ตอนที่ 68 — ตอนที่ 68 ศึกประลองยอดอัจฉริยะ (สอง)

แกร๊กๆ——

สวบสาบ——

ทางด้านซูจิ่นอวี๋ที่กำลังมองหาผู้เข้าแข่งขันคนอื่นในบริเวณใกล้เคียง พลันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนระลอกหนึ่งใต้ฝ่าเท้า คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังเลื้อยคลานอยู่ใต้ผืนดิน

จากนั้น สิ่งมีชีวิตไม่ทราบฝ่ายหน้าตาน่าสะอิดสะเอียนอย่างยิ่งหลายตัวก็ทยอยผุดขึ้นมาจากซากปรักหักพังเบื้องหน้าห่างจากซูจิ่นอวี๋ราวหนึ่งร้อยเมตร

พวกมันมีลำตัวสีชมพูไปทั้งร่าง รูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับหมึกยักษ์ จุดที่แตกต่างคือส่วนหางของพวกมันมีลักษณะคล้ายหางปลา หางปลานั้นโบกสะบัดขึ้นลงจนสามารถลอยตัวบินอยู่กลางอากาศได้

หนวดของพวกมันเรียวยาวและมีจำนวนมากกว่าหมึกทั่วไป ตรงโคนหนวดมีอวัยวะส่วนปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมเรียงรายเป็นพรืด

แม้ซูจิ่นอวี๋จะเคยใช้ชีวิตดิ้นรนอยู่ในวันสิ้นโลกมานานกว่าสิบปี เธอก็ไม่เคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาที่ทั้งน่าขยะแขยงและน่าหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อนเลย

"ซวยชะมัด นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย?"

"เจ้าแมงมุมยักษ์ ไปลองเชิงดูฝีมือพวกมันหน่อย!"

ซูจิ่นอวี๋รู้ดีว่าในบริเวณใกล้เคียงต้องมีผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอยู่อย่างแน่นอน เธอจึงยังไม่คิดจะเปิดเผยไพ่ตายของตัวเองมากเกินไปในรอบแรก รอบนี้เธอเลือกที่จะซ่อนคมพลังเอาไว้ กระทั่งไททันจันทราดาราก็ยังไม่เรียกออกมา และตั้งใจจะลุยเดี่ยว!

เนื่องจากระดับความก้าวหน้าของซูจิ่นอวี๋พัฒนาไปรวดเร็วเกินไป แมงมุมหมาป่าจักรกลที่เธอเคยพึ่งพามากที่สุดในอดีต บัดนี้จึงตกชั้นกลายเป็นเพียงตัวประกอบคอยเก็บกวาดสนามรบไปเสียแล้ว

แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของซูจิ่นอวี๋อย่างขึงขังจริงจัง พุ่งทะยานเข้าหาสิ่งมีชีวิตเคออสหน้าตาคล้ายหมึกยักษ์ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

ความเร็วในการเคลื่อนที่ของแมงมุมหมาป่าจักรกลรวดเร็วอย่างยิ่ง ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าของสิ่งมีชีวิตเคออสตัวหนึ่ง มันเหยียดขาจักรกลยาวรีอย่างช่ำชอง ใช้คมดาบอันแหลมคมฟาดฟันเข้าใส่หนวดสีชมพูของอีกฝ่าย

"ฉับ~"

ขาโลหะยาวอันคมกริบของแมงมุมหมาป่าจักรกลฟันฉับเข้าที่หนวดของสิ่งมีชีวิตเคออสได้อย่างแม่นยำ

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ ขาจักรกลยาวที่เคยสามารถฟันทะลุผิวหนังของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาระดับผู้นำได้นั้น เมื่อฟันลงบนหนวดที่ดูธรรมดาไม่สะดุดตาของฝ่ายตรงข้าม กลับไม่สามารถสร้างบาดแผลใดๆ ให้แก่มันได้เลยแม้แต่น้อย

ขาจักรกลอันคมกริบราวกับฟันลงไปบนตังเมเหนียวหนึบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยืดหยุ่น จนถูกแรงดีดสะท้อนกระเด็นออกมา

ขณะที่แมงมุมหมาป่าจักรกลกำลังเตรียมจะซ้ำดาบสอง สิ่งมีชีวิตเคออสฝั่งตรงข้ามก็ "พรวด!" พ่นของเหลวสีดำกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งก้อนใหญ่ออกมาทางปาก

ทันทีที่ของเหลวสายนั้นสัมผัสถูกเกราะชั้นนอกของแมงมุมหมาป่าจักรกล ควันดำสายหนึ่งก็พลันพวยพุ่งขึ้นมา กัดกร่อนเกราะชั้นนอกจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ดูน่าขนลุกหลายจุด

"ให้ตายสิ เจ้าตัวเวรนี่มันดุขนาดนี้เชียว!"

