ตอนที่ 258 — 258

บทที่ 258 ตำรับหลู่เว่ย

จินโม่ลี่ตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมของขาย เวลานี้จึงได้พักเสียที นางทุบเอวเบา ๆ พลางเดินออกมาจากในบ้าน แล้วนางก็เห็นบุตรชายของตนกำลังเล่นอยู่กับหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมา เมื่อก่อนหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาผิวคล้ำ ส่วนบุตรชายของนางผิวขาวสะอาด ดูไม่เหมือนเด็กชนบทเลย แต่ตอนนี้กลับตรงกันข้าม บุตรชายของนางคล้ำกว่าหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมามาก

ขณะที่กำลังรู้สึกไม่พอใจ จินโม่ลี่ก็เห็นบุตรชายเด็ดดอกไม้ดอกหนึ่ง แล้วยื่นให้เด็กหญิงที่สวมกระโปรงตัวสวย

“ชุ่ยชุ่ย ดอกไม้นี้ให้เจ้า”

ชุ่ยชุ่ย? จินโม่ลี่มองเด็กหญิงคนนั้น ก่อนจะเห็นเค้าโครงของจินชุ่ยชุ่ยอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ของนาง

ชาติก่อน จินเสี่ยวเยี่ยไม่รู้ไปเก็บเด็กหญิงคนหนึ่งมาจากที่ใด แล้วเลี้ยงดูร่วมกับบุตรชายและบุตรสาวของตน ครั้นเด็กหญิงผู้นั้นเติบโตขึ้น นางยังให้บุตรชายแต่งงานกับเด็กหญิงคนนั้นอีก...

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ความสัมพันธ์จึงดีมากจริง ๆ แต่ในตอนนั้น หลายคนต่างรู้สึกว่าจินเสี่ยวเยี่ยช่างโง่เขลา ครอบครัวของนางมั่งคั่งถึงเพียงนั้น บุตรชายก็เป็นซิ่วไฉ... ทั้งที่สามารถแต่งภรรยาจากตระกูลใหญ่ได้ เหตุใดจึงต้องแต่งงานกับเด็กกำพร้าคนหนึ่งด้วย?

ตอนนั้นจินโม่ลี่เองก็ไม่เข้าใจ และสิ่งที่นางยิ่งไม่เข้าใจก็คือ เมื่อนางได้กลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง จินชุ่ยชุ่ยกลับยังปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

จินโม่ลี่ไม่ชอบจินชุ่ยชุ่ย นางเป็นลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกันกับจินเสี่ยวเยี่ยแท้ ๆ ยังไม่ได้รับอานิสงส์จากจินเสี่ยวเยี่ย ไม่เคยได้รับผลประโยชน์อะไรจากจินเสี่ยวเยี่ย แล้วเหตุใดเด็กกำพร้าที่ไม่รู้มาจากไหนคนหนึ่ง ถึงได้รับการเลี้ยงดูจากจินเสี่ยวเยี่ยราวกับเป็นบุตรสาวแท้ ๆ?

เมื่อจินชุ่ยชุ่ยเติบโตขึ้น จินเสี่ยวเยี่ยยังพาจินชุ่ยชุ่ยออกไปทำการค้า ทั้งยังคิดจะยกกิจการหลู่เว่ยให้จินชุ่ยชุ่ยดูแลอีก...บุตรชายของจินเสี่ยวเยี่ยต้องศึกษาเล่าเรียน นางให้ลูกสะใภ้ดูแลกิจการก็ถือเป็นเรื่องปกติ แต่จินโม่ลี่กลับรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่ดี

ชาติก่อนนางมีบุตรชายสองคน บุตรสาวสองคน แต่บุตรสาวทั้งสองของนางยืนอยู่ข้างจินชุ่ยชุ่ยแล้วราวกับสาวใช้ จินเสี่ยวเยี่ยเหตุใดจึงไม่ช่วยอุปถัมภ์บุตรสาวของนางบ้าง?

ชาติก่อนจินโม่ลี่เคยพบจินชุ่ยชุ่ยตอนยังเด็ก แต่เวลาผ่านมานานเกินไป นางจึงลืมหน้าตาของจินชุ่ยชุ่ยในวัยเด็กไปแล้ว จนกระทั่งได้ยินบุตรชายเรียกว่า “ชุ่ยชุ่ย” นางจึงเชื่อมโยงได้ว่าเป็นคนเดียวกัน

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง จินชุ่ยชุ่ยหน้าตางดงามจริง ๆ ตั้งแต่เด็กก็เป็นเค้าความงามแล้ว...

