ตอนที่ 282 — 282

บทที่ 282 แผนลวงตายของฟางซิ่วเหนียง

เพื่อนบ้านละแวกนั้นต่างเฝ้ามองฟางจิ่นเหนียงกับฟางซิ่วเหนียงเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกสงสารสองพี่น้องอยู่แล้ว เพียงแต่ในเวลานั้น ฟางจิ่นเหนียงกับฟางซิ่วเหนียงไม่ได้ขัดขืน พวกเขาจึงได้แต่พูดถึงกันลับหลัง

ต่อมาฟางจิ่นเหนียงเลือกหาสามีด้วยตนเอง... แม้จะมีคนส่วนน้อยกล่าวว่านางไม่เชื่อฟังและไม่กตัญญู แต่คนส่วนใหญ่กลับเห็นว่านางฉลาด บุรุษที่นางเลือกช่างยอดเยี่ยม เขาเป็นน้องชายของเถ้าแก่เนี้ยจินแห่งร้านเย็บปักจินเยี่ย มีเรือเป็นของตนเองหนึ่งลำ อีกทั้งพี่เขยยังสอบได้อั้นโส่วถึงสองครั้งแล้ว!

เรื่องราวของฟางจิ่นเหนียง ยิ่งฟังก็ยิ่งสะใจ ภายในตัวอำเภอมีผู้คนไม่รู้เท่าใดที่อิจฉานาง

น่าเสียดายที่ฟางซิ่วเหนียงไม่ได้มีวาสนาดีเหมือนพี่สาวของนาง

เช้าตรู่วันนี้ บ้านสกุลฟางเกิดการโต้เถียงกันขึ้น ฟางซิ่วเหนียงที่ปกติเงียบขรึมไม่ค่อยพูด จู่ ๆ ก็ร้องไห้พลางกล่าวว่าบิดามารดาจะขายนาง ก่อนวิ่งออกจากบ้าน แล้วกระโดดลงคลองขุดที่ไหลผ่านอำเภอฉงเฉิง

คลองขุดสายนี้เป็นลำน้ำที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอฉงเฉิง หลังจากเก็บเกี่ยวธัญพืชในเจียงหนานแล้ว ก็จะลำเลียงผ่านคลองขุดสายนี้ไปยังเมืองหลวงตลอดสาย

กองคาราวานเรือของบ้านสกุลเสิ่นที่เดินทางไปเมืองหลวง ก็ใช้เส้นทางคลองขุดสายนี้เช่นกัน

ทั้งท่าเรือเก่าและท่าเรือใหม่ของอำเภอฉงเฉิงต่างก็ตั้งอยู่ริมคลองขุดสายนี้

ภายในคลองมีเรือสัญจรไปมาตลอดเวลา หลายลำเป็นเรือขนาดใหญ่ อีกทั้งกระแสน้ำยังค่อนข้างเชี่ยว

หากฟางซิ่วเหนียงกระโดดลงแม่น้ำสายเล็ก ผู้คนคงช่วยกันงมตัวนางขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนนางจะตั้งใจตายจริง ๆ เพราะนางเลือกกระโดดลงคลองขุด แม้จะมีคนกระโดดลงไปช่วยงมหานาง แต่ก็ไม่อาจช่วยนางขึ้นมาได้เลย

หลายปีมานี้ฟางซิ่วเหนียงแทบไม่เคยก้าวออกจากบ้าน ผู้คนต่างคิดว่านางว่ายน้ำไม่เป็น เมื่อเห็นนางกระโดดลงน้ำแล้วไม่โผล่ขึ้นมาอีก ทุกคนก็รู้สึกหมดหวัง

มารดาฟางกับฟางจื่อเจี้ยนหลบอยู่ในบ้าน ทั้งสองไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน

พวกเขาไม่เข้าใจว่าฟางซิ่วเหนียงทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร

“ก็แค่ให้นางไปเป็นอนุของนายท่านผู้เฒ่าคนนั้นเท่านั้น บ้านของเขามั่งคั่งมาก ภายหน้านางก็จะได้กินดีอยู่ดี... แล้วเหตุใดต้องกระโดดน้ำด้วย” ฟางจื่อเจี้ยนริมฝีปากสั่นเทา รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

เขาตั้งใจจะยกฟางซิ่วเหนียงให้ผู้อื่นจริง แต่ไม่เคยคิดให้นางตาย!

