ตอนที่ 10 — บทที่ 10 หญิงสาวผู้ชาญฉลาดมักจะมองเห็นเค้าลางได้เสมอ

บทที่ 10 หญิงสาวผู้ชาญฉลาดมักจะมองเห็นเค้าลางได้เสมอ

“วิธีการเชิญคน? เรื่องนี้ทำให้ผมสับสนอยู่บ้างครับ”

ในฐานะตัวร้ายที่ล้มเหลวอย่างรวดเร็วและมีบทแค่ยี่สิบบท มูนไม่รู้เลยว่าวิธีการเชิญคนของตัวเองในอดีตเป็นยังไง

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมันสับสนเกินไป นึกไม่ออกเลยจริงๆ

“ฉันจำได้ว่าน่า อือ… จะเป็นตอนงานเต้นรำของสถาบันครั้งที่แล้วมั้ง?”

เซลีเซียไม่ได้ใส่ใจกับความขี้ลืมของมูน พลางนึกย้อนความหลังด้วยตัวเอง

“เหมือนคุณอยากจะเชิญคนอื่นเต้นรำ อีกฝ่ายเป็นธิดาของไวเคานต์มั้ง? เอ— ฉันจำได้ว่า ตอนนั้นคุณน่าจะพูดแบบนี้นะ…”

เซลีเซียเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวงามดุจใบหลิวขมวดเล็กน้อย

แม้ว่าบนใบหน้าจะยังคงไม่มีสีหน้าอะไร แต่ก็ดูออกว่า เธอกำลังพยายามเลียนแบบท่าทางที่หยิ่งยโสโอหัง

“นังหญิงผู้นี้ จงดีใจและโห่ร้องยินดีเถิด นายน้อยผู้นี้มีเมตตาประทานสิทธิ์ให้เธอได้เต้นรำกับฉันหนึ่งเพลง!”

“…”

“เป็นยังไง ฉันเลียนแบบได้เหมือนดีไหม?”

“…”

จะเหมือนเฉยๆ ได้ยังไง ตอนนี้เท้าฉันแทบจะจิกพื้นจนสร้างบ้านสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นได้อยู่แล้วโว้ย!

มูน·แคมป์เบลเอ๋ยมูน·แคมป์เบล แกจะบ้าก็บ้าไปสิ ทำไมถึงต้องทำตัวจูนิเบียวขนาดนี้ด้วยวะ!?

เรื่องที่แย่ที่สุดคือ การทำตัวจูนิเบียวต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น แกน่ะดีสิ เตะขาสองทีก็หนีไปเลย

แล้วฉันจะทำยังไง? อับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้วโว้ย!

“เรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงอดีตที่ไม่อยากจะหวนนึกถึงเท่านั้น ได้โปรดองค์หญิงลืมมันไปเถอะ”

มูนยิ้มแหยๆ จากนั้นเพื่อคลายความกระอักกระอ่วน เขาก็เร่งจังหวะการเต้นรำให้เร็วขึ้น

แต่เซลีเซียยังคงสง่างาม ยังคงเยือกเย็น ต่อให้มูนจงใจเร่งจังหวะการเต้นรำ กระทั่งไม่สนใจจังหวะของดนตรี เธอก็ไม่เคยสูญเสียการเป็นผู้นำเลยสักนิด กลับกันในช่วงหลังมูนกลับถูกเธอจูงไปเสียอย่างนั้น

เซลีเซีย·เลโอโปลด์ ช่างเป็นหงส์ขาวที่สูงศักดิ์และหยิ่งทะนงตลอดกาลจริงๆ

สมกับเป็นผู้หญิงที่จีบยากที่สุดในนิยายต้นฉบับ

มูนถอนหายใจในใจอย่างเงียบๆ

………

หนึ่งเพลงจบลง จังหวะการเต้นรำก็สิ้นสุดลงตามไปด้วย

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่ว

มูนเมินสายตาอิจฉาที่แทบจะฆ่าคนได้ของตัวเอกคนหนึ่ง พลางยิ้มและทำความเคารพต่อทุกคน

หน้าผากของมูนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมาบ้างแล้ว แต่สีหน้าของเซลีเซียกลับยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

“ดูเหมือนองค์หญิงจะเหนื่อยแล้วเช่นกัน ไม่สู้เราไปหาที่เงียบๆ ดื่มกันสักแก้วดีไหม?”

