ตอนที่ 270 — 270

บทที่ 270 แผนที่เชื่อมโยงกันเป็นลูกโซ่

หลีชิงจื้อตั้งใจจะเขียนหนังสือในมือให้เสร็จโดยเร็ว ระหว่างที่เขากำลังเขียน ฉางตวนสามารถขายหอสุรากับจวนของตระกูลฉาง แล้วนำเงินไปซื้อโรงพิมพ์หนังสือแห่งหนึ่ง เพื่อเริ่มพิมพ์หนังสือเล่มนี้

การพิมพ์หนังสือเป็นการพิมพ์กระดาษทีละแผ่น ก่อนจะนำมาเย็บรวมเป็นเล่ม ดังนั้นแม้เนื้อหาช่วงท้ายจะยังเขียนไม่เสร็จ แต่ส่วนที่เขียนเสร็จแล้วก็สามารถเริ่มพิมพ์ก่อนได้

ส่วนหลังจากนั้น...

“อีกสิบวัน พ่อค้าชาวอำเภอฉงเฉิงที่ข้ารู้จักจะเดินทางไปค้าขายที่เมืองหลวง พวกเจ้าสามารถปลอมตัวเป็นพ่อค้า แล้วเดินทางไปพร้อมกับเขาได้” หลีชิงจื้อกล่าว

อู๋ไป๋ชวนซื้อสินค้าจากจินเสี่ยวเยี่ยไปเป็นจำนวนมาก รีบเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อทำกำไร

แต่เขาไม่กล้าเดินทางเพียงลำพัง จึงจะร่วมเดินทางไปกับกองเรือสินค้าขนาดใหญ่ ซึ่งกองเรือนั้นจะออกเดินทางในอีกสิบวัน

เรื่องนี้ หลีชิงจื้อทราบจากการพูดคุยกับจินเสี่ยวเยี่ย เหลือเวลาเพียงสิบวัน แม้เวลาจะค่อนข้างกระชั้น แต่ใช่ว่าจะทำทุกอย่างไม่ทัน

หลังจากทั้งสามตกลงกันเรียบร้อย หลีชิงจื้อก็กล่าวว่า “พวกเจ้าไปจัดการธุระเถิด ข้าจะเขียนหนังสือต่อ”

“ขอรับ!” ก่อนหน้านี้ฉางตวนกับฉางจ้านไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี จิตใจว่างเปล่าไร้เป้าหมาย แต่เมื่อได้ฟังคำของหลีชิงจื้อ และรู้ว่าผู้ว่าการจางยังมีโอกาสรอด ทั้งสองก็ฮึกเหิมขึ้นมาในทันที เต็มเปี่ยมไปด้วยแรงใจ

หลีชิงจื้อหยิบพู่กันขึ้นมา กำลังจะลงมือเขียนต่อ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้

“จูเฉียน ประธานสมาคมการค้าแห่งอำเภอฉงเฉิง เดินทางมาที่อำเภอหลินหูพร้อมกับข้า หากขายหอสุราและจวนให้เขา พวกเจ้าจะได้ราคาดีกว่า”

แม้คนมั่งมีในอำเภอหลินหูจะไม่ได้ถูกกวาดล้างจนหมด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาย่อมกดราคาซื้ออย่างแน่นอน ส่วนจูเฉียนนั้นแตกต่าง เพราะเขามีเงินอยู่ในมือ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ว่าการจางเป็นคนรอบคอบและเห็นอกเห็นใจผู้อื่น เกรงว่าสองพี่น้องตระกูลฉางจะถูกล้างแค้น จึงไม่ได้ให้ทั้งสองออกหน้าในคดีมากนัก ดังนั้นหากจูเฉียนซื้อหอสุราของพวกเขา ก็จะไม่ทำให้จูเฉียนเดือดร้อน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉางตวนก็ถือโฉนดบ้านออกไปหาจูเฉียนทันที ส่วนอีกด้านหนึ่ง ฉางจ้านก็มุ่งหน้าไปยังโรงพิมพ์หนังสือแห่งหนึ่งในอำเภอหลินหู เพื่อเจรจากับเจ้าของกิจการ