จินโม่ลี่จ้องมองฉางชุ่ยอยู่นาน ฉางชุ่ยเริ่มหวาดกลัว จึงรีบหลบไปอยู่ด้านหลังหลีต้าเหมา ก่อนโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง แอบสังเกตจินโม่ลี่อย่างระมัดระวัง

จินโม่ลี่ถามหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาว่า “เด็กคนนี้เป็นใคร?”

หลีต้าเหมาพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “นี่คือชุ่ยชุ่ย เป็นน้องสาวของพวกเรา!”

จินโม่ลี่กล่าวว่า “ต้าเหมา เอ้อร์เหมา ท่านแม่ของพวกเจ้าคงรักน้องสาวมากสินะ?”

หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาพยักหน้า

จินโม่ลี่กล่าวว่า “ท่านแม่ของพวกเจ้ามีน้องสาวแล้ว ต่อไปก็คงไม่รักพวกเจ้าแล้ว!”

เหตุที่จินโม่ลี่พูดเช่นนี้ ก็มีสาเหตุอยู่บ้าง ชาติก่อนจินเสี่ยวเยี่ยดีกับจินชุ่ยชุ่ยมากเกินไป จนบุตรของตนเองเคยร้องไห้โวยวายเพราะเรื่องนี้ แม้เมื่อเติบโตขึ้น เด็กหนุ่มสาวหลายคนจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่ในวัยเด็ก บุตรสาวของจินเสี่ยวเยี่ยกลับไม่ชอบจินชุ่ยชุ่ย

จินโม่ลี่อยากเห็นหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาเสียใจ แต่หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมากลับมองนางราวกับมองคนโง่ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหันกลับไปเล่นต่อ ท่านแม่ของพวกเขาไม่มีทางไม่รักพวกเขาเพราะชุ่ยชุ่ยเด็ดขาด

ท่านแม่รักพวกเขาที่สุด! ส่วนชุ่ยชุ่ย... พวกเขาก็ชอบชุ่ยชุ่ยเช่นกัน!

เมื่อเห็นเช่นนั้น จินโม่ลี่ยิ่งโมโหมากขึ้น และในเวลานั้นเอง นางก็ได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยลอยมา

เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่กลิ่นหลู่เว่ยที่ทำให้จินเสี่ยวเยี่ยหาเงินได้วันละมากมายในชาติก่อนหรือ?

เหตุใดนางถึงได้กลิ่นนี้? จินเสี่ยวเยี่ยได้ตำรับหลู่เว่ยมาอีกแล้วหรือ?

เดิมทีวันนี้บ้านสกุลหลีจัดงานเลี้ยง จินโม่ลี่ไม่ได้คิดจะไป แต่ตอนนี้นางนั่งอยู่เฉยไม่ได้แล้ว จึงรีบตรงไปทันที จากนั้นนางก็เห็นหน้าบ้านของหลีชิงจื้อมีการตั้งเตาอย่างง่ายไว้สองเตา ภายในกำลังเคี่ยวน้ำหลู่เว่ยอยู่ เวลานั้นเอง จินเสี่ยวซู่ก็กลับมา ทุกคนเริ่มหั่นเนื้อ แล้วนำเนื้อลงหม้อต้ม

“ตำรับเนื้อหลู่เว่ยนี่ได้มาจากที่ใด?” จินโม่ลี่อดถามไม่ได้

ชาวบ้านเองก็สงสัยเช่นกัน “หลีชิงจื้อ น้ำหลู่เว่ยของเจ้าหอมเกินไปแล้ว ทำอย่างไรหรือ?”

“เจ้าไปเรียนมาจากที่ใด? สอนข้าได้หรือไม่?”

“ข้าก็อยากเรียน!”

.............................................................................

