ตอนที่ 15 — 015

บทที่ 15 นัดดูตัวที่บ้านพี่สาว

“เธอจะรีบอะไรนักหนา หรือแม้แต่ไปตลาดนัดก็ยังสนใจด้วย? ฉันได้แต้มไหม?”

“ไปตลาดนัดไม่มีแต้ม แต่ถ้ามีเรื่องเผือกก็มีแต้มให้นะ”

“ฉันสงสัยว่าเธอกำลังยุให้ฉันสร้างเรื่องเผือกเอง”

“คืนนี้โฮสต์ต้องไปดูตัวไม่ใช่เหรอ นั่นก็เรื่องเผือกที่มีอยู่แล้วไง”

อ้อ จริงด้วย ถ้าระบบไม่เตือน ลั่วหลานก็เกือบลืมไปแล้วว่าคืนนี้ต้องไปบ้านพี่สาวเพื่อดูตัวกับผู้ชายคนหนึ่ง ในหีบของเธอมีเสื้อใหม่ตัวหนึ่งที่เคยใส่เพียงสองครั้ง คืนนี้ก็ใส่ตัวนั้นแล้วกัน

“โฮสต์ไม่คิดจะซื้อเสื้อผ้าใหม่เหรอ? ที่ฉันมีเสื้อผ้าสำเร็จรูปนะ แบบเยอะ คุณภาพดีราคาถูกด้วย”

“ไม่ซื้อ”

“คราวนี้โฮสต์ได้เงินมากว่าแปดสิบหยวน นั่นเป็นเงินก้อนใหญ่เลยนะ เก็บเงินไว้ทำอะไรกันแน่?”

นั่นสิ เธอเก็บเงินไว้ทำอะไร?

ลั่วหลานส่ายหน้าหัวเราะ ไม่ได้ตอบคำถามนี้ อากาศหน้าร้อนร้อนจัด กลับเป็นช่วงที่ใช้ชีวิตง่ายที่สุด เสื้อผ้าบาง ๆ ธรรมดาสักชุดก็พอถูไถไปได้ แต่เธอต้องเตรียมตัวสำหรับฤดูหนาว หากก่อนถึงฤดูหนาวยังหาคนที่เหมาะสมแต่งงานด้วยไม่ได้ เรื่องรักษาความอบอุ่นก็จะกลายเป็นปัญหา ต้องทำเครื่องนอนหนา ๆ สักชุด และยังต้องหาเสื้อผ้าฤดูหนาวเพิ่มด้วย

“ถ้าจะให้ความอบอุ่นในฤดูหนาว ก็ต้องเสื้อบุฝ้ายใช่ไหม?”

“อ้อ ที่แท้โฮสต์กำลังเตรียมตัวสำหรับหน้าหนาวนี่เอง นอกจากเสื้อบุฝ้ายแล้วก็ยังมีเสื้อขนเป็ด แล้วก็เสื้อขนสัตว์ อุ่นกว่าเสื้อบุฝ้ายทั้งนั้น”

“อันไหนคุ้มที่สุด?”

“เสื้อโค้ตบุฝ้าย” น้ำเสียงราบเรียบของระบบเหมือนมีความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาเล็กน้อย เจือความจนใจอยู่จาง ๆ โฮสต์คนนี้รู้จักประหยัดใช้เงินเหลือเกิน จะหลอกให้ซื้อของยังทำไม่ได้ “เสื้อโค้ตทหาร อุ่นและคุ้มราคา กลางวันใส่ กลางคืนใช้ห่มได้ ใช้ได้สองอย่าง”

“แม้แต่เสื้อโค้ตทหารก็ซื้อได้เหรอ?” ลั่วหลานตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ของแบบนี้หาซื้อไม่ง่าย ถือเป็นของหายากทีเดียว

“ได้ รับรองคุณภาพแบบของกองทัพ”

“ฉันจะซื้ออันนั้น”

“โฮสต์คิดก่อนดีกว่าว่าตอนไปดูตัวจะพูดอะไรกับอีกฝ่าย”

