ตอนที่ 61 — ตอนที่ 71 การแข่งขันบนสังเวียนรอบสุดท้าย

"เฉินอวี่คนนั้นหมัดหนักมาก ร่างกายก็แข็งแกร่งสุดๆ เธอพยายามสู้แบบวงนอกเข้าไว้ หาจุดอ่อนแล้วโจมตีจุดตายซะ"

ด้านล่างสังเวียน ผอ.โรงเรียนมัธยมสองสั่งการหัวหน้าห้องหญิงหวังเยว่ "ถ้าสู้ไม่ไหวจริงๆ จะยอมแพ้ก็ไม่เป็นไรนะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ" หวังเยว่พยักหน้า

"..." เงียบไปครู่หนึ่ง ผอ.โรงเรียนมัธยมสองก็ถามขึ้น "เฉินอวี่คนนั้น เมื่อก่อนอยู่ห้องเดียวกับเธอใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ"

"แน่ใจนะว่าเป็นคนเดียวกับที่ฉันไล่ออกไป?"

"ใช่ค่ะ..." หวังเยว่กัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าดูซีดเซียว

ในใจของผอ.โรงเรียนมัธยมสองยิ่งรู้สึกปั่นป่วนสับสนวุ่นวายไปหมด

นักเรียนห่วยๆ คนหนึ่งที่ไล่ออกไปส่งๆ... ดันกลายเป็นเทพทรูที่มีสิทธิ์เข้ารอบการแข่งขันจริงซะงั้น

แม่งเอ๊ย ผีหลอกกลางวันแสกๆ ชัดๆ

โลกเฮงซวยนี่มันชักจะไร้เหตุผลขึ้นทุกวันแล้วใช่ไหม?

ข่มความเสียใจเอาไว้ ผอ.โรงเรียนมัธยมสองก็ฝืนพูดหน้าด้านๆ ว่า "โรงเรียนมัธยมสองของเราเป็นโรงเรียนที่มีระเบียบวินัยเข้มงวดมาตลอด ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าทำผิดกฎโรงเรียนก็ต้องถูกไล่ออก หวังเยว่ เธอไม่ต้องเก็บไปคิดมากนะ ควรจะสู้ยังไงก็สู้ไปอย่างนั้นแหละ"

"...รับทราบค่ะ ผอ."

"พยายามเข้านะ" ตบไหล่ผู้เข้าสอบเบาๆ ผอ.โรงเรียนมัธยมสองก็ถอยหลังไปสองก้าว

"ขอบคุณค่ะ ผอ."

หวังเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ เดินขึ้นไปบนสังเวียน เงยหน้ามองชื่อ "เฉินอวี่" บนหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยความรู้สึกเหม่อลอยเล็กน้อย

ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา ท่ามกลางเสียงเชียร์ดังกระหึ่มของผู้ชม เธอแว่วเสียงร้องเพลงดังมา

"วันแดดจ้าช่างสวยงามดีแท้~"

"ดอกไม้สีแดง ต้นหญ้าสีเขียว~"

"ฉันวิ่งไปข้างหน้าอย่างเบิกบานใจ~"

"ภูเขาเขียวขจีแห่งฉีหลู่ คนยังไม่แก่เฒ่า~..."

เธอเพ่งมองไป คนที่ร้องเพลงอยู่ก็คือเฉินอวี่นั่นเอง...

เฉินอวี่กระโดดดึ๋งขึ้นมาบนสังเวียน เขาถูมือด้วยความตื่นเต้น จ้องเขม็งไปยังร่างที่คุ้นเคยตรงหน้า

หัวหน้าห้องหญิง หวังเยว่

หวังเยว่เองก็จ้องตาเขาเขม็งเช่นกัน

อารมณ์ของเฉินอวี่แปรปรวน

ชีวิตคนเรานี่มันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์จริงๆ

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน อีกฝ่ายคือหัวหน้าห้องผู้สูงส่ง นอกจากครูประจำชั้นแล้ว เธอก็มองคนอื่นด้วยสายตาดูถูกดูแคลนมาตลอด

ส่วนตัวเขาก็เป็นแค่นักเรียนห่วยๆ ที่สอบได้ที่โหล่ แม้แต่คุณสมบัติที่จะถูก "ดูถูก" ก็ยังไม่มีเลย

ตอนนั้นหลังจากที่ถูกครูประจำชั้นบังคับให้ฝึกฝนไปหนึ่งวัน หัวหน้าห้องคนนี้ก็ยิ่งวางมาดคนเหนือกว่า เอ่ยชมเขาว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ความเย่อหยิ่งและสายตาเหยียดหยามที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำของเธอ เฉินอวี่ยังคงจำได้ติดตาจนถึงตอนนี้

แต่เพียงแค่เดือนเดียวสั้นๆ ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด

ไม่รู้ว่าตอนนี้ ในใจของหัวหน้าห้องหญิงจะรู้สึกยังไงบ้าง?