เรื่องของบ้านสกุลฟาง... ต้องย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

เมื่อฟางจื่อเจี้ยนเห็นว่าตนเองกลายเป็นคนที่ผู้คนในอำเภอฉงเฉิงต่างรังเกียจ เขาจึงคิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ถึงแม้จะไม่อาจเข้าสอบเคอจวี่ได้แล้ว แต่หากไปเป็นซือเหยียให้ผู้อื่นในต่างถิ่น ก็คงยังพอหาเลี้ยงชีพได้

แต่เขาไม่มีช่องทาง

พอดีกับช่วงนั้นเอง เขาได้ติดต่อกับหงฮุย หงฮุยจึงชี้ช่องทางให้เขา นั่นคือไปพึ่งพานายท่านผู้เฒ่าผู้หนึ่งในเมืองเอกข้างเคียง ซึ่งลาออกจากราชการกลับบ้านเกิดแล้ว ขอให้คนผู้นั้นช่วยแนะนำเขา เพื่อไปหาตำแหน่งงานในที่อื่น

แต่หากต้องการให้นายท่านผู้เฒ่าผู้นั้นช่วยอุปถัมภ์ฟางจื่อเจี้ยน อย่างไรก็ต้องมีสิ่งที่พอจะนำออกมาเสนอได้... ฟางจื่อเจี้ยนครุ่นคิดอยู่หลายตลบ สุดท้ายเห็นว่าควรยกพี่สาวคนรองของตนออกไป

ยามอยู่ข้างนอก ฟางซิ่วเหนียงมักก้มหน้าตลอดเวลา จนผู้คนมองเห็นหน้าตาได้ไม่ชัด แต่ในฐานะน้องชาย ฟางจื่อเจี้ยนนั้นรู้ดีว่าพี่สาวคนรองของตนมีรูปโฉมเช่นไร เขากล้าพูดได้เลยว่า ทั่วทั้งอำเภอฉงเฉิง คนที่งดงามกว่าพี่สาวคนรองของเขามีอยู่ไม่กี่คน อีกทั้งพี่สาวคนรองของเขาก็ไม่ได้มีความคิดเป็นของตนเองหรือหัวแข็งเหมือนพี่สาวคนโต เขาจึงคิดว่าฟางซิ่วเหนียงจะเชื่อฟังเขา

แต่ผู้ใดจะคาดคิด... ฟางซิ่วเหนียงจะกระโดดน้ำทันทีที่ตัดสินใจ เวลานี้ฟางจื่อเจี้ยนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองรู้สึกอย่างไร ทั้งคนเหมือนตกอยู่ในภวังค์

มารดาฟางกุมหน้าอกด้วยความอึดอัด “ล้วนเป็นเพราะพี่สาวของนางเปิดทางไม่ดี ฟางจิ่นเหนียงผู้นั้นทำร้ายผู้คนจริง ๆ!”

มารดาฟางก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าฟางซิ่วเหนียงทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร นางดีกับพี่น้องคู่นี้มากพอแล้ว! ตอนที่นางยังสาว บิดามารดาของนางยังไม่ดีกับนางเท่านี้เลย!

แม่ลูกทั้งสองมองหน้ากัน แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ตรงหน้า ก็จนปัญญาจะทำสิ่งใด

มารดาฟางอยากไปหาเรื่องฟางจิ่นเหนียง แต่บัดนี้จินเสี่ยวเยี่ยกับหลีชิงจื้อไม่เหมือนในอดีตอีกแล้ว นางไม่กล้าไปก่อเรื่องถึงที่ ยิ่งไปกว่านั้น ฟางซิ่วเหนียงยังกระโดดน้ำต่อหน้าผู้คนมากมาย หากนางยังไปหาเรื่องฟางจิ่นเหนียงอีก ผู้คนจะมองนางอย่างไร? แม่ลูกทั้งสองต่างทำอะไรไม่ถูก

................................................................

