ตอนที่ 282 — ตอนที่ 282

<ตอนที่ 0282 แผนลูกโซ่>

วันรุ่งขึ้น ยามที่เจ้าหน้าบากคิดจะไปดูดกลืนหยินหยาง ก็พบว่า 'เตาหลอม' ที่ตนใช้สำหรับฝึกวิชานั้นสิ้นใจตายไปเสียแล้ว

เจ้าหน้าบากรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก

ก่อนหน้านี้ยังปกติดีอยู่แท้ๆ เหตุใดจู่ๆ ถึงได้คิดสั้น ชิงปลิดชีพตนเองไปเสียได้

เจ้าหน้าบากทั้งเดือดดาลและหงุดหงิดงุ่นง่าน

มันกำลังฝึกปรือมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ จำต้องดูดกลืนหยินหยางทุกเมื่อเชื่อวัน มิเช่นนั้นวิชามารนอกรีตย่อมเกิดการสะท้อนกลับเป็นแน่

ในระยะสั้นอาจยังพอทำเนา อย่างมากก็เพียงไฟราคะกำเริบและอารมณ์ฉุนเฉียวดุร้าย

ทว่าหากปล่อยให้เนิ่นนานไป การสะท้อนกลับย่อมทวีความรุนแรงขึ้น สถานเบาคือพลังวิญญาณปั่นป่วน สถานหนักคือสูญสิ้นสติสัมปชัญญะกลายเป็นคนวิปลาส

มันจำเป็นต้องหาสตรีคนใหม่มาเป็นเตาหลอมอีกคน!

ทว่าเทือกเขาต้าเฮยซานแห่งนี้เวิ้งว้างรกร้าง จะไปเสาะหาสตรีมาดูดกลืนหยินหยางได้จากที่ใดเล่า

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน หัวหน้าใหญ่เพิ่งจะถ่ายทอดคำสั่งลงมา กำชับให้พี่น้องในค่ายเฮยซานเก็บเนื้อเก็บตัวในช่วงนี้ อย่าได้ออกไปก่อเรื่องข้างนอกให้เป็นที่สะดุดตาผู้อื่น

เดิมทีก็ขาดแคลนเตาหลอมอยู่แล้ว ยามนี้ยิ่งจนปัญญาไร้หนทาง

เจ้าหน้าบากไร้ทางเลือก ทำได้เพียงหาทางระงับดับไฟราคะและสะกดกลั้นตัณหาในกายไว้ เพื่อมิให้ตนเองต้องเสียสติไป

ทางฝั่งขวาภายในค่ายเฮยซาน มีน้ำตกแห่งหนึ่งตั้งอยู่

สายน้ำตกไหลหลั่งลงมาจากยอดเขา ดุจดั่งแพรไหมสีขาวบริสุทธิ์ทิ้งตัวโปรยปรายลงมา กระทบลงตรงบริเวณค่าย แล้วไหลรินมุ่งหน้าสู่หุบเหวลึกเบื้องล่าง

สายน้ำในน้ำตกนั้นเย็นเยียบเสียดแทงถึงกระดูก

เจ้าหน้าบากเห็นว่าปลอดคน จึงปลดชุดคลุมเต๋าออก วางไว้ข้างกายพร้อมกับถุงเก็บสิ่งของ แล้วนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้สายน้ำตกเพียงลำพัง หวังอาศัยไอเย็นเยียบของน้ำตกมาช่วยสะกดไฟราคะในอก

ทว่าวิธีการเช่นนี้ เป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ หาได้ตัดรากถอนโคนไม่

ความรุ่มร้อนอันยากจะทานทนในกาย ยังคงเผาผลาญจิตใจจนแทบคลุ้มคลั่ง

จิตใจของมันยิ่งมายิ่งกระวนกระวายและดุร้ายอำมหิตขึ้นเรื่อยๆ จึงมิได้สังเกตเห็นเลยว่า เสื้อผ้าและถุงเก็บสิ่งของที่วางไว้ด้านข้างนั้น กำลังถูกโม่ฮว่าที่ลอบเร้นกายแอบหยิบฉวยเอาไปอย่างเงียบเชียบ

โม่ฮว่าเก็บถุงเก็บสิ่งของนั้นไว้เป็นอย่างดี แล้วนำชุดคลุมเต๋าของเจ้าหน้าบากไปโยนทิ้งไว้ตรงริมหน้าผาข้างน้ำตก

