ตอนที่ 1 — บทที่ 1 เกิดใหม่

บทที่ 1 เกิดใหม่

“ขอโทษนะ เว่ยเว่ย ฉันเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวมาตลอด ฉันไม่ได้ชอบเธอจริงๆ”

“ซ่งเว่ย ฉันกับหลัวเย่เฉิงกำลังคบกันอยู่ ต่อไปเธออย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกเลยนะ เพราะว่ามันทำให้พวกเราลำบากใจ”

“ซ่งเว่ย นี่เธอไม่ละอายใจบ้างหรือไง? หลัวเย่เฉิงก็บอกชัดแล้วว่าเขาไม่ชอบเธอ!”

ตูม! ความรู้สึกหนักอึ้งจากการจมน้ำถาโถมเข้ามาในหัวเธอทันที

ความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับภาพยนตร์ที่ฉายด้วยความเร็วสูง

ซ่งเว่ยลืมตาขึ้นทันที และสิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลา

นี่เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ซ่งเว่ย เธอฟื้นแล้วเหรอ!”

หญิงสาวผมเปียสองข้างในชุดเรียบง่ายรีบเดินเข้ามา สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความกังวล

“เธอรู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

ยังไม่ทันที่ซ่งเว่ยจะตอบคำถาม อีกฝ่ายก็ถอนหายใจออกมา

“เธอนี่จริง ๆ เลยนะ ทำไมถึงได้คิดสั้นขนาดนี้ล่ะ? ต่อให้หลัวเย่เฉิงไม่ชอบเธอ เธอก็ไม่ควรกระโดดน้ำฆ่าตัวตายแบบนี้นะ”

ซ่งเว่ยก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง นิ้วเรียวยาว ผิวขาวซีด มันดูบอบบางอย่างไม่น่าเชื่อ

น้ำตาไหลก็ออกมาจากดวงตาโดยไม่รู้ตัว แต่มันไม่ใช่เพราะความเศร้านะ

แต่มันเป็นความตื่นเต้นและดีใจจนเธอควบคุมไม่ได้ต่างหาก

เธอรอดตายแล้ว เธอรอดแล้วจริงๆด้วย

และเธอยังได้มาเกิดใหม่ในโลกที่ไม่มีรังสี ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ และไม่มีพืชกลายพันธุ์อีกด้วย

อากาศบริสุทธิ์จนเธออยากสูดลมหายใจเข้าไปให้เต็มปอด

หลี่จวนเข้าใจผิด คิดว่าเธอกำลังเสียใจเรื่องความรัก

“อย่าร้องไห้เลย ทุกก็คนรู้ว่าหลัวเย่เฉิงกับเจียงเสี่ยวว่านกำลังคบกันอยู่ เธอ...”

“ฉันไม่เป็นไร” เสียงของซ่งเว่ยแหบพร่า

ไม่สิ เธอมีความสุขมากต่างหาก

ครืด... เสียงท้องร้องดังขึ้นทันที ความหิวที่คุ้นเคยแล่นผ่านร่างกายเธอ

ในโลกเดิม เธอใช้ชีวิตอยู่กับความหิวโหยทุกวันจนชินชาไปแล้ว

“โอ๊ย ดูฉันสิ ลืมเรื่องนี้ไปเลย” หลี่จวนรีบยื่นกล่องข้าวอเก่า ๆ มาให้เธอ

“เอานี่อาหารของเธอ ฉันเก็บไว้ให้” ทันทีที่เปิดฝา กลิ่นอาหารอ่อน ๆ ก็ลอยออกมา

ดวงตาของซ่งเว่ยเป็นประกายทันที เธอรับกล่องข้าวมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกขึ้นดื่มโดยไม่สนใจช้อนเลยแม้แต่น้อย

หลี่จวนตกใจกับท่าทางการกินของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนหมาป่าที่กำลังอดอยากมานานหลายวัน

โจ๊กข้าวโพดหยาบ ๆ ไหลลงคออย่างรวดเร็ว

แม้จะมีเศษเปลือกและเม็ดกรวดเล็ก ๆ ปะปนอยู่บ้าง แต่สำหรับซ่งเว่ยแล้ว นี่คืออาหารชั้นเลิศ

เพราะมันเป็นอาหารจริง ๆ

อาหารที่ปลอดภัย สะอาด และมีกลิ่นหอมตามธรรมชาติ

“กินช้า ๆ หน่อยสิ ไม่มีใครแย่งเธอหรอก”

หลี่จวนรีบส่งน้ำให้ ซ่งเว่ยรับมาดื่มรวดเดียว ก่อนจะจัดการโจ๊กที่เหลือจนหมดภายในไม่กี่คำ

เมื่ออาหารลงถึงกระเพาะ ความรู้สึกอิ่มเอมก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เฮ้อ มันช่างมีความสุขเหลือเกิน

หลังจากพักฟื้นอยู่พักหนึ่ง หมอก็เข้ามาตรวจอาการอีกเธอครั้ง

“ร่างกายยังอ่อนแออยู่เล็กน้อย จะนอนพักต่อที่โรงพยาบาล หรือจะกลับไปพักที่ค่ายเยาวชนผู้มีการศึกษาล่ะ?”

“กลับค่ะ” ซ่งเว่ยตอบโดยไม่ลังเล

คุณหมอชะงักเล็กน้อย เพราะสภาพของเธอในตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอพร้อมจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

หญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าสะสวยแบบหญิงสาวจากเมืองเจียงหนาน ผิวขาวซีด รูปร่างบอบบางราวกับต้นหลิว

แม้จะงดงาม แต่ก็ไม่เหมาะกับการทำงานหนักในชนบทเลย

“แน่ใจเหรอ?”