"เจ้าแมงมุมยักษ์ ถอยกลับมา!"

ผ่านการทดสอบสั้นๆ เพียงครั้งเดียว ซูจิ่นอวี๋ก็คาดคะเนได้ว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูงของระดับผู้นำ ทั้งการโจมตียังมีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงยิ่งยวด เธอจึงอนุมานได้ว่านี่คงเป็นพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง

"กระจกผลึกน้ำแข็ง!"

สิ้นเสียงขานเรียกของซูจิ่นอวี๋ กระจกคริสตัลที่แผ่ไอเย็นเยียบยะเยือกสุดขั้วพลันลอยเด่นขึ้นตรงหน้า เธอคว้ามันเอาไว้แน่น ก่อนจะหันเล็งไปยังสิ่งมีชีวิตเคออสตัวที่เพิ่งโจมตีแมงมุมหมาป่าจักรกลเมื่อครู่

"ศาสตร์เถาวัลย์น้ำแข็ง!"

ชั่วพริบตานั้น เถาวัลย์ผลึกน้ำแข็งใสกระจ่างหลายสายก็ผุดทะลวงขึ้นมาจากซากปรักหักพัง พุ่งเข้าพันธนาการหนวดของสิ่งมีชีวิตเคออสตัวนั้นไว้อย่างรวดเร็ว

สิ่งมีชีวิตเคออสที่เมื่อครู่ยังเหิมเกริมดุร้าย ยามที่สัมผัสถูกเถาวัลย์ผลึกน้ำแข็ง ผิวของลำตัวสีชมพูก็พลันปรากฏประกายสีฟ้าครามแห่งไอเหมันต์ผุดขึ้นมา ก่อนจะกลายสภาพเป็นรูปปั้นผลึกน้ำแข็งสีฟ้าใสในชั่วพริบตา

"ก็แค่นี้เองไม่ใช่เหรอ!"

"ระเบิด!"

สิ้นเสียงของซูจิ่นอวี๋ รูปปั้นสิ่งมีชีวิตเคออสสีฟ้าครามก็พลันระเบิดแตกกระจายออกทันที

เพียงแต่ มันกลับไม่ได้แหลกเป็นเศษซากธุลีลอยฟุ้งกลางอากาศตามที่ซูจิ่นอวี๋คาดการณ์ไว้ เป็นเพียงหนวดหลายเส้นที่ถูกระเบิดจนขาดสะบั้น พร้อมทั้งส่วนหางปลาสีชมพูที่ขาดหายไปท่อนหนึ่ง ตรงรอยฉีกขาดของร่างกายมีของเหลวสีเขียวอมดำส่งกลิ่นเหม็นคาวไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย

แกร๊กๆ——

สิ่งมีชีวิตเคออสที่บาดเจ็บแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด มันกระพือหางปลาที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวอย่างบ้าคลั่ง พุ่งทะยานเข้าใส่ซูจิ่นอวี๋ด้วยความเร็วสูง

"แกเป็นแค่ลูกกระจ๊อกตัวจ้อย จะพุ่งมาดุเดือดทำไมนักหนา อยากไปสอบชิงทุนเรียนต่อหรือไงยะ?"

