ตอนที่ 385 — ตอนที่ 385 เบาะแส

ซุนเจ๋อกระตุกมุมปาก เอ่ยอย่างเคียดแค้น

"เจ้าเด็กเปี๊ยก ตระกูลซุนของข้าไม่มีทางปล่อย…"

โม่ฮว่าไม่คิดจะปรานีแม้แต่น้อย ฟาดกระบองลงบนศีรษะของเขาเปรี้ยงหนึ่ง

ซุนเจ๋อรู้สึกเพียงหน้าผากส่งเสียงวิ้งๆ ตาลายไปหมด

"คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยพูด" โม่ฮว่าเอ่ยเตือนเขา

ซุนเจ๋อกัดฟันแน่น ตัดใจคิดในอกว่ายอดคนย่อมไม่ยอมเสียเปรียบต่อหน้า รีบร้องขอความเมตตา

"น้องชายน้อย ข้าผิดไปแล้ว เป็นข้าเองที่ไม่รู้ความ ข้าไม่กล้าสอนท่านทำงานแล้ว ท่านผู้การุณย์โปรดมีเมตตา ปล่อยข้าไปเถิด"

โม่ฮว่าย่อมไม่เชื่อคำพูดของเขา ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับเอ่ยว่า

"ข้าจะถามคำถามเจ้าสักสองสามข้อ หากเจ้าตอบได้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป มิเช่นนั้น… เจ้าก็ให้พ่อของเจ้าไปคลอดลูกชายใหม่อีกสักคนเถอะ…"

โม่ฮว่าเพียงแต่เอ่ยข่มขู่ซุนเจ๋อเล่นๆ เท่านั้น

ทว่าซุนเจ๋อกลับเหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหลัง บิดาของเขาไม่ต้องคลอดใหม่ เดิมทีก็มีบุตรชายอีกสองคนอยู่แล้ว

ตัวเขาเป็นบุตรชายคนโตของภรรยาเอก หากเขาตายไป น้องรองก็จะได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลตามลำดับชั้นพอดี

อีกทั้งระดับวิชาค่ายกลของน้องรองยังสูงกว่าเขา บิดาของเขาย่อมยินดีปรีดาเป็นแน่ อย่างมากก็คงแสร้งบีบน้ำตาให้อาลัยอาวรณ์สองสามหยด

ซุนเจ๋อรีบเอ่ยละล่ำละลัก "นายน้อย ท่านถามมาได้เลย ข้าจะบอกทุกสิ่ง!"

โม่ฮว่าปรายตามองซุนเจ๋อด้วยความกังขา ลอบคิดในใจว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงได้กระดูกอ่อนปวกเปียกถึงเพียงนี้

ตนยังมิได้ใช้กระบองพันชั่งเคาะศีรษะไปกี่ที ก็ยอมจำนนว่านอนสอนง่ายถึงเพียงนี้แล้ว

"เช่นนั้นข้าถามเจ้า ตระกูลซุนของพวกเจ้า มีค่ายกลตกทอดของบรรพบุรุษหรือไม่"

หัวใจของซุนเจ๋อเต้นระทึก เจ้าเด็กคนนี้คิดหมายปองค่ายกลตกทอดของตระกูลซุนจริงๆ

ซุนเจ๋อรีบพยักหน้าระรัว "มี!"

"อยู่ที่ใด"

ซุนเจ๋อกลับส่ายหน้าทันควัน "ไม่มี!"

โม่ฮว่าเคาะศีรษะเขาไปทีหนึ่ง "ตกลงมีหรือไม่มีกันแน่"

ซุนเจ๋อกัดฟันสะกดความเจ็บปวด เอ่ยตอบว่า

"ตามที่พ่อข้าบอก ตระกูลซุนมีมรดกตกทอดนี้อยู่จริงๆ ทว่าตามที่พ่อข้าบอกเช่นกัน ตระกูลซุนไม่มีเบาะแสของค่ายกลนี้ หาค่ายกลนี้ไม่พบเลย…"

โม่ฮว่าสงสัย "บรรพบุรุษของพวกเจ้า มิได้ถ่ายทอดให้พวกเจ้าหรือ"

