริงสิ แล้วคำขอโทษล่ะ?!

……

หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลมู่

มู่ชิงหลีกดเรียกรถในแอป จากนั้นก็โทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง

โทรศัพท์ดังแค่ครั้งเดียวก็มีคนรับสาย

แต่น้ำเสียงปลายสายอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด "โอ้โห! คนยุ่งขนาดนี้ยังนึกถึงผู้จัดการอย่างฉันขึ้นมาได้ด้วยเหรอ?!"

ในแววตามู่ชิงหลีผุดความคิดถึงขึ้นมา "พี่กวง ฉันผิดไปแล้ว สัญญาว่าต่อไปจะตั้งใจทำงาน ไม่หนีงานอีก"

หลู่กวงได้ยินแล้วก็เหลือบมองไปทางเก้าอี้ผู้บริหารที่หันหลังให้เขาอยู่ไม่ไกลโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาอะไร เลยต่อว่าเบาๆ "ทั้งวันทั้งคืนในหัวเธอมีแต่แฟนหนุ่มราชาจอเงิน (นักแสดงชายเจ้าของรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยม) สมองติดรัก (หมกมุ่นกับความรักจนไม่คิดเรื่องอื่น) จนหมดทางรักษาแล้ว ฉันไม่เชื่อคำพูดของพวกสมองติดรักหรอก หวังจริงๆ ว่าสักวันโรคสมองติดรักจะเบิกประกันสุขภาพได้"

"พี่กวง จำได้ว่าพี่รับงานไลฟ์เชื่อมสาย (ไลฟ์ที่ต่อสายวิดีโอคุยสดกับอีกฝ่าย) ไว้ให้ฉันงานหนึ่งไม่ใช่เหรอ?"

หลู่กวง: ……

ให้ตายสิ ไม่ฟังที่ฉันด่าเลยสักคำใช่ไหม

"ไม่มี ฝันไปเถอะ ฉันฉีกสัญญาทิ้งไปแล้ว"

มุมปากมู่ชิงหลีอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ เธอรู้ว่าเขามี หลู่กวงคือผู้จัดการที่ค้นพบเธอและเซ็นสัญญาให้เธอเดบิวต์จนดังเปรี้ยง

เป็นคนดีที่ปากร้ายแต่ใจอ่อนอย่างไม่น่าเชื่อ

ชาติที่แล้วเขาหาทรัพยากรดีๆ ให้เธอไว้มากมาย แต่ตัวเธอเองกลับเอาใจไปจดจ่ออยู่กับรักแรกอย่างหลินอี่เซวียน แถมยังถูกตระกูลมู่กลั่นแกล้งกดดันไปมา เลยไม่มีแรงใจจะสู้ในวงการบันเทิงอย่างจริงจัง พลาดการสนับสนุนจากเขาไปมาก

ภายหลังตอนที่เธอแบกค่าปรับผิดสัญญามหาศาล เขายังคิดจะยื่นมือมาช่วยเธออีก น่าเสียดายที่ตอนนั้นเธอเสียโฉมจากอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง เลยอยู่ในวงการบันเทิงที่ตัดสินกันด้วยหน้าตาต่อไปไม่ได้

"สองทุ่ม ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อมรอเชื่อมสาย" มู่ชิงหลีมองรถแท็กซี่ที่มาถึงแล้ว "ไม่คุยแล้วนะ บายๆ"

"ฮัลโหล?!" หลู่กวงมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไปแล้ว เงยหน้าขึ้นรายงาน "ท่านประธาน มู่ชิงหลีบอกว่าคืนนี้จะเข้าร่วมไลฟ์เชื่อมสายครับ ผิดวิสัยเธอมาก ปกติเธอเป็นสายปล่อยวาง งานไหนไม่จำเป็นก็หายตัวไปเลย ตามยังไงก็ไม่เจอ"

เขายังพึมพำต่ออีก

"หรือว่าโดนแฟนคลับมู่โย่วหว่านด่าหนักเกินไป เลยเกิดอาการดื้อขึ้นมานะ?"

"ท่านประธาน เรื่องเชื่อมสายนี้……"

"ไปติดต่อมา" เสียงทุ้มกังวาลดังขึ้น

หลู่กวง "ครับ!"

——

พอกลับถึงบ้านเช่าของตัวเอง มู่ชิงหลีก็รีบค้นยาไอบูโพรเฟนออกมาเม็ดหนึ่ง กลืนลงไปแห้งๆ ทันที

เธอขดตัวอยู่บนโซฟารอให้ยาออกฤทธิ์ พอท้องไม่ค่อยปวดแล้วถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ในวีแชทมีข้อความใหม่เข้ามาเยอะมาก

ตระกูลมู่เร่งให้เธอขอโทษ

หลู่กวงส่งเครื่องหมายคำถามมา ถามว่าเธอแน่ใจแล้วจริงๆ หรือว่าจะไลฟ์

มู่ชิงหลีตอบหลู่กวงกลับไปว่าใช่อย่างหนักแน่นเด็ดขาด ส่วนคนตระกูลมู่ เธอไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

จัดการข้อความเสร็จ มู่ชิงหลีก็เปิดเว่ยป๋อ (โซเชียลมีเดียจีนคล้ายทวิตเตอร์) จำนวนแฟนคลับของเธอไม่ได้มากมายอะไร ช่วงที่เดบิวต์เคยดึงดูดแฟนคลับสายหน้าตามาได้กลุ่มหนึ่ง แต่พอผ่านมาสามปีก็หายไปเป็นจำนวนมาก จากแฟนคลับห้าหมื่นกว่าคน คาดว่าตอนนี้เหลือคนที่ยังเคลื่อนไหวจริงอยู่แค่ไม่กี่ร้อย