ใต้หน้าผาคือหุบเหวลึก หากพลัดตกลงไปย่อมไม่มีทางรอดชีวิตอย่างแน่นอน

จากนั้นโม่ฮว่าก็ซุ่มรอคอยอยู่ด้านข้างอย่างใจเย็น

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เจ้าหน้าบากที่อยู่ใต้สายน้ำตกก็ลืมตาขึ้น เมื่อเพลิงราคะในอกเริ่มทุเลาลงบ้าง จึงลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป ทว่าพอเพ่งมองดู กลับพบว่าทั้งชุดคลุมเต๋าและถุงเก็บสิ่งของประจำกายได้อันตรธานหายไปเสียแล้ว

เจ้าหน้าบากขมวดคิ้ว กวาดสายตามองรอบทิศทาง พลันเหลือบไปเห็นชุดคลุมเต๋าของตนตกอยู่ตรงริมหน้าผาข้างน้ำตก

'ถูกน้ำพัดไปงั้นรึ'

เจ้าหน้าบากคิดอย่างหงุดหงิดใจ

มันก้าวเดินไปยังริมหน้าผาข้างน้ำตก แล้วก้มลงเก็บชุดคลุมเต๋าขึ้นมา

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แววตาของโม่ฮว่าพลันคมปลาบ รวมนิ้วควบแน่นพลังวิญญาณ ร่ายวิชาลูกไฟพุ่งยิงออกไปสามลูกติดต่อกันทันที

ลูกไฟทั้งสามลูกนี้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำยิ่ง

ลูกไฟลูกแรกพุ่งกระแทกเข้าใส่ใบหน้าของเจ้าหน้าบาก เพื่อจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ลูกไฟลูกที่สองกระแทกเข้ากลางอก เพื่อทำให้มันเสียหลัก และลูกไฟลูกที่สามพุ่งเข้าชนหัวเข่าของเจ้าหน้าบาก เพื่อหมายจะให้มันลื่นไถลพลัดตกหน้าผาลงไปตาย

ลูกไฟทั้งสามลูกระเบิดปะทุขึ้นตามลำดับ เจ้าหน้าบากตกเป็นเป้าโจมตีโดยมิทันตั้งตัว

ดั่งที่โม่ฮว่าคาดการณ์ไว้ เจ้าหน้าบากตกใจหน้าถอดสี ถอยร่นไปด้านหลังหลายก้าว ก่อนที่ฝ่าเท้าจะลื่นไถล พลัดตกลงไปเบื้องล่างน้ำตก

ทว่าในขณะที่โม่ฮว่าคิดว่ามันต้องตกหน้าผาตายอย่างแน่นอนแล้วนั้น

ตรงขอบหน้าผากลับมีมือคู่หนึ่งโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้นเอง สองมือของเจ้าหน้าบากคว้าจับหินริมผาไว้แน่น ปลายนิ้วจิกเกร็งเข้าไปในเนื้อหิน แม้ร่างจะลื่นไถลลงไป ทว่ากลับมิได้ร่วงหล่นลงสู่ก้นเหว

เจ้าหน้าบากเป็นผู้บำเพ็ญกาย ร่างกายกำยำแข็งแกร่งเป็นเลิศ มันออกแรงเกร็งแขนทั้งสองข้างเพียงคราเดียว ก็สามารถกระโจนทะยานร่างกลับขึ้นมาจากใต้หน้าผาน้ำตกได้สำเร็จ

ครั้นแล้ว ดวงตาของมันก็แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น บันดาลโทสะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้เศษสวะหน้าไหน บังอาจมาลอบกัดบิดา?!"

"ไสหัวออกมาให้บิดาเดี๋ยวนี้!"

เจ้าหน้าบากตะโกนก่นด่าด้วยท่าทีดุดันเกรี้ยวกราด โม่ฮว่าย่อมไม่มีทางโผล่หน้าออกไปให้เห็น

เขาเพียงรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ ที่หลอกให้เจ้าหน้าบากตกลงไปตายไม่สำเร็จ

ทว่านี่ก็เป็นเพียงแผนการก้าวแรก หากแผนนี้มิสำเร็จ ก็ยังมีแผนการก้าวต่อไปรองรับอยู่

โม่ฮว่าถือถุงเก็บสิ่งของประจำตัวเจ้าหน้าบาก ย่องฝีเท้าเดินจากมาอย่างเงียบเชียบ

เจ้าหน้าบากยังคงยืนสบถด่าอยู่ที่เดิม

มันแผ่สัมผัสญาณออกไป กวาดตรวจตราทั้งสายน้ำตก โขดหิน และพงไพรจนทั่ว ทว่ากลับไม่พบแม้แต่เงาคน

'มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น คนหายไปไหนแล้ว'

เจ้าหน้าบากสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

'เป็นตัวบัดซบตัวไหนกันแน่ที่มาลอบกัดข้า'

ทันใดนั้น จิตใจของมันพลันสะกิดใจขึ้นมา

วิชาลูกไฟรึ

ในบรรดาคนที่มันรู้จัก คนที่เชี่ยวชาญการใช้วิชาลูกไฟมีเพียงคนเดียวเท่านั้น

ก็คือเจ้าหน้าขาวที่อยู่เวรยามร่วมกับมันนั่นเอง!