ซุนเจ๋อกำลังคิดไม่ตกว่าจะตอบอย่างไรดี

โม่ฮว่าก็พลันพยักหน้าเข้าใจ "อ้อ จริงสิ ถ่ายทอดให้พวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่คู่ควรจะได้รับ"

ผูกขาดค่ายกล ขูดรีดกสิกรวิญญาณ ใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงผู้อื่น

อีกทั้งระดับวิชาค่ายกลยังต่ำต้อย ตระกูลซุนไม่มีแม้กระทั่งปรมาจารย์ค่ายกลระดับหนึ่ง ต่อให้ค้นพบค่ายกลสุดยอด ก็คงร่ำเรียนไม่สำเร็จ นับเป็นการทิ้งขว้างของวิเศษให้สูญเปล่าโดยแท้

ซุนเจ๋อรู้สึกอับอายและเคียดแค้นอยู่ในใจ ทว่าไม่กล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงกลอกตาไปมาแล้วเอ่ยถามว่า

"นายน้อย ค่ายกลที่ท่านกำลังตามหา เป็นค่ายกลชนิดใดกันหรือ"

โม่ฮว่าจ้องมองซุนเจ๋อ เพียงปราดเดียวก็มองทะลุความคิดของเขา "เจ้าคิดจะสืบหาเบาะแสจากข้าหรือ เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้างั้นหรือ"

ซุนเจ๋อยิ้มเจื่อน "มิกล้า มิกล้าขอรับ"

ทว่าในใจกลับก่นด่า เจ้าเด็กเปี๊ยกนี่ เหตุใดถึงได้เจ้าเล่ห์แสนกลดั่งภูตผีปานนี้…

ยังไม่ทันด่าจบ ศีรษะก็ถูกกระบองเคาะซ้ำลงมาอีกที

โม่ฮว่าเลิกคิ้วน้อยๆ ขึ้น เอ่ยเสียงเย็นชาว่า

"เจ้ากำลังแอบด่าข้าอยู่ในใจใช่หรือไม่"

ซุนเจ๋อปวดศีรษะจนมุมปากกระตุก รีบละล่ำละลักว่า

"ไม่มี ไม่มีเลยขอรับ มิกล้าเด็ดขาด!"

"แล้วเกี่ยวกับค่ายกลนี้ เจ้ายังรู้อะไรอีกบ้าง" โม่ฮว่าเอ่ยถาม พลางควงกระบองพันชั่งในมือเล่นเพื่อข่มขู่

"ทางที่ดีเจ้าจงสารภาพมาแต่โดยดี หากคิดปกปิดแล้วข้าจับได้ เจ้าก็ต้องทนรับความทรมานเอาเอง หากตอบจนข้าพอใจ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป"

โม่ฮว่าใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง มอบความหวังให้แก่ซุนเจ๋อเล็กน้อย

ขั้นตอนการเค้นคอถามความจริงเช่นนี้ โม่ฮว่าเคยทดลองใช้มาแล้วหลายหน

ทั้งการเค้นถามเบาะแสวิชาพรางพรายจากเตียวเหล่าซาน และการเค้นถามแผนการร้ายของบรรพบุรุษตระกูลเฉียนจากเฉียนซิ่ง

ยามใดควรลงไม้ลงมือ ยามใดควรเอ่ยถามสิ่งใด และยามใดควรให้ความหวัง จังหวะจะโคนในการซักถาม โม่ฮว่าเชี่ยวชาญชำนาญการเป็นอย่างยิ่ง

ซุนเจ๋อได้ยินว่าโม่ฮว่าจะยอมปล่อยตนไป ใจหนึ่งก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ทว่าอีกใจก็ไม่กล้าไม่เชื่อ

หากเขาไม่เชื่อ ไม่แน่ว่าโม่ฮว่าอาจใช้วิชาลูกไฟส่งเขาไปปรโลกจริงๆ ก็เป็นได้

ในภายภาคหน้าเขายังต้องเป็นผู้นำตระกูลซุน ยังมีวาสนาความสุขสำราญรออยู่อีกมากมาย เขาไม่มีทางยอมยกความมั่งคั่งเหล่านี้ให้แก่น้องรองอย่างเด็ดขาด