อาศัยบรรยากาศที่ค่อนข้างดี มูนจึงเอ่ยเชิญอีกครั้ง

“ได้สิ”

ครั้งนี้เซลีเซียถึงกับไม่ลังเล พยักหน้าตอบตกลงโดยตรง

เยส!

แม้จะพยายามรักษาสีหน้าให้ไม่เปลี่ยนแปลง แต่มนุษย์ตัวเล็กๆ ในใจของมูนกลับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปแล้ว

การเริ่มต้นทุกอย่างล้วนยากลำบาก ขอแค่เชิญอยู่ตามลำพังได้สำเร็จ การกระทำทั้งหมดก็สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง!

…

“ขออภัย ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์”

“หา? แค่ไวน์แดงเท่านั้นเอง ดื่มสักหน่อยเถอะ...”

“ไวน์แดงก็ไม่ได้”

เซลีเซียปัดปอยผมสีเงินขาวที่ตกลงมาทัดไว้ที่หลังหู “ร่างกายของฉันไม่ถูกกับแอลกอฮอล์ แม้แต่หยดเดียวก็ไม่ได้”

“…”

ในห้องที่เตรียมไว้เป็นพิเศษ มูนที่ถือขวดไวน์แดงที่ใส่ยาไว้ล่วงหน้าแล้ว อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

ดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้?

ไวน์แดงก็ไม่ได้?

แล้วตัวเองจะวางยาได้ยังไง ห๊ะ?

แต่เมื่อลองคิดดูดีๆ ในนิยายต้นฉบับก็ไม่มีการบรรยายเกี่ยวกับการดื่มแอลกอฮอล์ของเซลีเซียจริงๆ ปัญหาที่เธอดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้ จึงไม่ได้ดูแปลกประหลาดเกินไป

และในนิยายต้นฉบับ มูน·แคมป์เบลก็วางยาในน้ำชา ทำให้เซลีเซียโดนเข้าไปได้สำเร็จ

เดิมทีมูนก็สามารถทำตามนั้นได้

แต่ปัญหาเดียวก็คือ ยาที่ตัวเองซื้อมา มันเป็นสีแดง สีแดงเลยนะโว้ย!

สีแดงเหมือนเลือดสดๆ ยังไงยังงั้นเลย!

ใส่ลงไปในน้ำชา แน่ใจนะว่าจะไม่ถูกค้นพบ?

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่... ไม่มีอะไร เพียงแต่องค์หญิงไม่ดื่มแอลกอฮอล์ แล้วจะท่านจะดื่มอะไรดีล่ะ?”

“น้ำ...”

“ไม่! มีแค่ชาแดงเท่านั้น”

“?”

“ผมบอกว่ามีแค่ชาแดงเท่านั้น”

มูนจ้องมองดวงตาของเซลีเซีย พลางเอ่ยอย่างจริงจัง:

“ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ คืนนี้ที่นี่นอกจากไวน์แดงและชาแดงแล้ว ไม่มีการให้บริการเครื่องดื่มอื่นใด”

“มีแค่... ชาแดงเหรอ?”

เซลีเซียที่ปกติสีหน้าจะเหมือนภูเขาน้ำแข็งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมานับหมื่นปี ยังอดไม่ได้ที่จะเผยความสงสัยออกมาเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่ได้คิดไปในทางที่ไม่ดีในตอนนี้ เพียงแค่คิดว่ามูนไม่ได้เตรียมการล่วงหน้า

“เช่นนั้นก็ชาแดงแล้วกัน”

“ขอบคุณครับ”

มูนปาดเหงื่อเย็น รีบลุกขึ้นไปเตรียมการ

“เดี๋ยวก่อนนะ”

เซลีเซียเรียกเขาไว้ทันที ดวงตาที่เย็นเยียบแวบผ่านความสงสัยเล็กน้อย:

“คุณจะไปเตรียมด้วยตัวเอง?”

“ครับ มีปัญหาอะไรเหรอ?”

“...ไม่มี”

เซลีเซียส่ายหน้า: “ฉันแค่ประหลาดใจมากน่ะ ที่นายน้อยมูนจะยอมทำเรื่องแบบที่คนรับใช้เขาทำกัน”

แย่แล้ว เธอเริ่มสงสัยแล้ว!