“ค่ะ ฉันจะกลับ”

เมื่อเห็นว่าเธอตัดสินใจแล้ว หมอก็ไม่พูดอะไรอีก “ค่ารักษาทั้งหมดหนึ่งหยวนนะ”

หลี่จวนสูดหายใจเฮือก หนึ่งหยวนไม่ใช่เงินน้อยๆเลยนะ

“เธอนี่จริง ๆเลยนอกจากป่วยแล้วยังต้องเสียเงินอีก”

คุณหมอส่ายหน้า “ยังอายุน้อยแท้ ๆ ต่อไปอย่าคิดสั้นแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม? การกระโดดลงน้ำกลางอากาศหนาวจัดแบบนี้ โชคดีนะที่ช่วยไว้ทัน”ไม่อย่างงั้นคง...

ซ่งเว่ยพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง จากนั้นจึงหันไปมองหลี่จวน

“เธอช่วยจ่ายให้ฉันก่อนนะ ตอนนี่ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยจริงๆ”

แม้หลี่จวนจะปวดใจ แต่ก็ยังหยิบเงินออกมาจ่าย “จำไว้ล่ะ ต้องคืนฉันด้วยนะ”

“ได้เลย” ซ่งเว่ยพยักหน้า

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอรู้ว่าเงินเก็บอยู่ที่ไหน

เมื่อออกจากโรงพยาบาล แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่ฝีเท้าของซ่งเว่ยกลับเบาหวิว

หลี่จวนมองเธออย่างงุนงง คนที่เพิ่งฆ่าตัวตายเพราะความรักมาไม่นาน แต่ทำไมตอนนี้ถึงดูอารมณ์ดีขนาดนี้นะ?

ระหว่างทางกลับ พวกเธอขึ้นเกวียนของกองพลผลิตที่กำลังจะกลับหมู่บ้านพอดี

บนเกวียนมีหญิงชราชาวบ้านหลายคนกำลังนั่งคุยกันอย่างออกรส

ทันทีที่ซ่งเว่ยขึ้นไป เธอก็ได้ยินชื่อตัวเองลอยเข้าหูทันที

“นั่นซ่งเว่ย ไม่ใช่หรือ?” ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน

“โอ๊ย กลับมาแล้วหรือ?” “ดีขึ้นหรือยังลูก?” “มานั่งตรงนี้เร็ว พวกเรากังวลกันตั้งหลายวันเลยนะ”

แน่นอนว่าความกังวลส่วนหนึ่งมาจากความอยากรู้อยากเห็นด้วย

ตอนนี้ทั้งกองการผลิตต่างรู้กันหมดแล้วว่า ซ่งเว่ยกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะหลัวเย่เฉิง

“ป้าหม่า ป้ากุ้ยฮวา...” ซ่งเว่ยทักทายทีละคน

แม้ใบหน้าจะซีดขาวและดูอ่อนแอ แต่ความจริงเธอกำลังอารมณ์ดีมากต่างหาก

อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ได้กินอิ่มแล้ว

“ซ่งเว่ย เธอรู้หรือยังว่าหลัวเย่เฉิงกำลังจะแต่งงานกับเจียงเสี่ยวว่าน?”

หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นทันที

“เฮ้อ... เธอถึงกับยอมตายเพื่อเขา แต่เขาก็ยังจะแต่งงานอยู่ดี เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้สนใจเธอเลย”

“หลิวกุ้ยเฟิน!” ป้าหม่ารีบตวาดทันที

“นี่เธอพูดอะไรแบบนั้นน่ะ? เด็กคนนี้เพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะ!”

หลิวกุ้ยเฟินย่นปาก “ฉันก็แค่พูดความจริง แล้วจะโกรธทำไม?”

ซ่งเว่ยเหลือบมองอีกฝ่ายเงียบๆ

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอจำได้ว่าหลิวกุ้ยเฟินเป็นลูกสะใภ้ของหญิงชราที่เคยมีเรื่องกับเธอมาก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าหม่า” ซ่งเว่ยยิ้มบาง ๆ

“แต่ว่า...”เธอเอียงศีรษะด้วยความสงสัย

“ใครบอกเหรอว่าฉันกระโดดน้ำเพราะหลัวเย่เฉิง?”

ทุกคนบนเกวียนชะงักไปพร้อมกัน

หลิวกุ้ยเฟินรีบพูด “ซ่งเว่ย เธอไม่ต้องมาปิดบังเราหรอก ทุกคนรู้เรื่องเธอกันหมดแหละ”

ซ่งเว่ยทำหน้าประหลาดใจ “ฉันเคยชอบหลัวเย่เฉิงก็จริง”

“แต่ฉันไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพราะผู้ชายคนหนึ่งหรอก”

เธอถอนหายใจเบา ๆ “วันนั้นฉันกับเจียงเสี่ยวว่านทะเลาะกันเรื่องหลัวเย่เฉิง เราผลักกันไปมาที่ริมแม่น้ำ

ฉันลื่นเพราะฝนตกเลยพลาดเหยียบหินแล้วตกน้ำไปก็แค่นั้นเอง อย่าบอกนะว่าที่ชาวบ้านลือกันเพราะว่าแค่คิดไปเอง บ้ากันไปใหญ่แล้ว