หลีชิงจื้อกล่าวว่า “นี่เป็นตำรับลับของครอบครัวผู้อื่น รายละเอียดเป็นอย่างไร ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน เครื่องเทศก็เป็นอีกฝ่ายที่ปรุงไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้ว”

“เป็นตำรับลับของบ้านใดหรือ? หอมถึงเพียงนี้!” คนผู้นั้นถาม

หลีชิงจื้อกล่าวว่า “เป็นของครอบครัวชุ่ยชุ่ย ก็คือเด็กหญิงคนนั้น”

หลีชิงจื้อเรียกฉางชุ่ยมายืนข้างกาย ก่อนแนะนำใหัชาวบ้านรู้จัก “นี่คือฉางชุ่ย ตำรับเนื้อหลู่เว่ยนี้เป็นของครอบครัวนาง”

เวลานี้ผู้ว่าการจางน่าจะเดินทางไปถึงอำเภอหลินหูแล้ว คดีของตระกูลฉางย่อมได้รับการพลิกฟื้น ดังนั้นฐานะของฉางชุ่ยก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดไว้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อทุกอย่างยุติลง อ๋องจิ้นย่อมไม่ถึงขั้นหาเรื่องชาวบ้านธรรมดาอย่างตระกูลฉาง... เพราะผู้เสียหายในอำเภอหลินหู มิได้มีเพียงตระกูลฉางเท่านั้น

เมื่อชาวบ้านได้ยินหลีชิงจื้อพูดเช่นนี้ ต่างก็ไม่มีปฏิกิริยาใด แต่จินโม่ลี่กลับตะลึงงัน ที่แท้จินชุ่ยชุ่ยชื่อเดิมว่าฉางชุ่ย? ตำรับเนื้อหลู่เว่ยของจินเสี่ยวเยี่ย... ที่แท้ก็เป็นของครอบครัวฉางชุ่ย?

ชาติก่อนจินเสี่ยวเยี่ยบอกว่าคนในครอบครัวของฉางชุ่ยเสียชีวิตหมดแล้ว ฉางชุ่ยจึงเป็นเด็กกำพร้า แต่ชาตินี้คนในครอบครัวของฉางชุ่ยยังไม่ตายหรือ?

พอดีกับที่จินเสี่ยวเยี่ยเดินออกมาจากในบ้าน จินโม่ลี่ก็รีบถามทันทีว่า “จินเสี่ยวเยี่ย เจ้ารู้จักจิน... รู้จักฉางชุ่ยได้อย่างไร?”

เหตุใดเรื่องดี ๆ ทั้งหมดจึงตกเป็นของจินเสี่ยวเยี่ยเพียงผู้เดียว?

จินเสี่ยวเยี่ยเหลือบมองจินโม่ลี่ “ตอนที่ข้ารู้จักชุ่ยชุ่ย เจ้าเองก็อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นท่านอาของนางยังคิดจะยกนางให้ข้าเลย”

เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยพูดเช่นนี้ จินโม่ลี่ก็พลันนึกถึงคู่ลุงหลานที่พบกันตรงท่าเรือในวันนั้นได้ทันที

เพราะจินเสี่ยวเยี่ยให้หมั่นโถวลูกหนึ่ง ชายผู้เป็นอาจึงคิดจะยกหลานสาวให้จินเสี่ยวเยี่ย

ตอนนั้นนางรู้สึกว่าผู้เป็นอาใจดำ และคิดว่าจินเสี่ยวเยี่ยแสร้งทำเป็นมีน้ำใจ... เด็กหญิงคนนั้นก็คือฉางชุ่ยหรือ? จินโม่ลี่จำหน้าตาของเด็กหญิงคนนั้นไม่ได้แล้ว เด็กเล็กหน้าตาคล้ายกันไปหมด อีกทั้งตอนนั้นเด็กคนนั้นก็เนื้อตัวมอมแมม... นางจึงไม่เคยใส่ใจจดจำเลย

เมื่อนึกย้อนดู ตอนนั้นเด็กคนนั้นดูเหมือนจะเป็นฉางชุ่ยจริง ๆ พอนึกมาถึงตรงนี้ จินโม่ลี่ก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา เดิมทีท่านอาของฉางชุ่ย ตั้งใจจะมาซื้ออาหารจากนาง!

แต่นางไม่ยอมขายเพียงอาหารจานเดียว ทั้งยังรังเกียจว่าอีกฝ่ายทั้งสกปรกและยากจน จึงคิดจะไล่เขาไป ผลคือจินเสี่ยวเยี่ยเห็นว่าอีกฝ่ายน่าสงสาร จึงให้หมั่นโถวไปลูกหนึ่ง...