หัวใจของมูนกระตุกวูบ แต่สีหน้ายังคงเป็นปกติ พลางยิ้มกล่าวว่า:

“ช่วยไม่ได้ คืนนี้สาวใช้ในคฤหาสน์ดยุกยุ่งกันมาก แม้แต่สาวใช้ส่วนตัวของผมตอนนี้ก็ยังปลีกตัวไม่ได้ ดังนั้นเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ผมจึงต้องลงมือทำด้วยตัวเอง”

“ก็จริงนะ”

เซลีเซียพยักหน้าเบาๆ ดูเหมือนจะแสดงความเห็นด้วย

“เช่นนั้นฉันจะตั้งตารอนะ รอชาที่นายน้อยมูนชงด้วยตัวเอง”

…

“สมกับเป็นเซลีเซียจริงๆ ประมาทเธอไม่ได้เลยแหะ”

นอกห้อง มูนเผชิญหน้ากับชาแดงที่ตัวเองชงมั่วๆ ขึ้นมา พลางเช็ดเหงื่อเย็นด้วยความรู้สึกใจหายใจคว่ำ

เมื่อครู่ถ้าหากสภาพจิตใจของเขาแย่ไปกว่านี้อีกนิด เกรงว่าคงจะเผยพิรุธออกมาจริงๆ แล้ว

“ใครบอกว่าขั้นตอนนี้ง่ายกันวะ ที่จริงแล้ว ส่วนที่ไม่ได้บรรยายไว้ในหนังสือต่างหากที่ยากที่สุดโว้ย!”

มูนอดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอด เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เรียกว่าการแก้ไขเส้นเรื่องของโลกนั้นไม่มีประโยชน์อะไรกับตัวประกอบอย่างเขาเลย กระทั่งเกือบจะทำให้เรื่องใหญ่พังเพราะการตั้งค่าที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาของเซลีเซีย!

“แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็คงต้องลุยต่อไปเท่านั้น!”

มูนหยิบขวดยาทั้งสองขวดออกมาจากอกเสื้อ

“ชาแดงก็เป็นสีแดงเหมือนกัน ไม่น่าจะถูกค้นพบ ส่วนของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ว่านี่...”

มูนเปิดขวด “ของแถม” ที่เจ้าของร้านหน้าเลือดให้มา ข้างในเป็นผงสีขาว น่าจะเป็นชนิดที่ละลายน้ำได้

“ถึงจะไม่รู้ว่าใช้ทำอะไร แต่ในเมื่อเจ้าของร้านบอกว่าใช้ด้วยกันแล้วจะได้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ งั้นก็น่าจะเป็นชนิดที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพสินะ?”

“ช่างมันแล้ว ใส่เข้าไปด้วยกันเลย!”

“ได้แต่หวังว่าเซลีเซียจะดื่มเข้าไปจริงๆ ก่อนที่จะทันสังเกตเห็นความผิดปกติ”

“เหะๆๆ ใครใช้ให้องค์หญิงฉลาดนักล่ะ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายใส่ยาแรงก็แล้วกัน!”

มูนยกชาแดงที่ใส่ยาแล้วขึ้นมา เผยรอยยิ้มชั่วร้ายที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวร้ายออกมาโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

…

“องค์หญิง ชาของท่านครับ”

มูนทำราวกับบริกรมืออาชีพ นำชาแดงที่ตนเองชงอย่างพิถีพิถันมาให้เซลีเซียด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

“ขอบคุณค่ะ”

เซลีเซียรับชาแดงมาอย่างสุภาพ แต่ก็ไม่ได้รีบดื่ม แต่กลับพิจารณาชาอย่างละเอียด

“นายน้อยมูน ชาแดงของคุณ...เอ่อ แดงจังเลยนะ”

“ชาแดงก็ต้องเป็นสีแดงไม่ใช่หรือครับ?” มูนยิ้มถาม

“อย่างนั้นเหรอ แต่ชาแดงที่ฉันดื่มปกติ จะเป็นสีแดงอ่อนๆ นะ”

“เช่นนั้นอาจจะเป็นเพราะแหล่งผลิตของใบชาไม่เหมือนกันละมั้ง? ก็เหมือนกับส้มจากภูมิภาคทางเหนือดูเนอร์เทียบกับส้มจากภูมิภาคทางใต้เซอร์ลิ่ง แม้ลูกจะเล็กกว่า แต่ก็หวานกว่าเป็นธรรมดา ชาแดงจากต่างพื้นที่ สีก็อาจจะมีความแตกต่างกันเล็กน้อย”

“อือ พูดจามีเหตุผล”

เซลีเซียยังคงไม่ดื่ม แต่กลับเงยดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งขึ้นมา จ้องมองมูนเขม็ง

“เช่นนั้น—ไม่สู้ให้ นายน้อยมูนดื่มก่อนดีไหม?”