ซูจิ่นอวี๋บ่นกระปอดกระแปดพลางร่าย 'โล่น้ำค้างแข็ง' คุ้มครองตัวเอง ขณะเดียวกันก็โคจรพลังพิเศษในร่าง ปลดปล่อยทักษะโจมตีเป็นวงกว้างอย่าง 'พายุหิมะน้ำแข็ง' เข้าใส่กลุ่มสิ่งมีชีวิตเคออสเบื้องหน้า

หลังจากที่ซูจิ่นอวี๋เปลี่ยนสายอาชีพเป็น 'ผู้พิทักษ์แห่งเหมันต์' อานุภาพของทักษะทั้งหมดล้วนยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด ยิ่งผนวกกับผลลัพธ์เพิ่มพลังทำลายล้างสองเท่าจาก 'กระจกผลึกน้ำแข็ง' เข้าไปด้วยแล้ว 'พายุหิมะน้ำแข็ง' ที่เธอร่ายออกมาในยามนี้จึงเทียบกับในอดีตไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

วู่ว——

วู่ว——

ภายในอาณาเขตของ 'พายุหิมะน้ำแข็ง' ลมพายุหวีดหวิว เกล็ดหิมะโปรยปรายทั่วฟ้า ลิ่มน้ำแข็งและมีดน้ำแข็งอันคมกริบกระหน่ำร่วงหล่นลงมาจากเวหาไม่ขาดสาย สร้างความเสียหายอย่างต่อเนื่องแก่เหล่าสิ่งมีชีวิตเคออสที่ติดอยู่ภายใน

สิ่งมีชีวิตเคออสที่ติดอยู่ในพื้นที่ทักษะล้วนถูกเกาะกุมด้วยชั้นน้ำแข็งสีฟ้าครามหนาเตอะ จนติดสถานะเชื่องช้าและถูกแช่แข็ง

กลางเวหา ลิ่มน้ำแข็งอันแหลมคมตกลงมาเสียบแทงร่างกายที่ถูกแช่แข็งของพวกมันเป็นระยะ

แม้ว่าสิ่งมีชีวิตเคออสเหล่านี้จะยังไม่ถึงแก่ความตาย แต่สถานการณ์ก็เอนเอียงมาทางฝั่งของซูจิ่นอวี๋แล้ว

ขอเพียงรอให้ 'พายุหิมะน้ำแข็ง' สิ้นสุดลง ซูจิ่นอวี๋ก็แค่ซัด 'ศาสตร์ระเบิดน้ำแข็ง' จุดชนวนไอเย็นเยือกแข็งภายในร่างของสิ่งมีชีวิตเคออสเหล่านี้ แม้จะไม่ถึงกับระเบิดพวกมันจนแหลกเป็นจุณ ก็ต้องระเบิดจนไส้แตกกระจายไปทั่วทั้งลานอย่างแน่นอน

【ติ๊ง (ช่องถ่ายทอดการแข่งขัน): ผู้เล่น 'หมาป่ามารวายุคลั่ง' ถูกสิ่งมีชีวิตเคออสโจมตีจนพ่ายแพ้ในรอบเอาชีวิตรอดรอบที่หนึ่ง สูญเสียสิทธิ์ในการแข่งขันรอบต่อไป】

วินาทีที่ได้ยินเสียงประกาศจากระบบ ประกายตาของซูจิ่นอวี๋ก็พลันวาบขึ้นมา จากข้อความระบบนี้ เธอได้รับข้อมูลสำคัญยิ่งประการหนึ่ง นั่นคือ การแข่งขันชิงตำแหน่งยอดอัจฉริยะในครั้งนี้ ไม่ใช่ศึกตัดสินเป็นตาย!

'หมาป่ามารวายุคลั่ง' ที่เพิ่งถูกคัดออกเมื่อครู่ไม่ได้ตายลงจริงๆ หากแต่สูญเสียสิทธิ์ในการแข่งขันต่อไป มันน่าจะถูกเคลื่อนย้ายกลับไปยังดาวสีน้ำเงินแล้ว

เมื่อได้รับเบาะแสสำคัญนี้แล้ว ซูจิ่นอวี๋ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูจากตอนนี้แล้ว ศึกประลองยอดอัจฉริยะครั้งนี้ยังนับว่าค่อนข้างเป็นมิตรต่อบรรดาผู้เข้าแข่งขันอย่างพวกเขาอยู่บ้าง ไม่ได้มีกฎกติกาบังคับให้ต้องเข่นฆ่ากันเองจนตัวตาย

เธอกลับมีความรู้สึกประหลาดอย่างเลือนราง คล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งคอยบงการพวกเขาอยู่เบื้องหลัง ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้ประชันกันและเติบโตขึ้นมาราวกับแมลงกู่

"เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่ต้องไปคิดมาก จัดการเจ้าพวกตรงหน้านี้ก่อนดีกว่า!"