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เวลานี้ฟางซิ่วเหนียงกำลังเดินทางไปยังเมืองเอกแล้ว

เมื่อวาน หลังจากรู้ว่าฟางซิ่วเหนียงตั้งใจจะใช้แผน “ลวงตาย” ตามที่เขาเสนอจริง ๆ หลีชิงจื้อไม่เพียงไปหาจูเฉียน แต่ยังจัดคนไว้คอยช่วยเหลือด้วย โดยเลือกคนว่ายน้ำเก่งจากกลุ่มคนงานกว่าสามสิบคน

คนงานเหล่านี้ต้องดำน้ำขุดหินทุกวัน จึงเชี่ยวชาญการกลั้นหายใจเป็นพิเศษ หลีชิงจื้อจึงเลือกมาสามคน ให้คอยดูแลฟางซิ่วเหนียง

ทั้งสามปลอมตัวเป็นคนผ่านทาง พอฟางซิ่วเหนียงกระโดดลงน้ำ ก็รีบกระโดดตามลงไป ตั้งใจจะพานางออกมา แม้ฟางซิ่วเหนียงจะบอกว่านางว่ายน้ำเป็น แต่พวกเขาก็ไม่กล้าปล่อยให้นางเสี่ยงอันตราย

พวกเขาตกลงกันไว้แล้วว่า หากฟางซิ่วเหนียงดิ้นรนหลังตกน้ำ ก็จะรีบช่วยนางขึ้นมาทันที ไม่พานางหนีต่อ เพื่อป้องกันไม่ให้นางเกิดอันตราย

แต่ผลกลับกลายเป็นว่า หลังตกน้ำ ฟางซิ่วเหนียงสงบนิ่งอย่างยิ่ง กลั้นหายใจแล้วเคลื่อนตัวไปข้างหน้าด้วยตนเอง ทั้งสามคนที่ลงน้ำไป “คอยช่วยเหลือ” ต่างตะลึงงัน

ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ ฟางซิ่วเหนียงกลั้นหายใจได้นานมาก นางเคลื่อนตัวไปจนถึงเรือที่จอดซ่อนอยู่ตรงมุมเพื่อรอรับนาง จากนั้นก็ปีนบันไดท้ายเรือขึ้นไปบนเรือด้วยตนเอง โดยไม่ต้องให้ใครช่วยเลย

เมื่อทั้งสามโผล่ขึ้นจากผิวน้ำ สีหน้าของแต่ละคนยังคงเหม่อลอย ทุกอย่างราบรื่นเสียจนไม่น่าเชื่อ คนแจวเรือซึ่งเป็นคนสนิทของจูเฉียนอดกล่าวกับฟางซิ่วเหนียงไม่ได้ว่า

“แม่นาง ฝีมือว่ายน้ำของเจ้ายอดเยี่ยมจริง ๆ”

ฟางซิ่วเหนียงขานรับเบา ๆ ก่อนคลานเข้าไปในห้องเรือแล้วหอบหายใจ

เมื่อครั้งยังเล็ก นางว่ายน้ำเก่งจริง แต่เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว ฝีมือว่ายน้ำของนางก็ไม่เหมือนเดิมอีก แม้แต่การว่ายน้ำ นางก็แทบจะทำไม่เป็นแล้ว ที่ครั้งนี้นางหนีออกมาได้อย่างราบรื่น เป็นเพราะนางตัดสินใจเด็ดขาด ไม่หวาดกลัวแม้ความตาย

เมื่อไม่กลัวตาย นางก็ไม่ตื่นตระหนก และไม่ดิ้นรนอยู่ในน้ำ อีกทั้งเดิมทีนางก็ชอบกลั้นหายใจอยู่แล้ว ระหว่างเคลื่อนตัวและว่ายไปใต้น้ำ นางกลับรู้สึกสบายไม่น้อย