แฟนคลับที่ยังเหลืออยู่เหล่านี้เป็นประเภทที่ดูแค่หน้าตาล้วนๆ

ในช่องคอมเมนต์ แฟนคลับของมู่โย่วหว่านกำลังด่าเธออย่างบ้าคลั่ง ส่วนแฟนคลับกลุ่มนี้ก็ไม่ช่วยแก้ต่างให้เธอ เอาแต่พิมพ์ซ้ำๆ อยู่ประโยคเดียว

【สวยจนอยู่เหนือศีลธรรม】

แฟนคลับมู่โย่วหว่านโกรธจนแทบบ้า หันไปด่าพวกนั้นว่าค่านิยมบิดเบี้ยว เป็นพวกที่รอวันขึ้นข่าวอาชญากรรมกันทั้งนั้น

แฟนคลับกลุ่มนั้นหน้าหนาสุดๆ ไม่แคร์เลยสักนิด ยังไปโพสต์ความเห็นเลียจอ (คอมเมนต์ชื่นชมหน้าตาแบบออกนอกหน้า) สดใหม่ใต้โพสต์เซลฟี่เก่าๆ ของเธออีก

มู่ชิงหลีเห็นว่าพวกเธอเอาอยู่ดีอยู่แล้ว เลยไม่เข้าไปร่วมสมรภูมิ

พอย้อนกลับไปหน้าหลัก เว่ยป๋อรีเฟรชอัตโนมัติ โพสต์ล่าสุดโพสต์หนึ่งก็เข้ามาอยู่ในสายตา

หลินอี่เซวียน V 【ความใจดีคือเส้นขั้นต่ำที่สำคัญที่สุดของการเป็นคน】 ภาพประกอบเป็นรูปเซลฟี่ของเขาที่กองถ่าย

ในแววตามู่ชิงหลีผุดความเย้ยหยันขึ้นมาเล็กน้อย

เพิ่งคิดถึงอยู่แท้ๆ โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้า บนหน้าจอขึ้นชื่อที่บันทึกไว้ว่า แฟนหนุ่ม·อี่เซวียน

หลินอี่เซวียน เพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันในสถานสงเคราะห์ และเป็นรักแรกของเธอด้วย

มู่ชิงหลีในวัยสามขวบรู้สึกหวาดหวั่นไม่สบายใจกับสภาพแวดล้อมใหม่อย่างสถานสงเคราะห์ จนร้องไห้ทุกวัน

ตอนนั้นหลินอี่เซวียนที่แก่กว่าเธอสี่ปีคอยดูแลเธอเหมือนพี่ชายคนโต แถมยังแบ่งข้าวของของตัวเองครึ่งหนึ่งให้มู่ชิงหลีที่แย่งกับเด็กกำพร้าคนอื่นไม่ได้

ตอนนั้นมู่ชิงหลีรู้สึกว่าเขาคือแสงสว่างในชีวิตอันมืดมนของเธอ ในใจเลยเกิดความรู้สึกที่ต่างออกไป และพึ่งพาเขามาก

แต่ไม่คิดเลยว่าคนที่เธอทุ่มเททั้งใจให้คนนี้แหละ จะเป็นคนที่ทำร้ายเธอหนักที่สุด

เกิดใหม่กลับมาแล้ว มู่ชิงหลีย่อมไม่ลืมเขา ยังไงเขาก็อยู่ในรายชื่อล้างแค้นของเธอเหมือนกัน

เธอรับสาย น้ำเสียงเย็นชา "มีอะไรหรือเปล่า?"

หลินอี่เซวียนรับรู้ถึงความเย็นชาของมู่ชิงหลีได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก "ชิงหลี เรื่องทั้งหมดฉันรู้แล้ว เธอไปขอโทษเขาดีๆ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"นาย? นายทำอะไรได้ จะช่วยดับกระแสด่าให้ฉัน หรือจะออกมาประกาศต่อสาธารณะว่าฉันเป็นแฟนของนาย แล้วมายืนข้างฉัน?"

ชาติที่แล้วทำไมเธอถึงไม่ทันสังเกตนะ ว่าตอนนี้หลินอี่เซวียนก็คบคิดกับมู่โย่วหว่านไปแล้ว

ยังหลงคิดว่าเขาสงสารเธอจริงๆ นึกว่าโพสต์เว่ยป๋อนั้นเป็นการพูดแทนเธอ ซาบซึ้งจนแทบตาย

ที่ไหนได้ เขาพูดถึงความใจดีของมู่โย่วหว่าน ยัยตัวปลอมคนนั้นต่างหาก แถมเพราะคำพูดของผู้หญิงคนนั้นคำเดียว เขาก็รีบวิ่งไปช่วยติดต่อโรงพยาบาล ร่วมมือกับพวกหมาขี้ประจบตระกูลมู่จับเธอขึ้นเตียงผ่าตัด

ควักหัวใจของเธอออกไปแล้ว เขายังรับหน้าที่เก็บกวาดตามหลัง เอาเถ้ากระดูกของเธอไปโปรยลงท่อน้ำเน่า

หลินอี่เซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ชิงหลี อย่าเอาแต่ใจสิ ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเรายังเปิดเผยไม่ได้"

"เปิดเผยไม่ได้เหรอ? งั้นก็เลิกกันเถอะ"