ซุนเจ๋อจึงคายความจริงออกมาจนหมดสิ้นดั่งเทถั่วออกจากกระบอก เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับบรรพบุรุษตระกูลซุนและมรดกตกทอดของคนรุ่นหลังออกมาทั้งหมด

เรื่องที่ซุนเจ๋อล่วงรู้นั้นมีไม่มาก โม่ฮว่ามิได้เบาะแสใหม่เพิ่มเติมอันใด ทว่าอย่างน้อยก็ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของตนเองได้

ท่านผู้เฒ่าบรรพบุรุษตระกูลซุน ได้ซุกซ่อนค่ายกลสุดยอดไว้ในผืนไร่นาวิญญาณจริงๆ

โดยมิได้ทิ้งค่ายกลไว้ในคฤหาสน์ตระกูลซุน หรือถ่ายทอดให้แก่ลูกหลานตระกูลซุนเลย

เพียงแต่ยังไม่รู้ว่า ท่านผู้เฒ่าบรรพบุรุษซ่อนค่ายกลสุดยอดไว้ที่ใดกันแน่ และซ่อนเอาไว้ด้วยวิธีใด ใช้วิชาค่ายกลชนิดใดในการพรางตา…

โม่ฮว่ายังคงถามเรื่องเดิมวนไปเวียนมาซ้ำๆ กับซุนเจ๋ออีกหลายรอบ

ซุนเจ๋อเวียนศีรษะจนตาลาย ฝืนทนตอบคำถามอย่างทุลักทุเล

แม้คำตอบจะตกหล่นตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง ทว่าโดยรวมแล้วก็ตรงกัน ไม่มีจุดใดขัดแย้งกันเอง ย่อมแสดงว่าสิ่งที่เขาพูด น่าจะเป็นความจริงทั้งหมด

โม่ฮว่าจึงไม่คิดจะหาเรื่องบีบคั้นเขาอีก

ซุนเจ๋อเป็นบุตรชายคนโตสายตรงของตระกูลซุน

แม้จะเป็นคนเหลวไหลไม่เอาถ่าน เที่ยวรังแกกสิกรวิญญาณ ทว่าในยามนี้ก็ยังไม่เหมาะที่จะลงมือสังหารเขา

มิเช่นนั้น ตระกูลซุนย่อมต้องคลุ้มคลั่งดั่งหมาจนตรอกเป็นแน่

ผู้นำตระกูลซุนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐาน อีกทั้งยามนี้ยังอยู่ในถิ่นของตระกูลซุน ทางที่ดีอย่าเพิ่งทำเรื่องราวให้แตกหักจนไร้ทางถอยจะดีกว่า

"เจ้าไปได้แล้ว"

โม่ฮว่าเตะซุนเจ๋อไปทีหนึ่ง

ซุนเจ๋อลืมความอับอายและโทสะไปชั่วขณะ กลับถามด้วยความกังขา "เจ้าจะปล่อยข้าไปจริงๆ หรือ"

"ทำไม หรือเจ้าไม่อยากไป" โม่ฮว่าเลิกคิ้ว "จะให้ข้าอยู่สั่งสอนเจ้าอีกสักยกหรือไม่"

ซุนเจ๋อตกใจหน้าถอดสี รีบละล่ำละลักทันที

"ข้าไปแล้ว ข้าไปเดี๋ยวนี้!"

เอ่ยจบ โดยไม่รอให้โม่ฮว่าพูดสิ่งใดอีก เขาก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น กะโผลกกะเผลกวิ่งหนีกลับไปในทันใด

ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ของตระกูลซุน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเลยสักนิด

จุดนี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเฉียนซิ่ง นายน้อยจอมเสเพลของตระกูลเฉียนยิ่งนัก

สหายเต๋าตายดีกว่าตัวข้าตาย

แม้ 'สหายเต๋า' ผู้นี้ จะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรในตระกูลของตนเองก็ตามที

ซุนเจ๋อวิ่งไปพลาง เหลือบตามองเงาสะท้อนในผืนน้ำของแปลงนาไปพลาง

บนผิวน้ำ ปรากฏภาพอันน่าเวทนาของตัวเขาเอง

ใบหน้าดำเป็นปื้น ไหม้เกรียมเป็นแถบ แขนทั้งสองข้างพุพองไปด้วยรอยไหม้ ดูน่าสังเวชยิ่งนัก