ถึงขั้นมีช่วงหนึ่งที่นางไม่อยากขึ้นจากน้ำอีกแล้ว... จนกระทั่งนึกถึงพี่สาว จึงได้สติและปีนขึ้นเรือ

วันนี้กองคาราวานเรือของบ้านสกุลเสิ่นเดินทางมาถึงอำเภอฉงเฉิง บริเวณท่าเรือจึงเต็มไปด้วยเรือ ส่วนในคลองขุดก็มีเรืออยู่เป็นจำนวนมาก

ยิ่งเมื่อฟางซิ่วเหนียงกระโดดน้ำ ก็ยิ่งดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

เรือที่รับฟางซิ่วเหนียงจอดอยู่ห่างจากจุดที่นางกระโดดน้ำอยู่เดิมพอสมควร บัดนี้เรือลำนั้นจึงค่อย ๆ แล่นออกไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

เรือลำนั้นออกจากคลองขุด แล่นเข้าสู่ลำน้ำสายเล็กภายในตัวอำเภอ ก่อนมาจอดที่ลานด้านหลังบ้านสกุลจู

ประตูด้านหลังบ้านสกุลจูเปิดอยู่ ฟางจิ่นเหนียงยืนรออยู่ตรงประตู

ฟางซิ่วเหนียงเปิดม่านห้องเรือขึ้น สบตากับฟางจิ่นเหนียงครู่หนึ่ง ขณะเดียวกัน หญิงรับใช้สูงวัยที่จูเฉียนจัดหาไว้ล่วงหน้าก็ก้าวขึ้นมาบนเรือ หญิงรับใช้สูงวัยผู้นี้จะเดินทางไปเมืองเอกพร้อมกับฟางซิ่วเหนียง

ฟางซิ่วเหนียงไม่ได้พูดกับฟางจิ่นเหนียง นางเพียงมองพี่สาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยม่านลง แล้วเรือลำนั้นก็ถูกแจวออกไปข้างหน้าทันที

ฟางจิ่นเหนียงมองดูน้องสาวของตนจากไป ในใจไม่อาจบรรยายได้ว่ารู้สึกเช่นไร

หลายวันที่ผ่านมานางทั้งกังวลและหวาดกลัวมาตลอด ครั้นความตึงเครียดคลายลง นางก็อดอาเจียนไม่ได้

“จิ่นเหนียง เจ้าเป็นอะไรหรือ?” จินเสี่ยวซู่ถามด้วยความเป็นห่วง

ฟางจิ่นเหนียงไม่ได้ตอบคำถามของจินเสี่ยวซู่ เพียงกล่าวว่า “เสี่ยวซู่ อีกเดี๋ยวเมื่อออกไปข้างนอก หากมีคนมาพูดเรื่องของซิ่วเหนียงกับข้า ข้าจะทำเป็นหมดสติ แล้วท่านก็พาข้าไปหาหมอ”

ประจำเดือนของฟางจิ่นเหนียงขาดไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว นางรู้สึกว่าตนเองน่าจะตั้งครรภ์

หากไม่มีเรื่องของน้องสาว นางคงไปหาหมอตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว แต่หลายวันนี้ในใจมัวแต่เป็นห่วงเรื่องน้องสาว จึงไม่มีอารมณ์คิดถึงเรื่องอื่น

ส่วนเหตุใดจึงไปตอนนี้... ตามเหตุผลแล้ว เมื่อน้องสาวประสบเหตุ นางควรร้องไห้สักครั้ง แล้วไปเอาเรื่องมารดาของตน แต่เพราะนางรู้ว่าน้องสาวปลอดภัยดี จึงไม่อยากแสดงละครเช่นนั้น สู้ทำเป็นหมดสติเสียดีกว่า

หลังจากนั้นก็จะได้กลับไปพักรักษาตัวที่หมู่บ้านเมี่ยวเฉียนเพื่อดูแลครรภ์ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ได้” จินเสี่ยวซู่ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด

ทั้งสองออกจากบ้านสกุลจูมายังถนนใหญ่ แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่ฟางซิ่วเหนียง “กระโดดน้ำ” ไม่นานก็พบคนรู้จัก