ยังไงซะ ไม่ว่าจะรู้สึกยังไง มันก็คงหนีไม่พ้นความเจ็บปวดทรมานใจหรอก

'สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว นี่มันโหดร้ายเกินไปจริงๆ...' เฉินอวี่ทอดถอนใจอยู่เงียบๆ 'ทำเอาผมพลอยอินไปด้วย รู้สึกอึดอัดชะมัด...'

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เอิ๊ก"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

เฉินอวี่ "อ๊าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... อะแฮ่ม โทษทีๆ จู่ๆ ก็นึกเรื่องน่าสนุกขึ้นมาได้... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

หัวหน้าห้องหญิง "...ได้ทีขี่แพะไล่"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า กั่กๆๆ ห่านๆๆๆ..." เฉินอวี่หัวเราะดังลั่นกว่าเดิมแบบหยุดไม่อยู่

ครึ่งนาทีต่อมา เขาออกแรงขยี้แก้มตัวเอง พยายามปรับอารมณ์ให้สงบลง แล้วโค้งคำนับ "ขอโทษที เสียกิริยาไปหน่อย"

"..." แววตาของหัวหน้าห้องหญิงดูซับซ้อน

"ยังจำผมได้ไหม?"

"จำได้"

"ช่วงนี้เป็นไง... ฮ่าฮ่าฮ่า"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

เฉินอวี่ "ขอโทษที ผมจะพยายามกลั้นไว้ ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง"

"...ก็เรื่อยๆ"

"การแข่งบนสังเวียนสองรอบแรกราบรื่นดีไหม?"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หัวหน้าห้องหญิงก็ก้มมองรอยแผลสะบักสะบอมบนร่างตัวเอง กัดริมฝีปากเบาๆ "ราบรื่นดี"

เฉินอวี่ "งั้นความราบรื่นของคุณก็จบลงแค่นี้แหละ"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

"ตอนนี้ระดับลมปราณเท่าไหร่แล้ว?"

"...0.8"

"หนึ่งเดือนก่อนคุณก็ระดับ 0.8 ไม่ใช่เหรอ?" เฉินอวี่แกล้งทำหน้าตกใจ "กลับไปเตรียมคลอดลูกที่บ้านมาหรือไง?"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เม้มปากแน่น "นายขึ้นมาบนสังเวียนก็เพื่อจะเยาะเย้ยฉันสินะ?"

"คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ นอกจากจะมาเยาะเย้ยแล้ว ผมยังต้องมาอัดคุณด้วย"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

"หรือคุณจะยอมแพ้ก็ได้นะ" เฉินอวี่ผายมือ

แต่พอผายมือปุ๊บ นามบัตรปึกใหญ่ในกระเป๋าเสื้อก็ร่วงกราวลงพื้นทันที

"อ๊ะ โทษทีๆ" เฉินอวี่รีบนั่งยองๆ เก็บ พลางเก็บก็บ่นงึมงำ "พวกเจ้าหน้าที่รับสมัครของมหาวิทยาลัยพวกนี้นิสัยแย่ชะมัด คุยกันไม่ทันไรก็ถึงเนื้อถึงตัวยัดเต้านามบัตรใส่มือ ไม่สนเลยว่าคนอื่นจะรับไหวรึเปล่า"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

"ใบนี้ของมหาวิทยาลัยไคหนาน ทิ้งไปละกัน ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย..."

หัวหน้าห้องหญิง "..."

"เอ๋? ของฟู่ตั้นเหรอ? อืม... ทิ้งไปเหมือนกันละกัน"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

"มหาวิทยาลัยหางกั่ง?" เฉินอวี่ขมวดคิ้ว "มอนี้มันจืดชืดไร้รสชาติจัง... เก็บไว้ดีกว่า เผื่อเข้าห้องน้ำแล้วไม่มีกระดาษทิชชู่จะได้เอามาใช้เช็ดตูด"

หัวหน้าห้องหญิงค่อยๆ เอามือกุมหน้าอก "..."

"ชิงหวาก็งั้นๆ แหละ จิงต้า... อืม ก็พอไหวอยู่"

หัวหน้าห้องหญิง "...อึก"

เฉินอวี่เก็บนามบัตรกลับมาสองสามใบ ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มให้หัวหน้าห้องหญิง "ผมก็ไม่ได้อยากได้หรอกนะ พวกเขายัดเยียดให้เองน่ะ ความจริงผมว่าเรียนสายอาชีพก็ดีเหมือนกันนะ ต่างก็มีชีวิตที่สดใสได้ทั้งนั้นแหละ"

"..." หัวหน้าห้องหญิงกำหมัดแน่น ทนไม่ไหวอีกต่อไป "เฉินอวี่! นายจะเหลิงอะไรนักหนา? ก็แค่พ่อแม่นายให้ร่างกายดีๆ มาเกิดไม่ใช่เหรอไง? ไม่งั้นนายมันก็แค่เศษขยะนั่นแหละ!"