“ข้าขอซื้อเพียงอุปกรณ์สำหรับพิมพ์หนังสือ ท่านช่วยสอนวิธีใช้งานให้ข้าสักหน่อยก็พอ ข้ายินดีจ่ายเพิ่ม”

ฉางจ้านพูดเข้าประเด็นทันที

ราคาที่ฉางจ้านเสนอช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก หลังจากเจ้าของโรงพิมพ์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก็ตอบตกลง

ในมือของเขามีชุดตัวพิมพ์ตะกั่วและอุปกรณ์พิมพ์หนังสือมากกว่าหนึ่งชุด ต่อให้ขายบางส่วนให้ฉางจ้าน ธุรกิจของตนก็ยังดำเนินต่อไปได้ อย่างมากก็เพียงจัดหาเครื่องมือเพิ่มอีกเล็กน้อยเท่านั้น

อีกด้านหนึ่ง ฉางตวนไปพบจูเฉียน หลังจากเสนอราคาที่ค่อนข้างยุติธรรม จูเฉียนก็แทบไม่ต้องคิด รีบควักเงินซื้อหอสุราและจวนหลังนั้นทันที

ครั้งนี้จูเฉียนเดินทางมาพร้อมตั๋วแลกเงินพอดี ราคานี้ถูกเสียยิ่งกว่าถูก! หากไม่ซื้อ เขาคงเสียดายแย่!

แม้จูเฉียนจะไม่ได้คิดเก็บหอสุรากับจวนไว้ใช้เอง แต่ทรัพย์สินเช่นนี้... เพียงถือครองไว้สักสองสามปี แล้วค่อยขายต่อ ก็ทำกำไรได้ก้อนหนึ่งแล้ว ส่วนเรื่องที่หอสุราแห่งนี้เคยถูกคนตระกูลโหลวยึดไป...

ผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะของตระกูลโหลวแทบตายหมดแล้ว จะมีอะไรให้น่ากลัว? จากสถานการณ์ในเวลานี้... ต่อให้อ๋องจิ้นลงโทษผู้ว่าการจาง ก็ไม่มีทางพลิกคดีให้ตระกูลโหลวได้! อีกอย่าง... ขอเพียงช่วงนี้เขาไม่บอกใครว่าซื้อจวนหลังนั้นไว้ก็พอ คนค้าขายคนไหนบ้างไม่ยอมเสี่ยงเพื่อผลกำไร?

เขาซื้อ!

หลังจากฉางตวนกับฉางจ้านจัดการธุระเสร็จ ก็กลับมาที่ที่ว่าการอำเภอเพื่อทำอาหาร

ขณะเดียวกัน หลีชิงจื้อก็เขียนต้นฉบับไปแล้วถึงสองหมื่นอักษร

สำหรับหนังสือ 《บันทึกคดีอธรรม》 เล่มนี้ เขาตั้งใจจะเขียนให้มีความยาวกว่าหนึ่งแสนอักษร ช่วงหลายวันต่อจากนี้ เกรงว่าเขาคงต้องทำงานทั้งกลางวันและกลางคืน กว่าท้องฟ้าจะมืด ผู้ว่าการจางจึงกลับมารับประทานอาหาร

หลีชิงจื้อวางพู่กันลง นั่งรับประทานอาหารร่วมกับผู้ว่าการจาง ก่อนจะกล่าวว่า

“ใต้เท้าผู้ว่าการ เซี่ยนลิ่งโก่วเป็นห่วงมาโดยตลอด เกรงว่าตนเองจะพลอยถูกลูกหลงไปด้วย... ใต้เท้าจะกรุณาเขียนข้อความสั้น ๆ สักฉบับ เพื่อให้เขาสบายใจขึ้นได้หรือไม่ขอรับ?”