หากวันนั้นนางยอมขายอาหารให้ ผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร? ชาติก่อนจินเสี่ยวเยี่ยขายอาหารอยู่ที่ท่าเรือตลอด นางก็คงได้พบกับท่านอาของฉางชุ่ยเหมือนกันใช่หรือไม่?

หรือว่าจินเสี่ยวเยี่ยจะเหมือนชาตินี้ ที่ให้หมั่นโถวแก่ท่านอาของฉางชุ่ย แล้วมอบอาหารให้เขาด้วย?

จากนั้น... ท่านอาของฉางชุ่ยก็ยกทั้งฉางชุ่ยและตำรับเนื้อหลู่เว่ยให้จินเสี่ยวเยี่ย จินเสี่ยวเยี่ยจึงร่ำรวยมหาศาลเพราะเหตุนี้?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น จินโม่ลี่ก็ยกมือกุมหน้าอก หายใจแทบไม่ออก นางเอาแต่คิดอยากร่ำรวย แต่กลับปล่อยโอกาสดีถึงเพียงนี้หลุดลอยไป! หากนางรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก...

“เจ้าเป็นอะไรไป?” จินเสี่ยวเยี่ยถามจินโม่ลี่

ดวงตาของจินโม่ลี่แดงก่ำ “ล้วนเป็นความผิดของเจ้า!” หากวันนั้นไม่ได้พบจินเสี่ยวเยี่ย จนทำให้นางอารมณ์เสีย นางอาจไม่รังเกียจท่านอาของฉางชุ่ยก็ได้...

จินเสี่ยวเยี่ยทำหน้างุนงง “จินโม่ลี่ สมองของเจ้าถูกกระแทกจนเสียไปแล้วหรือ?”

นางสงสัยว่าจินโม่ลี่กำเริบอีกแล้ว หลายปีมานี้จินโม่ลี่มักเป็นเช่นนี้เป็นครั้งคราว อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องประหลาดออกมา

เมื่อชาวบ้านได้ยินบทสนทนาระหว่างจินเสี่ยวเยี่ยกับจินโม่ลี่ ต่างก็มองจินโม่ลี่ด้วยความไม่เข้าใจ นางเป็นอะไรกันแน่? ดูผิดปกติไปทั้งคน! จินโม่ลี่ทั้งเสียใจทั้งโมโห นางยกมือปิดหน้าแล้วร้องไห้วิ่งกลับบ้าน

จินเสี่ยวเยี่ยหันไปมองหลีชิงจื้ออย่างงุนงง “ข้าไม่ได้ทำอะไรใช่หรือไม่? เหตุใดนางถึงร้องไห้?”

หลีชิงจื้อกล่าวว่า “ใครจะไปรู้ นางแปลกประหลาดเอง”

หลีชิงจื้อกับจินเสี่ยวเยี่ยไม่ได้สนใจจินโม่ลี่อีก ส่วนจินโม่ลี่เมื่อกลับถึงบ้าน ก็ยิ่งคิดยิ่งทุกข์ใจ

เหยาเจิ้นฟู่สอบเป็นซิ่วไฉไม่ได้ แท้จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะชาติก่อนเขาก็สอบไม่ผ่านเช่นกัน

ขอเพียงได้ตำรับเนื้อหลู่เว่ยนั้นมา นางก็จะมีชีวิตอย่างที่ใฝ่ฝัน เป็นชีวิตแบบที่จินเสี่ยวเยี่ยเคยมีในชาติก่อนได้! แต่ตอนนี้... ทุกอย่างสูญเปล่าหมดแล้ว!

เรื่องเดียวที่ยังนับว่าโชคดี ก็คือท่านอาของฉางชุ่ยยังไม่ตาย และเวลานี้จินเสี่ยวเยี่ยก็ยังไม่ได้รับตำรับเนื้อหลู่เว่ย จินโม่ลี่ยกมือประนม อธิษฐานขอให้สวรรค์คุ้มครองท่านอาของฉางชุ่ย อย่าให้ท่านอาของฉางชุ่ยต้องเสียชีวิต ฉางจ้านไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังอธิษฐานขอให้ตนปลอดภัย

ขณะที่หลีชิงจื้อกำลังจัดงานเลี้ยงอยู่ที่หมู่บ้านเมี่ยวเฉียน ผู้ว่าการจางก็พาฉางจ้านและคนอื่น ๆ เดินทางมาถึงอำเภอหลินหู