ซูจิ่นอวี๋ส่ายศีรษะแรงๆ เพื่อสลัดความคิดยุ่งเหยิงในสมองทิ้งไป แล้วตั้งสมาธิรับมือกับศัตรูตรงหน้า

"ศาสตร์ระเบิดน้ำแข็ง!"

ตึง——

ตึง——

ตึง——

เสียงระเบิดหลายสายดังก้องขึ้นแทบจะพร้อมๆ กัน เหล่าสิ่งมีชีวิตเคออสที่ถูกพันธนาการอยู่ภายในอาณาเขตของ 'พายุหิมะน้ำแข็ง' ต่างระเบิดแตกกระจายออก กลายเป็นเศษผลึกน้ำแข็งปลิวกระจัดกระจายไปทั่วแผ่นฟ้า

【ติ๊ง: ผู้เล่น 'ซูจิ่นอวี๋' สังหาร 'คนเก็บกวาดโกลาหล' ระดับผู้นำ, แต้มคะแนน +100, ค่าประสบการณ์ +100, ค่าประสบการณ์ของสัตว์เลี้ยงไททันจันทราดาราและหนูประกายสายฟ้า +100】

【ติ๊ง: ผู้เล่น 'ซูจิ่นอวี๋' สังหาร 'คนเก็บกวาดโกลาหล' ระดับผู้นำ, แต้มคะแนน +100, ค่าประสบการณ์ +100, ค่าประสบการณ์ของสัตว์เลี้ยงไททันจันทราดาราและหนูประกายสายฟ้า +100】

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวขึ้นต่อเนื่อง ทว่าสีหน้าของซูจิ่นอวี๋กลับยิ่งทวีความเคร่งขรึมจริงจัง

เพราะเธอสัมผัสได้ว่าในระยะไม่ไกล มีกลุ่มสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมดาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทิศทางของเธอ จำนวนของพวกมันมากกว่าเมื่อครู่ และความแข็งแกร่งก็สูงส่งกว่ามาก

"นี่เพิ่งจะระลอกที่สอง ฝีมือของพวกมันก็ปาเข้าไปถึงระดับผู้นำขั้นสุดยอดแล้ว สิ่งมีชีวิตเคออสระลอกหลังๆ คงไม่มีพลังถึงระดับราชันย์หรอกนะ?"

ซูจิ่นอวี๋บ่นอุบพลางปลดปล่อยพลังพิเศษออกมาไม่หยุด ปลิดชีพ 'คนเก็บกวาดโกลาหล' ในระลอกแรกที่ยังไม่ตายสนิทจนหมดสิ้น

ทางฝั่งเธอเพิ่งจะจัดการเสร็จ สิ่งมีชีวิตเคออสระลอกที่สองก็มุดทะลวงขึ้นมาจากใต้ผืนดินแล้ว

ศัตรูในคราวนี้ น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่า 'คนเก็บกวาดโกลาหล' เมื่อครู่เสียอีก

พวกมันมีรูปร่างคล้ายตะขาบยักษ์ ท่อนล่างยังคงคลานติดพื้น ทว่าท่อนบนกลับวิวัฒนาการจนตั้งตรง ขายาวหลายข้างตรงลำตัวท่อนบนของพวกมันวิวัฒนาการกลายเป็นเคียวเกี่ยวอันแหลมคม ส่วนหัวก็วิวัฒนาการจนมีอวัยวะส่วนปากขนาดยักษ์อันคมกริบเป็นพิเศษคู่หนึ่ง

หากพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ ตะขาบยักษ์ตัวสูง 3 เมตรที่สามารถเดินสองขาแบบตัวตรงได้จำนวน 20 ตัว ได้โผล่พรวดขึ้นมาประจันหน้ากับซูจิ่นอวี๋นั่นเอง

มุมปากของซูจิ่นอวี๋กระตุกยิกๆ ทำไมพวกแกถึงได้หน้าตาอัปลักษณ์กันขนาดนี้นะ หรือเป็นเพราะอาศัยอยู่ใต้ดินไม่มีใครมอง เลยคิดจะโตมาแบบไหนหน้าตาชุ่ยๆ ยังไงก็ได้งั้นเหรอ?