ในใจของซุนเจ๋อยังคงยากจะเชื่อ

เจ้าเด็กนั่น ใช้วิชาลูกไฟชนิดใดกันแน่

เหตุใดอานุภาพจึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้

ที่น่าแค้นใจยิ่งกว่านั้นก็คือ วิชาลูกไฟนี้ เกือบจะระเบิดอัดเข้าใส่ใบหน้าของตนตรงๆ จนเสียโฉมไปแล้ว

ซุนเจ๋อคิดจะก่นด่าโม่ฮว่าอยู่ในใจ ทว่าจิตใจพลันเหน็บหนาวขึ้นมา จึงจำต้องกลืนถ้อยคำสบถด่านั้นกลับลงคอไป

ด่าไม่ได้เด็ดขาด!

หากด่าแล้วเจ้าเด็กเปี๊ยกนั่นจับสังเกตได้ ซัดวิชาลูกไฟตามมาปิดชีพตน ย่อมต้องขาดทุนย่อยยับเป็นแน่

การใหญ่ต้องอดกลั้น ยอมทนแบกรับความอัปยศไว้ก่อน

เขาต้องรีบกลับไปฟ้องท่านพ่อ

ท่านพ่อเป็นยอดคนขั้นสร้างรากฐาน

เจ้าเด็กนั่นเป็นเพียงขั้นหลอมรวมลมปราณ ต่อให้วิชาลูกไฟจะคมกริบเพียงใด ทว่าย่อมไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของยอดคนขั้นสร้างรากฐานได้อย่างเด็ดขาด

เมื่อซุนเจ๋อคิดได้ดังนั้น ก็ยิ่งซอยเท้าวิ่งกระหืดกระหอบ แทบอยากจะใช้แขนทั้งสองข้างช่วยวิ่งไปด้วย

โม่ฮว่าเดาได้ว่า พอมันกลับไปย่อมต้องไปฟ้องซุนอี้ผู้เป็นบิดาแน่นอน

ซุนอี้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐาน

ทว่าโม่ฮว่ามีวิชาพรางพราย ต่อให้สู้ไม่ได้ ก็ย่อมหลบหนีเอาตัวรอดได้เสมอ

หากตระกูลซุนทำเกินกว่าเหตุจนยั่วโทสะของตนขึ้นมาจริงๆ ตนก็จะใช้วิชาพรางพรายแอบมุดเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลซุน วาดค่ายกลซ้อนอย่างลับๆ แล้วใช้ค่ายกลทวนวิญญาณปลดปล่อยพลังทำลายล้าง ระเบิดร่างผู้นำตระกูลของพวกเขาให้แหลกเป็นจุลไปเลย

ทว่ายามนี้สถานการณ์ยังไม่บานปลายถึงขั้นนั้น

โม่ฮว่าขมวดคิ้วเล็กน้อย

ท่านอาจารย์ เฒ่าหุ่น ศิษย์พี่ และศิษย์พี่หญิง ล้วนยังพักอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลซุน

ยามนี้ตนฉีกหน้ากับตระกูลซุนแล้ว ไม่รู้ว่าทางฝั่งท่านอาจารย์จะเป็นอย่างไรบ้าง

ขณะที่โม่ฮว่ากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จากแดนไกลก็เห็นรถม้าคันหนึ่ง วิ่งแล่นเข้ามาอย่างเนิบช้า

ผู้บังคับรถม้าคือเฒ่าหุ่น และม้าที่ลากรถก็คือเจ้าม้าต้าไป๋

โม่ฮว่าลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูท่าไม่มีสิ่งใดรอดพ้นสายตาของท่านอาจารย์ไปได้เลย

หรือมิฉะนั้น เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ล้วนอยู่ในความคาดหมายของท่านอาจารย์อยู่แล้ว

