Beyond Friend | เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
ตอนที่ 6 — บทที่ 6 : สัญญาณออนสีเขียว (กับคำท้าของนายขี้แพ้)
หลังจากรถตู้โรงเรียนส่งฉันลงที่หน้าปากซอยบ้าน ฝนยามเย็นก็เริ่มตั้งเค้าเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา
ฉันวิ่งกระหืดกระหอบเข้าบ้านในสภาพเปียกฝนมะล่อกมะแล่ก หลังจากจัดการกินข้าวเย็นกับครอบครัว
อาบน้ำสระผมแล้วชโลมปะแป้งเย็นตรางูจนตัวหอมฟุ้งขาวโพลนไปทั้งตัว ฉันก็ตรงดิ่งมายังมุมห้องนอนอันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ยามค่ำคืน
คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องหนาเตอะจอแก้วขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ นิ้วเอื้อมไปกดปุ่มเปิดสวิตช์
รอเสียงเคสคอมพิวเตอร์ตู้เบ้อเริ่มร้องครางกระหึ่ม อืดดดดด ตามด้วยเสียงคลาสสิกของการต่ออินเทอร์เน็ตความเร็วสูง
ยุคสายโทรศัพท์บ้านที่ดัง ตื๊ดดดด... จี๊ดดด... ซ่าาา... สัญญาณเชื่อมต่อสำเร็จ
ฉันรีบคลิกไอคอนรูปคนสีเขียวและสีฟ้าสองคนยืนกอดกันที่หน้าจอโปรแกรมยอดฮิตอย่าง MSN Messenger
ทันทีที่ระบบโหลดหน้าต่างสีฟ้าพาสเทลเสร็จสรรพ เสียงแจ้งเตือนของเหล่าเพื่อนฝูงที่ทยอยอัปเดตสถานะออนไลน์ก็เด้งรัว ๆ
พร้อมกับเสียงเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่ฟังเมื่อไหร่ก็ชวนให้ตื่นเต้น
ตึ๊อ-ดือ-ดึ๊ง!
หน้าต่างแชทแรกเด้งขึ้นมากลางจอทันที โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ขยับเมาส์ด้วยซ้ำ
ชื่อแอคเคาท์ภาษาอังกฤษสุดเท่ตามเทรนด์เด็กหนุ่มโรงเรียนเอกชนชายล้วนโชว์เด่นหรา
K_e_N_N_y :’) Sent a message.
K_e_N_N_y :’): ไอ้เอม ปุ้ยกลับบ้านยัง
AimZa_BaGoN : ไอ้ปุ้ยก็มี M เมิงก็ทักไปสิ
K_e_N_N_y :’) : ไม่เห็นขึ้นออนเนี่ย เห็นเมิงออนเลยเข้ามาถาม
ฉันขมวดคิ้ว ละสายตาจากช่องแชทเลื่อนเมาส์ลงไปดูที่รายชื่อกลุ่มเพื่อนสนิทในแถบลิสต์รายชื่อด้านขวา
เอ้า! ไอ้ปุ้ยมันก็ขึ้นไฟสถานะออนไลน์สีเขียวปิ๊ดอยู่นี่หว่า อวาตาร์รูปการ์ตูนผู้หญิงตาหวานของมันยังโชว์เด่นหรา...
อ๊ะ... อ๋ออออ! ฉันร้องอ๋อในใจทันที ยัยปุ้ยมันกดสถานะเป็น 'Appear Offline' ซ่อนสเตตัสหลบแค่ไอ้เคนคนเดียวอ้ะดิ!