"งั้นพ่อแม่ผมก็เก่งกว่าพ่อแม่คุณล่ะนะ" เฉินอวี่ยิ้มซื่อ

"นาย..." หน้าของหัวหน้าห้องหญิงเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ

"ผู้เข้าสอบทั้งสองคน กรุณาเงียบด้วยค่ะ" ตอนนั้นเอง ผู้คุมสอบที่รับผิดชอบสังเวียนที่ 1 ในรอบที่สามก็เดินขึ้นมา เป็นผู้คุมสอบหญิง "การแข่งขันจะเริ่มในอีกสามนาที ขอให้ทั้งสองเตรียมตัวให้พร้อมด้วย"

เฉินอวี่ยกมือขึ้น

"มีอะไรหรือเปล่า?" ผู้คุมสอบหญิงถาม

"ผมขอสลับตำแหน่งกับผู้เข้าสอบที่พ่อแม่ไม่เก่งเท่าพ่อแม่ผมคนนั้นได้ไหมครับ?"

หัวหน้าห้องหญิงโกรธจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง "เฉินอวี่!!!"

ผู้คุมสอบหญิงขมวดคิ้ว "ทำไมถึงอยากสลับตำแหน่งล่ะ?"

"จากตำแหน่งของผมตรงนี้ มันมองเห็นหน้าผอ.โรงเรียนมัธยมสองพอดีเลยครับ"

ได้ยินดังนั้น ผู้คุมสอบหญิงก็หันไปมองผอ.โรงเรียนมัธยมสองที่อยู่ด้านล่างสังเวียนแวบหนึ่ง "แล้วเขาทำไมเหรอ?"

"ผมเห็นหน้าเขาแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนน่ะครับ"

ผอ.โรงเรียนมัธยมสอง "..."

หัวหน้าห้องหญิงตะโกนลั่น "ไม่สลับ!"

เฉินอวี่ "พอผมสะอิดสะเอียนปุ๊บ ผมก็จะลงมือหนักปั๊บเลยนะ"

หัวหน้าห้องหญิง "..."

เงียบไปครู่หนึ่ง ด้วยความมีสติ หัวหน้าห้องหญิงก็ยอมสลับตำแหน่งกับเฉินอวี่...

พอมายืนอยู่อีกฝั่ง อาศัยจังหวะที่การต่อสู้ยังไม่เริ่ม เฉินอวี่ก็หันหลังกลับไปนั่งยองๆ ริมสังเวียน โบกมือทักทายผอ.โรงเรียนมัธยมสอง "ฮัลโหล นี่น้องชายไม่ใช่เหรอ? มาๆ สูบบุหรี่หน่อยไหม"

"ฉันไม่สูบบุหรี่" ผอ.โรงเรียนมัธยมสองทำหน้านิ่ง "ขอบใจ"

"ดูทำหน้าบึ้งเข้าสิ เป็นอะไรไปล่ะ? นิ้วทะลุกระดาษทิชชู่ตอนเช็ดตูดอีกแล้วเหรอ?"

"..." ผอ.โรงเรียนมัธยมสองเงยหน้ามองเฉินอวี่ "นักเรียนเฉินอวี่ ฉันรู้ว่าเธอมีความแค้นเคืองต่อฉัน แต่เรื่องไล่ออก..."

"ท่านพูดเกินไปแล้ว" เฉินอวี่โบกมือไม้ "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จะไปแค้นเคืองอะไรเล่า..."

ผอ.โรงเรียนมัธยมสอง "เธอคิดแบบนี้ได้ ฉันก็ชื่น..."

เฉินอวี่ "เป็นจิตสังหารต่างหาก"

ผอ.โรงเรียนมัธยมสอง "..."

"ตอนนี้จะแข่งแล้ว ผมไม่มีเวลามาสนใจคุณหรอก อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ" พูดจบ เฉินอวี่ก็ล้วงเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ผอ.โรงเรียนมัธยมสอง "เอ้า รับไป"

ผอ.โรงเรียนมัธยมสองรับมาอย่างลืมตัว "นี่มันอะไร?"

เฉินอวี่ "คุณลองดมดูสิ"

ผอ.โรงเรียนมัธยมสองขมวดคิ้ว ยกขึ้นมาดมใต้จมูก "หืม? เหม็นนิดหน่อยแฮะ"

"จิตสังหารมันก็ต้องเหม็นเป็นธรรมดาสิ"

"ตกลงว่านี่มันคืออะไรกันแน่?" ผอ.โรงเรียนมัธยมสองดมดูอีกรอบ

"แผ่นรองรองเท้าที่ผมเพิ่งถอดออกมาน่ะ"

"?!!"

...