'ไอ้สารเลวนั่น มันคิดจะฆ่าข้าหรือ?!'

เพื่อเหตุใดกันเล่า

นอกจากความโกรธแค้นแล้ว ความคิดในหัวของเจ้าหน้าบากก็แล่นปราด ชั่วครู่เดียวก็ได้คำตอบ:

เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยาง!

เจ้าหน้าขาวเคยเอ่ยปากขอเคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางจากมันหลายครา แต่มันไม่เคยยอมมอบให้

เทือกเขาต้าเฮยซานแห่งนี้รกร้างห่างไกลความเจริญ คิดจะดักชิงผู้บำเพ็ญสตรีมาทำเป็นเตาหลอมจะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร

ในค่ายเฮยซานก็มิได้มีมันเพียงคนเดียวที่ฝึกวิชานี้ พระมากข้าวน้อย ผู้ที่จะแย่งชิงเตาหลอม ย่อมน้อยลงไปคนหนึ่งได้เท่าใดยิ่งดี

มันไม่มีทางมอบเคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางให้แก่เจ้าหน้าขาวเด็ดขาด

ครานี้ทาสวิญญาณของเจ้าหน้าขาวตายลง มันคิดจะเปลี่ยนมาฝึกวิชาดูดกลืนหยินหยาง จึงได้หมายตาเล่นงานตน

ใช้วิชาลูกไฟลอบโจมตี เพื่อให้ตนก้าวพลาดพลัดตกหน้าผา จากนั้นจึงฉวยโอกาสชิงถุงเก็บสิ่งของประจำกายไป

และภายในถุงเก็บสิ่งของ ก็มีคัมภีร์เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางเล่มนั้นอยู่พอดี!

เจ้าหน้าบากตาสว่างแจ้งกระจ่างทันที เช่นนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็สามารถอธิบายได้อย่างสมเหตุสมผลแล้ว

'ไอ้ชาติชั่วเอ๊ย คิดจะวางแผนฆ่าข้าให้ตาย!'

เดิมทีมันก็มีไฟราคะพลุ่งพล่านอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อมีโทสะประดังทับถม จึงมิได้ฉุกคิดเลยว่า วิชาลูกไฟที่ลอบโจมตีตนเมื่อครู่นั้น ทั้งรวดเร็วและแม่นยำกว่าของเจ้าหน้าขาว ทว่าอานุภาพกลับด้อยกว่าอยู่มากโข

เจ้าหน้าบากที่โทสะพลุ่งพล่าน สบถด่าลั่นออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหว:

"ริอ่านคิดอุบายชั่วช้ามาลงที่หัวบิดา ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!"

เจ้าหน้าบากสะกดกลั้นโทสะ สีหน้าถมึงทึง เดินดุ่มๆ มุ่งหน้ากลับเข้าไปในค่าย

โม่ฮว่าเดินนำหน้ามันอยู่หนึ่งก้าว เขานำถุงเก็บสิ่งของประจำตัวเจ้าหน้าบากไปวางทิ้งไว้ตรงหน้าประตูห้องเจ้าหน้าขาว จากนั้นจึงเคาะประตูคราหนึ่ง

เจ้าหน้าขาวกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้อง

เมื่อไร้ซึ่งทาสวิญญาณ การบำเพ็ญเพียรของมันจึงเชื่องช้าเป็นเต่าคลาน ครั้นได้ยินเสียงเคาะจึงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ "ใคร"

โม่ฮว่าเคาะประตูอีกสองสามที ทว่ามิได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับไป

เจ้าหน้าขาวขมวดคิ้ว ลุกขึ้นมาเปิดประตู ก็พบว่าตรงหน้าประตูมีถุงเก็บสิ่งของวางอยู่ถุงหนึ่ง

'ถุงเก็บสิ่งของใบนี้เป็นของใครกัน นำมาทิ้งไว้ตรงนี้มีความหมายใด'

ถุงเก็บสิ่งของประจำตัวผู้บำเพ็ญเพียรนับเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง มักจะพกติดตัวไว้เสมอ ย่อมไม่มีทางทำตกเรี่ยราด

หรือว่าจะมีแผนลวงอันใด

เจ้าหน้าขาวสีหน้าแฝงความระแวดระวัง กวาดสายตามองรอบด้าน ทว่ากลับไม่เห็นผู้ใด

มันก้มลงมองถุงเก็บสิ่งของอีกครา ก็พบว่าปากถุงเปิดอ้าออก เผยให้เห็นหินวิญญาณที่อยู่ด้านใน รวมถึงตำราเล่มหนึ่ง บนหน้าปกตำราสลักตัวอักษรคำว่า 'ดูดกลืนหยินหยาง' ไว้อย่างชัดเจน