เจ้าม้าต้าไป๋ที่อยู่ไกลออกไป ครั้นเห็นโม่ฮว่า ก็ส่งเสียงร้องฮี้ก้องกังวาน

โม่ฮว่ารีบวิ่งเข้าไปหา สวมกอดลำคอของต้าไป๋อย่างคุ้นเคย

จากนั้นจึงเข้าไปคารวะอาจารย์จวง เล่าเรื่องที่ซุนเจ๋อมาหาเรื่อง การที่ตนลงมือสั่งสอนมัน รวมถึงเรื่องที่ซัดผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลซุนเจ็ดแปดคนจนล้มคว่ำให้ฟังทั้งหมด

อาจารย์จวงเอ่ยเรียบๆ "เรื่องเล็กน้อย ไม่เป็นไรหรอก"

โม่ฮว่ากระซิบถามเสียงเบา "ท่านอาจารย์ ท่านไม่ตำหนิว่าข้าทำตัววู่วาม ไม่รู้จักอดทนอดกลั้นหรือขอรับ"

อาจารย์จวงกล่าวว่า "ยามไร้ความสามารถแล้วยอมอดทนอดกลั้น นั่นเรียกว่าความรอบคอบระมัดระวัง ทว่ายามมีกำลังความสามารถแล้วยังยอมทน นั่นเรียกว่าขี้ขลาดไร้ประโยชน์โดยแท้"

"ข้าไม่ยักจำได้ว่า เคยสั่งสอนให้เจ้าถูกตีแล้วไม่ตอบโต้ หรือถูกด่าแล้วไม่เอ่ยปาก"

โม่ฮว่าวางใจลงได้ในที่สุด พลางแย้มยิ้มออกมา

อาจารย์จวงปรายตามองโม่ฮว่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"ข้าพาพวกเจ้าออกมาท่องโลก ยามเผชิญเรื่องราวย่อมไม่สอดมือเข้าแทรก ทุกสิ่งล้วนต้องพึ่งพาตนเอง"

"ทว่าหากพวกเจ้าเผชิญกับภยันตรายถึงชีวิตจริงๆ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีอาจารย์คอยค้ำจุนไว้ เจ้าจงวางใจ และทำในสิ่งที่เจ้าเห็นว่าถูกต้องเถิด"

"ขอรับ ท่านอาจารย์!"

โม่ฮว่าพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มสดใส

ทางด้านไป๋จื่อเซิ่งที่ยืนมองดูเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลซุนที่นอนระเกะระกะอยู่กลางผืนไร่นาวิญญาณ ทั้งรู้สึกเสียดายและอาลัยอาวรณ์

ที่เสียดายคือตนเองในฐานะศิษย์พี่ กลับไม่ได้มาคอยปกป้องศิษย์น้องตัวน้อยได้ทันเวลา

ส่วนที่อาลัยอาวรณ์ก็คือ การต่อสู้อันดุเดือดเร้าใจเช่นนี้ ตนเองกลับมาสายเกินไปจนพลาดโอกาสลงมือ

ไป๋จื่อซีมองดูโม่ฮว่าอยู่หลายแวบ ครั้นเห็นว่าแม้พลังวิญญาณของเขาจะสิ้นเปลืองไปบ้าง ทว่าตามร่างกายไร้รอยบาดแผล สีหน้ายังคงสดใส ผิวแก้มแดงระเรื่อ จึงค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ

ณ คฤหาสน์ตระกูลซุน

อาจารย์จวงได้เอ่ยลากับซุนอี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว โดยอ้างว่าจะออกไปเดินเล่นในตำบลเชียนเจีย ซุนอี้จึงมิได้สงสัยอันใด

ครั้นอาจารย์จวงจากไปแล้ว ซุนเจ๋อกลับวิ่งกระหืดกระหอบหน้าดำคร่ำเครียดกลับมา ซุนอี้จึงได้กระจ่างแจ้งว่า เหตุใดอาจารย์จวงถึงได้รีบจากไป…

ซุนเจ๋อไม่กล้าปิดบัง เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดออกมาโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

ครั้นฟังจบ ซุนอี้ก็ทั้งตระหนกทั้งเดือดดาลจนตัวสั่น

"เจ้าว่ากระไรนะ?!"

เขาตบโต๊ะจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เบิกตากว้างอย่างแทบไม่เชื่อหู

"ผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลซุนตั้งแปดเก้าคน ถูกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนเดียว ซัดจนหมดสภาพคลานเป็นลูกหมาเลยงั้นหรือ?!"