แสบจริง ๆ เพื่อนกู แผนการต้มตุ๋นระดับชาติเริ่มต้นขึ้นอีกแล้ว
AimZa_BaGoN : เออ ไม่เห็นออน แต่น่าจะถึงบ้านแล้วแหละเวลานี้รถตู้ไปส่งถึงแล้วล่ะ ไปกินข้าวกะที่บ้านมั้ง คงยังไม่อยู่หน้าคอมอ้ะ
ฉันรัวแป้นพิมพ์แต่งเรื่องโกหกไปอย่างเสียไม่ได้ ขืนบอกความจริงว่าปุ้ยออนอยู่แต่มันแอบตั้งค่าบล็อกหน้ามึง
มีหวังไอ้เคนได้ดราม่าบ้านแตก ทักมาโวยวายให้ฉันปวดหัวพ่วงไปด้วยแน่ ๆ
K_e_N_N_y :’) : เออ ถ้าปุ้ยทักเมิงแล้ว ต้องรีบบอกกุเลยนะ กุมีเรื่องจะคุยด้วย
AimZa_BaGoN : อืมม
ฉันตอบตัดบทสั้น ๆ ไปแค่นั้น ไม่อยากให้มันสงสัยอะไรเพิ่ม รีบเปลี่ยนประเด็นไปเรื่องอื่นทันที
แต่ดูเหมือนในหัวของไอ้เคนจะไม่มีเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องดาวโรงเรียนรัฐบาลอย่างเพื่อนฉัน
K_e_N_N_y :’) : เออไอ้เอม แล้วพรุ่งนี้ปุ้ยไปเรียนเคมีกับพวกไอ้น็อตไอ้ท็อปป้ะวะ เมิงรู้ป้ะเนี่ย ไอ้ท็อปดูเหมือนจะจีบปุ้ยเลยว่ะ
AimZa_BaGoN : แหม ทักกุมาเพื่อสืบเรื่องเพื่อนกุโดยเฉพาะเลยนะ
AimZa_BaGoN : เออ ปุ้ยมันไปเรียนแหละ แต่ท๊อปจีบปุ้ยไหมนี่กุไม่รู้ เมิงน่าจะรู้กว่ากุไหม เมิงเพื่อนโรงเรียนเดียวกัน ไอ่ควัย
K_e_N_N_y :’) : ก็อยู่คนละห้อง กุจะไปตรัสรู้มันได้ไงล่ะ แล้วเมิงอ้ะ... เป็นเพื่อนซี้ปุ้ยซะเปล่า ไม่คิดจะช่วยกันท่า คอยดูลาดเลาให้กุหน่อยหรอวะ
AimZa_BaGoN : มึงบอกกูเป็นเพื่อนซี้ใครนะ?
K_e_N_N_y :’) : ปุ้ยไง เมิงอ่านหนังสือไม่ออกหรอ อิควัย
AimZa_BaGoN : เออใช่ไง กุเป็นเพื่อนซี้ปุ้ย แล้วมันเรื่องอะไรกุจะต้องกันท่าดูลาดเลาให้เมิง กุไม่ได้เป็นเพื่อนซี้เมิงนิ อิควายยยยย
K_e_N_N_y :’): ..
K_e_N_N_y :’): ….
K_e_N_N_y :’): งอล
ฉันหลุดขำก๊ากอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์จนแป้งเย็นตรางูแทบร่วงจากแก้ม แหม... ไอ้เคนเอ๊ย ตัวโตเป็นควาย
อยู่ต่อหน้าปุ้ยชอบทำเป็นเข้ม เป็นขรึม แต่ดันพิมพ์คำว่า งอล ส่งมาเลียนแบบพวกเน็ตไอดอลยุคนี้ซะงั้น
น่าหมั่นไส้ชิบหาย สะใจชะมัดที่ได้ด่ามันคืนบ้าง
แต่คนฟอร์มจัดและขี้แพ้แบบไอ้เคน มีหรือจะยอมเงียบหายไปเฉย ๆ ไม่ถึงนาที
หน้าต่างแชทสีฟ้าพาสเทลก็เด้งรัวสั่นหน้าจอทันทีด้วยฟังก์ชัน Nudge (ปุ่มสั่นหน้าจอฉุกเฉิน) จนคอมพิวเตอร์ฉันแทบค้าง
K_e_N_N_y :’): พอกุบอกว่า งอล อย่ามาทำเป็นหาย
K_e_N_N_y :’): ง้อกุซะ
K_e_N_N_y :’): ………….
K_e_N_N_y :’): ไอ้เอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
หน้าต่างแชทสีฟ้าพาสเทลก็เด้งรัวสั่นหน้าจอทันทีด้วยฟังก์ชัน Nudge อีกครั้งและรีวหนักกว่าเดิม
AimZa_BaGoN : โอ้ยย เดี๋ยวคอมกุค้าง ไอ้เคนน
K_e_N_N_y :’): มาอยู่รอปุ้ยเป็นเพื่อนกุเลย
AimZa_BaGoN : เคน กุถามจริง
AimZa_BaGoN : เมิงไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนคบรึงาย ไปคุยกับคนอื่นบ้างไป๊
AimZa_BaGoN : กุจะเล่นเว็บบอร์ดเรื่อยเปื่อยของกุมั่ง
K_e_N_N_y :’): เมื่อ
K_e_N_N_y :’): กี้
K_e_N_N_y :’): กุ
K_e_N_N_y :’): งอล
K_e_N_N_y :’): เมิง
K_e_N_N_y :’): อยู่
K_e_N_N_y :’): นะ
มันจะต้องกวนประสาทให้ได้แม้กระทั่งพิมพ์ใน M
K_e_N_N_y :’): กุรู้ละ เมิงมันสมองทื่อ มาเล่นเกมทายคำกะกุป้ะล่ะ 5 ข้อ แน่จริงป่าว
AimZa_BaGoN : ไม่อ้ะ
K_e_N_N_y :’): เอมมม
AimZa_BaGoN : ขี้เกียจจจ
K_e_N_N_y :’): ถ้าชนะตอบได้เกิน 3 ข้อ กุซื้อการ์ตูนให้เล่มนึง
AimZa_BaGoN : ถ้ากุตอบถูกหมด 5 ข้อกุได้ 2 เล่ม!!
AimZa_BaGoN : ตามนั้น
AimZa_BaGoN : จะถามอะไร ว่ามาสาดดด
K_e_N_N_y :’): อะ คำถามแรก... ทำไมเวลาเปิดตู้ยา ถึงต้องเปิดเบาๆ?
AimZa_BaGoN : แป๊บนะ กุคิดแป๊บ
พิมพ์เสร็จ ฉันก็รีบละนิ้วจากหน้าต่างแชท MSN ขยับเมาส์ไปคลิกเปิดหน้าต่างเบราว์เซอร์ Google สีขาวสะอาดตาขึ้นมาทันที
นิ้วรัวแป้นพิมพ์อย่างเชี่ยวชาญ ค้นหาคำว่า ‘ทำไมเวลาเปิดตู้ยา ถึงต้องเปิดเบาๆคำถามกวน ๆ’
อินเทอร์เน็ตบ้านส่งเสียงร้องเบา ๆ ก่อนหน้าเพจจะโหลดเสร็จ สกิลติดตัวเรื่องความงกและความอยากเอาชนะกระตุ้นให้ฉันตามล่าหาคำตอบอย่างเอาเป็นเอาตาย...
อ๊ะเจอละ! ฉันรีบสลับหน้าจอกลับมาพิมพ์ตอบหน้าตายทันที
AimZa_BaGoN : เพราะกลัวยานอนหลับตื่น 5555555+
K_e_N_N_y :’): เชี่ย รู้ได้ไงวะ อะ ๆ อีกข้อ... เลขอะไรเอ่ย มาก่อน 1 2 3 4 !
AimZa_BaGoN : ก็ 1 2 3 3 ไง
หึๆ คิดว่ากูจะตอบศูนย์หรือไงไอ้เคนนน ข้อนี้ฉันตอบได้เองอย่างไว เพราะดูลุงหม่ำ เท่ง โหน่ง ในชิงร้อยชิงล้านประจำ
K_e_N_N_y :’): เห้ยยยย ตอบได้ไงวะะะ
K_e_N_N_y :’): ในเรื่องซินเดอเรลล่า มีคนแคระกี่คน
เคนพิมพ์ตามต่อทันทีอย่างอยากเอาชนะ
AimZa_BaGoN : ไอ้เคน ไอ้ควาย คนแคระอยู่เรื่องสโนไวท์ 5555555
K_e_N_N_y :’): เชี่ยย รู้ทันกูอีกนะ
AimZa_BaGoN : ไหวพริบระดับตำนานกุอ้ะ อิอิ มาเร็วอีก 2 ข้ออ้ะ กุจะได้การ์ตูนฟรี 2 เล่ม
K_e_N_N_y :’): เอางี้ ถ้าเมิงตอบได้อีกข้อเดียว กุให้เมิงเลย 3 เล่ม แต่ถ้าเมิงตอบผิด อดดด ไม่ได้ซักเล่มนะ
AimZa_BaGoN : เมิงมันขี้โกงไอ้เคน
ถึงฉันจะพิมพ์ด่ามันไปอย่างนั้น แต่ฉันก็รู้อนาคตว่ายังไงฉันก็จะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน เพราะต่อให้ฉันตอบไม่ได้ ฉันก็พิมพ์ถาม Google ได้ไงล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ
K_e_N_N_y :’): เตรียมตัวนะ กูจะถามละนะ
K_e_N_N_y :’): แมวอะไรอยู่ใต้ดิน
คราวนี้ฉันขมวดคิ้ว รีบพิมพ์สลับจอไปหน้า Google ทันที นิ้วกำลังจะกดพิมพ์ค้นหาประโยค ‘แมวอะไรอยู่ใต้ดิน’
แต่ทว่า... ทันทีที่หน้าต่างเบราว์เซอร์เปิดขึ้นมา สายตาของฉันดันเหลือบไปเห็นสัญญาณแจ้งเตือนสีเขียวปิ๊ดของอีกแอคเคาท์หนึ่งเด่นขึ้นมาพอดิบพอดีตรงมุมขวาล่าง
.......Nattakij_za is now online. .....
..