เจ้าหน้าขาวชะงักงันไป จากนั้นก็พลันบังเกิดความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

มันกำลังกลุ้มใจที่ทาสวิญญาณตายไป ครั้นจะหาคนมาเลี้ยงใหม่ก็ยุ่งยาก ทั้งยังอยากได้เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางจนตัวสั่นแต่กลับหาไม่ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะพลิกแผ่นดินตามหาแทบตายไม่พบพาน ครั้นจะได้มากลับง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

เมื่อสวรรค์ประทานให้แล้วหากมิรับไว้ ย่อมต้องถูกลงทัณฑ์

เจ้าหน้าขาวก้มลงเก็บถุงเก็บสิ่งของขึ้นมาอย่างไม่ลังเล ชักคัมภีร์เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางด้านในออกมา กำลังจะเปิดดูสักแวบ ทว่าพอเงยหน้าขึ้น ก็แลเห็นเจ้าหน้าบากเดินหน้าทะมึนตรงเข้ามา สายตาจับจ้องเขม็งไปยังถุงเก็บสิ่งของในมือมันอย่างไม่กะพริบ

เจ้าหน้าขาวชะงักไป ใคร่ครวญเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามว่า:

"ถุงเก็บสิ่งของนี้ เป็นของเจ้ารึ"

เจ้าหน้าบากพยักหน้า ทว่าในใจกลับก่นด่าไม่หยุด:

'มารดามันเถอะ ยังจะมาแสร้งทำเป็นไขสือต่อหน้าบิดาอีกรึ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ ไอ้หน้าตัวเมียเอ๊ย!'

เจ้าหน้าบากสะกดกลั้นโทสะพลางเอ่ยถาม "มันมาอยู่ในมือเจ้าได้อย่างไร"

เจ้าหน้าขาวตอบตามความเป็นจริง "มีคนทำตกไว้หน้าประตูห้องข้า ข้าเก็บได้"

หนังตาของเจ้าหน้าบากกระตุกยิกๆ

คำโกหกพรรค์นี้ยังกล้าพูดออกมา มารดามันเถอะคิดว่าข้าเป็นคนโง่เง่าหรือไร

"ส่งคืนมาให้ข้า" เจ้าหน้าบากยื่นมือออกไป

เจ้าหน้าขาวยิ้มตอบ "คืนให้เจ้าย่อมได้ แต่เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางเล่มนี้ ข้าขอเปิดดูสักหน่อย"

เจ้าหน้าบากพยักหน้า "ได้"

กล่าวจบ เจ้าหน้าบากก็ก้าวเข้าไปรับถุงเก็บสิ่งของ เจ้าหน้าขาวมิได้ระแวงสงสัย จึงเก็บคัมภีร์เคล็ดวิชาดูดกลืนหยินหยางซุกไว้ในอกเสื้อ แล้วส่งถุงเก็บสิ่งของคืนให้แก่อีกฝ่าย

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เจ้าหน้าบากรับถุงเก็บสิ่งของมา มันก็พลันเปิดฉากจู่โจมอย่างกะทันหัน กรงเล็บซัดออกดุจสายลม กระบวนท่าเหี้ยมเกรียมอำมหิตถึงขีดสุด

ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ห้อมล้อมด้วยพลังวิญญาณสีเขียวคล้ำ แทงทะลวงเข้าสู่ขั้วหัวใจของเจ้าหน้าขาวโดยตรง ก่อนจะกระชากลงล่างอย่างรุนแรง ฉีกกระชากเนื้อและโลหิตจนสาดกระเซ็นไปทั่ว

เจ้าหน้าขาวเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

มันคิดจะตอบโต้ ทว่าเพิ่งจะยกมือขึ้น วิชาอาคมยังมิทันได้ควบแน่น ก็ถูกเจ้าหน้าบากบีบลำคอไว้แน่น

เจ้าหน้าขาวเค้นเสียงแหบพร่าถามออกมา "เหตุใด… ต้องฆ่าข้า…"

เจ้าหน้าบากได้ยินเช่นนั้นยิ่งทวีโทสะ "ความตายมาเยือนถึงหัว ยังเสแสร้งแกล้งทำหาบิดาเจ้ารึ!"

กล่าวจบ มันก็ออกแรงบีบขย้ำ ปลายนิ้วแทงทะลวงทะลุลำคอของเจ้าหน้าขาว ปลิดชีพเจ้าหน้าขาวลงในทันที!