ตอนที่ 168 — 168

บทที่ 168 เซี่ยนลิ่งเยี่ยมแรงงานเพื่อผูกใจราษฎร เมื่อหลีชิงจื้อมองเห็นทั้งสองคน ก็อดนึกถึงเจ้าของร่างเดิมของร่างนี้ไม่ได้ เจ้าของร่างเดิมไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่ก่อนที่ครอบครัวจะประสบเคราะห์ เป้าหมายในชีวิตของเขาคือการได้เป็นซือเหยียของเซี่ยนลิ่งสักคนหนึ่ง ซือเหยียทั้งสองมีท่าทีสุภาพกับหลีชิงจื้อเป็นอย่างยิ่ง คนที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงขุนนางมานาน ย่อมไม่มีทางสร้างศัตรูไปทั่วโดยไม่จำเป็น คนทั้งสี่ต้มน้ำชาพลางสนทนากันอยู่ในห้องเรือ ไม่นานก็มาถึงสถานที่ก่อสร้างท่าเรือ เรือลักษณะนี้มีขนาดใหญ่ การขึ้นลงเรือต้องใช้แผ่นกระดานพาด บ่าวรับใช้ยกกระดานลงจากเรือแล้วพาดเชื่อมกับฝั่ง จากนั้นเซี่ยนลิ่งโก่วจึงก้าวลงมาตามกระดานจนขึ้นฝั่ง เมื่อแรกมารับตำแหน่งที่อำเภอฉงเฉิง เพราะแผ่นกระดานพาดเรือส่วนใหญ่แคบ อีกทั้งเรือยังโคลงเคลง เซี่ยนลิ่งโก่วถึงกับไม่ค่อยกล้าเดิน แต่บัดนี้เขาเดินได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญแล้ว หลีชิงจื้อและอีกสามคนต่างเกี่ยงกันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายซือเหยียทั้งสองจึงเดินนำหน้า ส่วนหลีชิงจื้อเดินเป็นคนสุดท้าย แต่ถึงจะเดินอยู่ท้ายสุด เขาก็ยังสะดุดตาเป็นอย่างมาก ผู้คนที่รออยู่บนฝั่งต่างมองเห็นเขาตั้งแต่แรกเห็น สาเหตุที่ช่วงแรกหลีชิงจื้อวางตัวไม่โดดเด่น ก็เพราะในเวลานั้นเซี่ยนลิ่งโก่วถูกจำกัดอำนาจในอำเภอฉงเฉิงทุกด้าน ขณะที่ตัวเขาเองก็เป็นเพียงคนธรรมดา เขาเกรงว่าหากทำตัวโดดเด่นเกินไป จะมีคนลงมือกับคนในครอบครัวของเขา แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ประการแรก เซี่ยนลิ่งโก่วกุมอำนาจได้แล้ว ประการที่สอง แม้ก่อนหน้านี้เขาจะวางตัวต่ำต้อยเพียงใด หงฮุยก็ยังเกลียดเขาอยู่ดี... ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องระมัดระวังตัวเหมือนแต่ก่อนอีก หลีชิงจื้อเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ก่อนจะมองหาชาวหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนท่ามกลางฝูงชน สายตาของเขาดีมาก เขาเห็นพ่อค้าหลายคนที่เคยพบในงานสมาคมพ่อค้า รวมถึงจูเฉียนก่อน จากนั้นจึงเห็นบรรดาผู้คุมที่กำลังรักษาความสงบ ซึ่งเขารู้จักอยู่หลายคน แล้วจึงเห็นชาวหมู่บ้านเมี่ยวเฉียน เดี๋ยวก่อน... เหตุใดพ่อตาของเขาจึงอยู่ในฝูงชน? หลีชิงจื้อรู้สึกประหลาดใจ ตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปถามในภายหลัง หลีชิงจื้อเพียงแค่ประหลาดใจ แต่ชาวหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนในเวลานี้กลับตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกเขามองไม่ผิดใช่หรือไม่? คนที่ลงมาจากเรือพร้อมกับเซี่ยนลิ่งโก่ว ดูเหมือนจะเป็นหลีชิงจื้อ! แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนก็อดถามจินต้าเจียงไม่ได้ “ต้าเจียง นั่นลูกเขยของเจ้าหรือ?” จินต้าเจียงอ้าปากค้าง ก่อนตอบว่า “เหมือนจะใช่” อีกคนรีบพูดขึ้นว่า “อะไรคือเหมือนจะใช่? นั่นก็หลีชิงจื้อชัด ๆ เสื้อชุดนั้นเขาใส่มาหลายครั้งแล้ว!” “ใช่ นั่นแหละหลีชิงจื้อ” “เหตุใดเขาถึงมากับเซี่ยนลิ่ง?” “ท่านลุงต้าเจียง ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรกันแน่?” ..................................................................... จินต้าเจียงจะไปรู้ได้อย่างไร? ทั้งลูกชายและลูกสาวต่างไม่ค่อยเล่าเรื่องให้เขาฟัง