ผู้ว่าการจางตอบรับทันที “ได้” แม้เซี่ยนลิ่งโก่วจะไม่ใช่คนเฉลียวฉลาดและมีความสามารถอย่างที่เขาเคยเข้าใจ แต่เซี่ยนลิ่งโก่วก็ปกครองอำเภอฉงเฉิงได้เป็นอย่างดี

หลังจากทราบสถานการณ์ของอำเภอหลินหูแล้ว ผู้ว่าการจางก็จงใจให้คนไปตรวจสอบอำเภออื่น ๆ ในเมืองเหอซิง นอกเหนือจากอำเภอหลินหูด้วย

แม้อำเภอเหล่านั้นจะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงนัก ส่วนอำเภอฉงเฉิงนับว่าเป็นอำเภอที่ดีที่สุดในบรรดาทั้งหมดอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่ใช่คนที่ยอมรับความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้ จึงไม่ถึงกับคิดจะหาเรื่องเซี่ยนลิ่งโก่ว

ผู้ว่าการจางเขียนข้อความตามที่หลีชิงจื้อขอไว้ไม่กี่บรรทัด นอกจากจะกล่าวชื่นชมเซี่ยนลิ่งโก่วแล้ว ยังระบุว่าเซี่ยนลิ่งโก่วเป็นเซี่ยนลิ่งที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในบรรดาเซี่ยนลิ่งทั้งหลายของเมืองเหอซิง อีกทั้งยังเป็นขุนนางที่อุทิศตนเพื่อประชาชน เป็นขุนนางน้ำดีที่หาได้ยาก

หลีชิงจื้อรู้สึกว่า เมื่อเซี่ยนลิ่งโก่วได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ก็คงจะวางใจได้แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น คนอย่างเซี่ยนลิ่งโก่ว เมื่อได้รับคำชมว่าเป็นขุนนางที่ดี ก็จะพยายามเป็นขุนนางที่ดีจริง ๆ

เขาเกิดมาในครอบครัวมั่งคั่ง ไม่เคยขาดแคลนอาหารการกิน แม้จะรักทรัพย์สินเงินทอง แต่ความอิ่มเอมทางจิตใจกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขาฮึกเหิมมากกว่า

หลังรับประทานอาหารเสร็จ หลีชิงจื้อก็เอ่ยขอเป็นครั้งที่สองว่าจะนวดให้ผู้ว่าการจาง

ผู้ว่าการจางกล่าวว่า “รอให้ข้าเขียนฎีกาฉบับหนึ่งก่อน”

“ใต้เท้าเชิญเขียนเถิดขอรับ” หลีชิงจื้อกล่าว ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือของตนต่อ

ทุกครั้งที่เขาเขียนหนังสือเล่มนี้ เขาจะจินตนาการว่าตนเองเป็นบุคคลที่กำลังบันทึกเรื่องราวอยู่จริง ๆ เมื่อสวมบทบาทเช่นนั้น อารมณ์ความรู้สึกก็ยิ่งเข้มข้น

เพราะเหตุนี้ ใบหน้าของเขาจึงเต็มไปด้วยความเศร้า หากไม่ใช่เพราะเขาควบคุมร่างกายของตนเองได้ เกรงว่าคงหลั่งน้ำตาออกมาแล้ว

หลังจากผู้ว่าการจางเขียนฎีกาเสร็จ ก็เห็นสีหน้าของหลีชิงจื้อ จึงทอดถอนใจยาว

อ๋องจิ้นกับตระกูลโหลวสร้างความทุกข์ให้ผู้คนไว้มากมายจริง ๆ!

“ใต้เท้า ข้าจะนวดให้ท่าน ท่านพักผ่อนให้เต็มที่สักงีบเถิด” หลีชิงจื้อดึงตนเองออกจากอารมณ์เศร้าภายในชั่วพริบตา ก่อนจะยิ้มให้ผู้ว่าการจาง

ผู้ว่าการจางพยักหน้าตกลง

เนื่องจากกองทหารประจำท้องถิ่นมีจำนวนมาก จนที่พักไม่เพียงพอ หลายวันที่ผ่านมา ผู้ว่าการจางจึงรับประทานอาหารและพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานเดิมของเซี่ยนลิ่งเหยียน

เวลานี้ เขาจึงเอนกายลงบนตั่งตัวเดิมที่ใช้งีบพักในช่วงบ่าย

หลีชิงจื้อใช้พลังพิเศษ นวดคลึงบริเวณขมับของผู้ว่าการจาง ไม่นานอีกฝ่ายก็หลับสนิท

เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็กลับไปยังโต๊ะหนังสือด้านข้าง แล้วเริ่มลงมือเขียนอย่างรวดเร็ว

เมื่อพลังพิเศษฟื้นคืนมาบางส่วน เขาก็กลับมาข้างกายผู้ว่าการจาง แล้วใช้พลังพิเศษรักษาอีกครั้ง

ครั้นใช้พลังจนหมด เขาก็กลับไปเขียนหนังสือต่อ...

ช่วงนี้ฉางตวนกับฉางจ้านก็พักอยู่ในที่ว่าการอำเภอเช่นกัน คืนนั้น สองพี่น้องพูดคุยกันอยู่นาน ในบรรดาพวกเขาจะต้องมีคนหนึ่งเดินทางไปเมืองหลวง ฉางตวนตั้งใจจะเป็นผู้ไป ส่วนฉางจ้านให้อยู่ที่อำเภอฉงเฉิง

“อาจ้าน ชุ่ยชุ่ยเติบโตมากับการดูแลของเจ้า นางคุ้นเคยกับเจ้ามากกว่า เจ้าอยู่เป็นเพื่อนนางจะดีกว่า ถึงตอนนั้นเจ้าก็ยังทำเนื้อหลู่เว่ยขายหาเงินได้ หากพวกเราจะล้างแค้น ก็ขาดเงินไม่ได้เด็ดขาด...” ฉางตวนกำชับน้องชาย

ฉางจ้านกล่าวว่า “พี่ใหญ่ ให้ข้าไปเมืองหลวงเถิด ข้าอยากไปเห็นเมืองหลวงมาตลอด...”

“ข้าไปเอง!” ฉางตวนกล่าว “ข้าพูดภาษาทางการได้ การไปเมืองหลวงย่อมสะดวกกว่ามาก”

ฉางตวนอาศัยความเป็นพี่ใหญ่ ชิงรับหน้าที่นี้ไว้เสียเอง

การไปเมืองหลวงอาจต้องเผชิญอันตราย เขาไม่มีทางปล่อยให้น้องชายไปเสี่ยง

หลังจากทั้งสองพูดคุยกันจนคอแห้ง จึงออกจากห้อง ตั้งใจจะไปดื่มน้ำและเข้าห้องสุขา ระหว่างนั้นเอง พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าห้องที่ผู้ว่าการจางพักยังมีแสงตะเกียงส่องอยู่

ทั้งสองเดินเข้าไป เคาะประตูเบา ๆ ไม่นานประตูก็เปิดออก หลีชิงจื้อยืนอยู่ตรงหน้า

“หลีเซียนเซิง?” ฉางตวนถามอย่างประหลาดใจ เดิมทีเขานึกว่าผู้ว่าการจางยังคงสะสางราชการอยู่ จึงยังไม่เข้านอนจนถึงเวลานี้

หลีชิงจื้อกล่าวว่า “ใต้เท้าผู้ว่าการหลับไปแล้ว ข้าตั้งใจจะเขียนหนังสือต่ออีกสักหน่อย”

“หลีเซียนเซิง ท่านเองก็ควรพักผ่อนแต่หัวค่ำเช่นกัน” ฉางตวนกล่าว

“ได้” หลีชิงจื้อยิ้มรับ แต่ในใจกลับตัดสินใจแล้วว่าจะโต้รุ่งต่อ

หลังจากฉางตวนพาน้องชายกลับเข้าห้อง เขาก็ดื่มน้ำทั้งกาเต็มจนหมด

ฉางจ้านชะงัก “พี่ใหญ่ เหตุใดท่านดื่มน้ำมากถึงเพียงนี้? กลางดึกจะต้องลุกมาเข้าห้องสุขาแน่”

ฉางตวนกล่าวว่า “ข้าคอแห้งนิดหน่อย... หากต้องลุกก็ลุกเถิด”

ความจริงแล้ว ฉางตวนตั้งใจดื่มน้ำมาก ๆ เพื่อจะได้ลุกขึ้นมากลางดึก แล้วแอบดูสถานการณ์ของหลีชิงจื้อ

ตอนกลางวัน ขณะฟังหลีชิงจื้อพูด เขาก็คิดแล้วว่า เหลือเวลาเพียงสิบวัน จะเขียนหนังสือให้จบทั้งเล่มแทบเป็นไปไม่ได้