พอพูดถึงเรื่องเผือก ระบบก็ดูกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนลั่วหลานซึ่งเป็นเจ้าตัวกลับไม่ได้รู้สึกอะไรนัก ดูตัวก็แค่นั้นเอง ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่เพื่อไว้หน้าพี่สาว เธอก็ยังให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ตอนเย็นก่อนฟ้ามืด งานก็เสร็จสิ้น ลั่วหลานเลิกงานกลับบ้าน ตักน้ำมาต้มให้ร้อนแล้วอาบน้ำล้างตัวอย่างละเอียด สระผมเสร็จก็ใช้ผ้าขนหนูเช็ดจนแห้ง ขณะที่เธอเอียงศีรษะหวีผม พี่สาวก็รีบร้อนมาหาด้วยความเป็นห่วง

“หลานเอ๋อร์ เธอมีเสื้อใหม่ไหม ถ้าไม่มีพี่จะไปยืมมาให้สักตัว”

“มี เสื้อเชิ้ตพื้นขาวลายดอกที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ ฉันเพิ่งใส่ไปสองครั้งเอง”

“แล้วกางเกงล่ะ?”

“กางเกงซักไปหลายครั้งแล้ว แต่ยังไม่มีรอยปะ โธ่ พี่” เธอสะบัดผมไปด้านหลัง ก่อนเบิกตากลมโตมองพี่สาวอย่างขัดใจ “ก็แค่ไปดูตัวเอง ไม่ได้จะแต่งงานเสียหน่อย ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนี้หรอก”

รอยแดงจากการตากแดดตอนออกไปทำงานจางหายไปนานแล้ว ผิวของเธอละเอียดเนียนลื่น ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งฉ่ำน้ำราวกับธารใสในภูเขา สันจมูกโด่งสวย ปลายจมูกเล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม เวลาทำปากยื่นจึงดูทั้งซุกซนและน่ารัก

พี่สาวยื่นมือไปแตะปลายจมูกของเธอเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู “เธอนี่นะ เอาเถอะ ตามใจเธอก็แล้วกัน รีบเก็บตัวให้เรียบร้อย พี่จะรอไปพร้อมกัน”

“อืม”

ลั่วหลานจัดตัวเองจนเรียบร้อยแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า เส้นผมถักเป็นเปียใหญ่เส้นเดียว พาดเฉียงลงมาบนไหล่ซ้าย พี่สาวมองซ้ายมองขวา ดวงตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ แม้น้องสาวจะแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ดูก็ยังเหมือนสาวโสดอยู่เลย

“มีผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ไหม ผูกสักผืนสิ สวยดี”

“พี่นี่จริง ๆ เลย…”

ลั่วหลานขัดพี่สาวไม่ได้ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูลายดอกออกมาจากหีบแล้วผูกไว้ที่ปลายเปีย พี่สาวเห็นเธอทำแบบขอไปที จึงลงมือผูกเป็นโบให้ด้วยตัวเอง

ถอยออกมาหนึ่งก้าวแล้วมองอีกครั้ง คราวนี้ดีแล้ว ไม่เลวเลย

สองพี่น้องออกจากเพิง ล็อกประตูแล้วเดินกลับบ้านสามีของพี่สาวด้วยกัน ตอนเข้าไปในบ้าน ฝ่ายชายยังมาไม่ถึง แม่สามีของพี่สาวเห็นลั่วหลานก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น

“โอ๊ย หลานเอ๋อร์ยังดูเหมือนสาวโสดอยู่เลย สวยจริง ๆ”

“อาสะใภ้ กินข้าวแล้วหรือคะ?” ลั่วหลานไม่รู้จะตอบคำชมอย่างไร จึงเปลี่ยนไปใช้คำทักทายมาตรฐานของคนในท้องถิ่นแทน

“กินแล้ว”

หญิงชราเห็นคนเดินเข้ามา พอหันไปมองก็พบว่าเป็นแม่สื่อจริง ๆ และด้านหลังยังมีชายคนหนึ่งตามมาด้วย “อ้าว นี่หรงฟาใช่ไหม?”

สายตาของชายคนนั้นตกลงบนตัวลั่วหลาน แววตาพลันฉายความประหลาดใจและยินดี พอได้ยินเสียงเรียก เขาถึงชะงักแล้วได้สติ รีบกล่าวทักทายหญิงชราอย่างสุภาพ ก่อนยื่นห่อขนมปังกรอบที่ถืออยู่ในมือให้ลั่วหลานโดยตรง

“สวัสดี ผมชื่อจ้าวหรงฟา”

พอเห็นท่าทีของฝ่ายชาย แม่สื่อกับพี่สาวของลั่วหลานต่างก็ดีใจไม่น้อย เห็นชัดว่าเขาถูกใจเธอแล้ว เงื่อนไขของเขาก็ถือว่าใช้ได้ หากน้องสาวเองยินดีด้วย ต่อไปก็ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องการใช้ชีวิตในฤดูหนาวของเธออีก

ช่วงนี้สิ่งที่พี่สาวลั่วหลานกังวลมากที่สุดก็คือเรื่องน้องสาวจะผ่านฤดูหนาวอย่างไร เวลานี้จึงดีใจจนดึงน้องสาวให้นั่งลง แล้วทำหน้าที่เป็นคนกลาง ชวนทั้งสองฝ่ายคุยกัน

“ฉันยังไม่เคยไปหน่วยการผลิตของพวกคุณเลย ที่นั่นคนเยอะกว่าหน่วยการผลิตของพวกเราหรือเปล่า?”

ชายคนนั้นพยักหน้า “อืม หน่วยการผลิตของพวกเรามีหน่วยย่อยสิบแปดหน่วย แล้วก็เป็นที่ตั้งของโรงเรียนศูนย์กลาง”

“งั้นก็เหมือนพวกเรา หน่วยการผลิตของพวกเราก็มีโรงเรียนศูนย์กลางเหมือนกัน”

“สองสามปีมานี้ผลผลิตที่นั่นค่อนข้างดี ปลายปีที่แล้วส่วนใหญ่มีเงินเหลือแบ่ง เงินที่ควรได้ก็คิดบัญชีจ่ายกันเรียบร้อยดี”

“อย่างนั้นเหรอ บ้านคุณมีพี่น้องกี่คน ตอนนี้ยังอยู่รวมกันหรือแยกบ้านแล้ว?”

“แยกบ้านแล้ว ตอนนี้พ่อแม่อยู่กับผม พ่อยังแข็งแรง ออกไปทำงานได้ ส่วนแม่อยู่บ้านช่วยดูแลลูกกับทำอาหาร ผมมีบ้านแยกสองห้อง ลูก ๆ อยู่กับแม่ผม”

ทั้งสภาพของหน่วยการผลิตและสภาพครอบครัว เขาอธิบายออกมาอย่างกระชับชัดเจน ปัจจุบันชนบทต่างยึดหน่วยการผลิตแต่ละแห่งเป็นหน่วยหลัก หากหน่วยการผลิตแห่งไหนพื้นที่ไม่ดี ผลผลิตต่ำ รายได้ก็ย่อมต่ำตามไปด้วย แต่พื้นที่ของหน่วยการผลิตฝ่ายชายค่อนข้างราบเรียบ ดินก็ดี ถือเป็นพื้นที่ดีอันดับต้น ๆ ของสหกรณ์ชุมชนทั้งหมด

พี่สาวของลั่วหลานค่อนข้างพอใจ จึงหันกลับไปมองน้องสาว แต่ลั่วหลานกลับดูเหมือนใจลอยอยู่ที่อื่น ทั้งที่ความจริงกำลังคุยกับระบบอยู่ ระบบกำลังวิจารณ์ชายคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเลือกมากเต็มที่

“อายุสามสิบ ทำไมดูเหมือนใกล้สี่สิบแล้ว หน้าตาอย่างมากก็แค่ตาไม่เบี้ยว จมูกไม่ผิดที่ แล้วยังมีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน โฮสต์แต่งไปก็ต้องเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกคนอื่น ดูเสื้อที่เขาใส่สิ เห็นชัดว่าไม่พอดีตัว น่าจะยืมคนอื่นมา ตอนพูดก็เลือกพูดแต่เรื่องดี ๆ เห็นได้ว่าเป็นคนรู้จักเลี่ยงเรื่องเสียเปรียบแล้วเน้นแต่เรื่องที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง”

“แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” แม้ลั่วหลานไม่ได้คาดหวังกับการดูตัวครั้งนี้มากนัก แต่พอได้ยินคำพูดของระบบก็ยังอดขำไม่ได้ เจ้านี่ช่างเลือกเสียจริง

“เขาไม่คู่ควรกับโฮสต์”

“หลานเอ๋อร์…”