ส่วนชาวบ้านคนอื่นเพียงแค่ตกใจ แต่เหยาจู่หมิงกลับหวาดกลัว เดิมทีเขายืนอยู่ข้างจินต้าเจียง เวลานี้กลับรีบก้มตัวเดินหลบไปซ่อนอยู่ด้านหลังฝูงชน ชาวบ้านที่เห็นภาพนั้นต่างพูดไม่ออก... การที่เซี่ยนลิ่งโก่วมาที่นี่ในครั้งนี้ ก็เพื่อผูกใจราษฎร ตอนแรกเขาเขียนสุนทรพจน์ยาวหลายร้อยอักษรด้วยตนเอง แต่หลังจากซือเหยียผู้รับผิดชอบดูแลงานเบ็ดเตล็ดอ่านแล้ว กลับบอกตรง ๆ ว่าใช้ไม่ได้ สุดท้าย ซือเหยียผู้นั้นเพียงสอนให้เขาพูดสำเนียงท้องถิ่นของอำเภอฉงเฉิงไม่กี่ประโยค เวลานี้เซี่ยนลิ่งโก่วจึงเดินไปพลางพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “สวัสดีทุกคน! ข้าคือเซี่ยนลิ่งแห่งอำเภอฉงเฉิง! ครั้งนี้ทุกคนมาทำงาน ข้าจะทำให้ทุกคนได้กินอิ่มแน่นอน! วันนี้จะฆ่าหมูให้ทุกคนกินเนื้อ!” ไม่เพียงเท่านั้น ซือเหยียผู้นั้นยังเตรียมหมูเป็น ๆ มาหลายตัว แล้วให้คนขนลงจากเรือต่อหน้าผู้คนทั้งหมด เมื่อแรงงานที่ถูกเกณฑ์ได้ยินคำพูดของเซี่ยนลิ่งโก่ว และเห็นหมูเหล่านั้น ต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมา และในเวลานั้นเอง ก็มีคนที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าตะโกนขึ้นจากกลางฝูงชนว่า “ขอบพระคุณใต้เท้า!” จากนั้นเสียง “ขอบพระคุณใต้เท้า!” ก็ดังขึ้นต่อเนื่องทั่วทั้งฝูงชน บางคนถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น แล้วโขกศีรษะคำนับเซี่ยนลิ่งโก่ว เมื่อมีคนเริ่มทำ คนอื่น ๆ ก็พากันคุกเข่าตามกันไป ชั่วพริบตาเดียว ผู้คนจำนวนมากต่างคุกเข่าอยู่ทั่วลานโล่งแห่งนั้น เซี่ยนลิ่งโก่วรีบทำท่าจะประคองทุกคนให้ลุกขึ้น แต่ก็ได้ยินเสียงผู้คนร้องขึ้นอีกว่า “ใต้ท้าเป็นขุนนางที่ดี!” “ใต้ท้าเป็นคนดี!” “ท่านเปาชิงเทียน!” ................................................................................ เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ เซี่ยนลิ่งโก่วรู้สึกซาบซึ้งจนยากจะบรรยาย เขาไม่รังเกียจแม้ร่างกายของคนเหล่านี้จะมอมแมมไปด้วยฝุ่นดิน รีบยื่นมือไปช่วยพยุงพวกเขาให้ลุกขึ้นด้วยตนเอง หลีชิงจื้อต้องยอมรับว่า ซือเหยียทั้งสองคนที่อยู่ข้างกายเซี่ยนลิ่งโก่วมีความสามารถอย่างแท้จริง แน่นอนว่า ตัวเขาเองก็มีความสามารถเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ความคิดให้เซี่ยนลิ่งโก่วมาปลอบขวัญแรงงานที่ท่าเรือด้วยตนเองนั้นเป็นข้อเสนอของเขา อีกทั้งเขายังให้จูเฉียนจัดหาคนมาปะปนอยู่ในฝูงชน เพื่อชักนำให้ราษฎรกล่าวขอบคุณเซี่ยนลิ่งโก่วอีกด้วย แม้แรงงานที่ถูกเกณฑ์จะมีจำนวนมาก แต่ทุกคนล้วนไม่กล้าเข้าใกล้เซี่ยนลิ่งโก่ว จึงยังคงรักษาระเบียบกันได้เป็นอย่างดี หลังจากเซี่ยนลิ่งโก่วเดินทักทายผู้คนทั่วบริเวณหนึ่งรอบแล้ว ภายใต้เสียงสั่งการของบรรดาผู้คุม ทุกคนก็ทยอยลุกขึ้นยืน แต่หลังจากลุกขึ้นแล้ว ทุกคนก็ยังคงตื่นเต้นไม่หาย ชนชั้นในแคว้นต้าฉีแบ่งแยกกันอย่างเข้มงวด ชาวบ้านธรรมดาแม้แต่ผู้คุมก็ยังหวาดกลัว สำหรับเซี่ยนลิ่งนั้น ยิ่งเป็นบุคคลที่อยู่สูงเกินเอื้อมในสายตาของพวกเขา บัดนี้นายอำเภอถึงกับมาพูดคุยกับพวกเขาด้วยตนเอง แถมยังบอกว่าจะฆ่าหมูให้พวกเขากินอีก ในสายตาของทุกคน นี่เป็นเรื่องที่ต่อให้แก่เฒ่าแล้ว ก็ยังสามารถหยิบมาเล่าให้หลานฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ ชาวหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนต่างพูดกันว่า “ที่แท้นายอำเภอหน้าตาเป็นเช่นนี้เอง!” “ท่านเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ!” “รู้อย่างนี้ข้าคงไม่พกเสบียงมาแล้ว เที่ยงนี้ถึงกับมีเนื้อให้กิน!” ... หลังจากเซี่ยนลิ่งโก่วกล่าวจบ ก็ไปพักที่ศาลาหลังเล็กซึ่งมุงด้วยหญ้าคา หลีชิงจื้อเห็นดังนั้นจึงกล่าวกับเซี่ยนลิ่งโก่วคำหนึ่ง ก่อนเดินไปหาจินต้าเจียง แต่ก่อนชาวบ้านมักชอบมารุมล้อมพูดคุยกับหลีชิงจื้อ ทว่าวันนี้กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขานัก หลีชิงจื้อยิ้มให้ทุกคน ก่อนหันไปมองจินต้าเจียงแล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน” หลีชิงจื้อพาจินต้าเจียงเดินออกมาด้านข้าง ก่อนถามว่า “ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงมาที่นี่? อายุของท่านเกินเกณฑ์แล้วไม่ใช่หรือ?” จินต้าเจียงตอบว่า “พวกเขาไม่มีใครยอมมา ข้าก็เลยมาเอง...” “แล้วเงินหนึ่งตำลึง พวกเขาให้ท่านหรือยัง?” หลีชิงจื้อคิดว่าจินต้าเจียงคงมาที่นี่เพราะเงินหนึ่งตำลึงนั้น จินต้าเจียงตอบว่า “ตกลงกันว่าจะให้ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้...” เมื่อได้ยินดังนั้น หลีชิงจื้อก็รู้สึกจนคำพูด ตลอดหลายเดือนที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ คนในบ้านสกุลจินทุกคน หลีชิงจื้อล้วนเคยพบหน้า แม้แต่ลุงใหญ่จินที่กลับบ้านเพียงเดือนละครั้ง เขาก็ยังพบมาแล้วถึงสองครั้ง หากจะพูดว่าครอบครัวของลุงใหญ่จินเลวร้ายเพียงใด ก็ไม่ถึงขั้นนั้น เพียงแต่คนทั้งบ้าน... ค่อนข้างเกียจคร้าน ไม่ชอบทำงาน อันที่จริง เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อีกทั้ง... ต่อให้เป็นคนอย่างจินหลิ่วซู่ ซึ่งชาวหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนต่างยอมรับว่าเกียจคร้าน หากอยู่ในยุคปัจจุบันก็นับว่ายังพอใช้ได้ เขาไม่ได้เอาแต่นอนอยู่บ้านทั้งวันโดยไม่ทำอะไร ช่วงฤดูเพาะปลูกก็ลงนา พอว่างก็ยังเข้าอำเภอไปรับจ้างทำงานบ้าง แต่ที่นี่คือชนบทในยุคโบราณ จินหลิ่วซู่ทำงานในนาได้เชื่องช้ามาก ทำงานได้ครู่หนึ่งก็ต้องพักอีกครู่หนึ่ง เมื่อจินซางซู่กับจินจ่าวซู่เห็นว่าพี่ชายคนโตทำงานน้อย พวกเขาก็ไม่อยากทำงานมากนัก แต่จินต้าเจียงกลับไม่ใช่เช่นนั้น เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก ผลก็คือ จินต้าเจียงต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่เสมอ ในสายตาของคนนอก ลุงใหญ่จินทำงานหาเงินจากข้างนอกแล้วนำเงินกลับเข้ากองกลางของครอบครัวตลอด ดังนั้นครอบครัวของจินต้าเจียงจึงเหมือนได้อาศัยผลประโยชน์ไปด้วย แต่ปัญหาก็คือ ย่าจินเป็นคนตระหนี่ถึงขนาดเห็นเปลือกหอยแม่น้ำยังเก็บกลับบ้าน เงินแม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่ยอมใช้ บ้านสกุลจินมีเงินมากก็จริง แต่กินอาหารเพียงวันละสองมื้อ นอกจากช่วงฤดูทำนาและเทศกาลสำคัญแล้ว แทบไม่มีเนื้อสัตว์ให้เห็นเลย ด้วยระดับความเป็นอยู่เช่นนี้ เงินที่ลุงใหญ่จินส่งเข้ากองกลางของครอบครัว แทบไม่มีโอกาสถูกนำมาใช้จ่ายเลย ครอบครัวของจินต้าเจียงจึงแทบไม่ได้รับประโยชน์อะไร แต่ในมุมของครอบครัวลุงใหญ่จิน พวกเขาต้องส่งเงินเข้ากองกลางเดือนละหนึ่งพวงอีแปะ ย่อมรู้สึกไม่พอใจ และคิดว่าตนไม่จำเป็นต้องทำงานหนักก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว