ตอนที่ 1 — บทที่ 1

หลินชิงชิงเพิ่งก้าวออกจากห้องซ้อมก็ได้รับสายจาก 'เซี่ยงฮว๋าหยาง'

น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังของเขาดังมาจากปลายสายเหมือนเช่นเคย

"พรุ่งนี้จะแข่งแล้ว ตื่นเต้นไหม?"

การได้รับสายจากเขาทำให้เธอเบิกบานใจ หลินชิงชิงยิ้มกว้าง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

"ไม่ตื่นเต้นเลย แข่งเสร็จแล้วอย่าลืมเลี้ยงข้าวฉันด้วยล่ะ"

เซี่ยงฮว๋าหยางหัวเราะคล้ายจะจนใจ ทว่ารอยยิ้มของชายหนุ่มผู้มักจะเย็นชาอยู่เสมอกลับแฝงไปด้วยความตามใจ

"วางใจเถอะ ฉันไม่ลืมส่วนของเธอหรอก"

เขากล่าวจบก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น

"ชิงชิง... แข่งเสร็จแล้ว เรามาคุยกันหน่อยนะ"

น้ำเสียงที่จู่ๆ ก็ขรึมลงของเขาทำเอาหลินชิงชิงอดประหม่าตามไม่ได้ แต่เธอก็แสร้งถามกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

"มีอะไรเหรอ จะคุยเรื่องอะไรล่ะ?"

เขาตอบเพียงว่า "รอเธอแข่งเสร็จก่อนค่อยว่ากัน"

หลินชิงชิงจิ๊ปากเบาๆ เธอเดินมาถึงหน้าหอพักแล้ว และมองเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ตึกแต่ไกล เมื่อจำได้ว่าเป็น 'เหลียงซิน' จึงพูดกับเซี่ยงฮว๋าหยางว่า

"ซินซินมาหาฉันน่ะ แค่นี้ก่อนนะ"

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเอ่ย "อืม พรุ่งนี้สู้ๆ นะ"

เหลียงซินเดินตรงเข้ามาหา หลินชิงชิงวางสายแล้วยิ้มรับ อีกฝ่ายอุ้มตุ๊กตาผ้ากำมะหยี่รูปแมวหน้าตายื่นส่งมาให้ พร้อมหัวเราะร่า

"ตุ๊กตานำโชคของเธอ คืนนี้นอนกอดมันไว้ล่ะ รับรองว่าพรุ่งนี้ผ่านฉลุยแน่"

หลินชิงชิงรับมา แกล้งมองตุ๊กตาด้วยสายตารังเกียจ

"หน้าตาไม่เห็นจะน่ารักเลย แต่ฉันจะยอมฝืนใจรับไว้ก็แล้วกัน"

เหลียงซินแค่นเสียงฮึดฮัด

"ทำมาเป็นปากดี แต่เห็นเธอมีอารมณ์มาพูดเล่นแบบนี้ สภาพจิตใจคงดีเยี่ยม ฉันก็ไม่ห่วงเรื่องแข่งพรุ่งนี้ละ อืม... งั้นพรุ่งนี้ฉันไม่ไปเป็นเพื่อนแล้วนะ"

หลินชิงชิงรีบสวนทันควัน

"ไม่ได้ๆๆ เธอต้องไปเป็นเพื่อนฉันสิ มีเธอไปคอยคุมเชิงฉันถึงจะอุ่นใจ"

เธอยกมือตีปากตัวเองเบาๆ

"ปากฉันนี่มันพูดจาเหลวไหลจริงๆ แมวตัวนี้ออกจะน่ารักน่าชังขนาดนี้"

เหลียงซินเอามือปิดปาก หัวเราะพรืดออกมา

เหลียงซินกับหลินชิงชิงเป็นเพื่อนซี้กัน ชนิดที่ว่าต่อให้เล่นมุกแรงๆ ใส่กันก็ไม่มีใครถือสา นอกจากจะเป็นเพื่อนรักแล้ว เหลียงซินยังเป็น 'พี่สาวบุญธรรม' ของเธอด้วย ถึงจะแก่กว่าแค่สองเดือนก็เถอะ

อันที่จริง ตอนแรกหลินชิงชิงไม่ชอบเหลียงซินเอาเสียเลย เพราะเธอเกลียด 'เหลียงเฟยเฟย' แม่ของอีกฝ่าย ผู้หญิงคนนั้นเป็นมือที่สามในชีวิตคู่ของพ่อแม่เธอ สาเหตุที่พ่อแม่ต้องหย่าขาดจากกันก็เพราะผู้หญิงคนนี้ แม่ของเธอตรอมใจอย่างหนักจนล้มป่วย และเสียชีวิตลงหลังจากหย่ากับพ่อได้ไม่กี่ปี

หลังพ่อแม่แยกทางกัน พี่สาวแท้ๆ เลือกไปอยู่กับแม่ ส่วนเธอที่ตอนนั้นเพิ่งเรียน ม.ต้น ศาลตัดสินให้อยู่ในความดูแลของพ่อ หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่กับเหลียงเฟยเฟย และเหลียงซินก็คือลูกติดของเหลียงเฟยเฟยกับสามีเก่า

แรกเริ่มเดิมที เวลาเธอมองหน้าเหลียงซินก็รู้สึกขยะแขยงเหมือนตอนมองเหลียงเฟยเฟย จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเห็นเหลียงซินถูกเหลียงเฟยเฟยทุบตีอย่างทารุณกับตาตัวเอง ถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเหลียงซินก็เป็นเหยื่อของการแต่งงานครั้งนี้เหมือนกับเธอ ทั้งคู่ต่างเกลียดชังครอบครัวใหม่นี้ คนหัวอกเดียวกันจึงกลายมาเป็นเพื่อนซี้กันอย่างรวดเร็ว

หลายปีมานี้ ทั้งสองคนคอยประคับประคองและให้กำลังใจกันในบ้านที่แทบจะไม่เหมือนบ้าน บวกกับทั้งคู่เรียนดนตรีมาตั้งแต่เด็ก จึงมีเรื่องให้พูดคุยกันตลอด ท้ายที่สุดก็ยังสอบเข้าวิทยาลัยดนตรีเดียวกันได้อีก ด้วยความที่ชอบอะไรเหมือนๆ กันแถมยังเป็นคนในครอบครัว เธอและเหลียงซินจึงคุยกันได้ไม่รู้จบ สำหรับหลินชิงชิงแล้ว นอกจากแม่และพี่สาวแท้ๆ เหลียงซินก็คือคนที่เธอสนิทใจด้วยที่สุด

พูดคุยเล่นกันต่ออีกพักใหญ่ หลินชิงชิงก็กลับขึ้นหอพัก แม้จะอยู่วิทยาลัยเดียวกันแต่พวกเธอเรียนคนละคณะ จึงไม่ได้อยู่หอพักเดียวกัน เหลียงซินต้องเดินไปกลับร่วมครึ่งชั่วโมงเพื่อเอาของขวัญมาให้เธอ

เวลาล่วงเลยเข้าใกล้เที่ยงคืน รูมเมตพากันเข้านอนหมดแล้ว หลินชิงชิงกลับเข้าห้อง ล้างหน้าล้างตาอย่างเงียบเชียบแล้วปีนขึ้นเตียง

สงสัยเพราะมัวแต่พะวงเรื่องการแข่งขันพรุ่งนี้ ตุ๊กตาตัวโตที่ถูกวางแหมะไว้บนโต๊ะจึงถูกลืมสนิท เธอเลยไม่ได้นอนกอดตุ๊กตานำโชคอย่างที่เพื่อนกำชับไว้ ประหลาดอยู่นิดหน่อยตรงที่ เดิมทีเธอคิดว่าคืนนี้คงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอหลับสนิทกว่าที่คิด

แสงแดดนอกหน้าต่างแยงตาจนรู้สึกไม่สบาย หลินชิงชิงสะดุ้งตื่น สัญชาตญาณสั่งให้ควานหานาฬิกาปลุกหัวเตียง แต่คลำหาอยู่นานก็ไม่เจอ เธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงกะพริบตาปรับแสงแล้วมองไปที่โต๊ะ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

ห้องนี้ไม่ใช่ห้องพักในหอของเธอแน่ๆ แต่มันกลับดูคุ้นตา... นี่มันห้องนอนสมัยเด็กที่เธอเคยอยู่ตอนที่พ่อแม่ยังไม่หย่ากันนี่!

หลังพ่อแม่แยกทาง พ่อก็ย้ายไปลงหลักปักฐานที่เมืองเซียงไห่ เธอที่อยู่ในสิทธิ์การดูแลของพ่อก็ต้องย้ายตามไปด้วย ที่นี่คือบ้านที่เธอจะได้กลับมาแค่ช่วงสุดสัปดาห์หลังจากสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วเท่านั้น แปลกจริงเชียว เธอนอนอยู่ที่หอพักแท้ๆ แล้วโผล่มาที่นี่ได้ยังไง?

หลินชิงชิงยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทว่าพอขยับตัว อาการปวดแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ศีรษะ เธอยกมือคลำหน้าผากตามสัญชาตญาณ แล้วก็ต้องพบว่ามีผ้าพันแผลพันอยู่รอบหัว หญิงสาวงุนงงไปหมด รีบลงจากเตียงไปส่องกระจกดู

ที่หัวของเธอมีผ้าพันแผลพันอยู่จริงๆ ด้วย แต่เธอไปได้แผลนี้มาตอนไหนกัน? ก่อนนอนยังปกติดีทุกอย่างนี่นา

แถมเธอยังรู้สึกว่าเงาตัวเองในกระจกดูแปลกตาไป หน้าตาแบบนี้คือเธอไม่ผิดแน่ แต่มันซูบผอมลงไปมาก ผิวที่เคยขาวก็ไม่ใช่ขาวแบบสุขภาพดี แต่มันดูซีดเซียวเหมือนคนขาดสารอาหาร

หลินชิงชิงมืดแปดด้าน ภาพตรงหน้าเหมือนความฝันที่จับต้องไม่ได้ ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยทว่าแปลกตาในกระจก และตั้งคำถามว่านี่คือความฝันหรือไม่ หางตาก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาแขวนผนังด้านหลัง...

เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เก้าโมงยี่สิบนาที!

หลินชิงชิงตาสว่างวาบ วันนี้เธอมีแข่งนี่นา!

เธอยังอยู่ในชุดนอน จึงรีบถอดออกแล้วรื้อหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แต่เสื้อผ้าในตู้กลับดูไม่ค่อยคุ้นตา แถมสไตล์ยังดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก โดยเฉพาะชุดนอนลูกไม้ที่แขวนเรียงรายอยู่นั่น วัยอย่างเธอไม่มีทางพิจารณาซื้อมันแน่ๆ

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว เ

ธอคว้าชุดอะไรก็ได้มาใส่ลวกๆ เพิ่งจะเปลี่ยนเสร็จก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ตามมาด้วยเสียงของพี่สาว

"ชิงชิง ตื่นหรือยัง?"

"ตื่นแล้ว..."

ทันทีที่เปล่งเสียง หลินชิงชิงก็ต้องตกใจกับเสียงของตัวเอง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! ทำไมเสียงของเธอถึงกลายเป็นแบบนี้?

แหบพร่าและฟังไม่ได้ศัพท์ เธอรีบกระแอมเคลียร์คอ ลองเปล่งเสียงอีกครั้ง

"ฉัน..."

ก็ยังคงเป็นเสียงที่แหบพร่าสุดทนทานเช่นเดิม

หลินชิงชิงสติแตกไปแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้!?? เสียงเธอเป็นอะไรไป?! วันนี้เธอต้องไปแข่งนะ!

จังหวะนั้น 'หลินเจินเจิน' พี่สาวของเธอก็ผลักประตูเข้ามาพอดี หลินชิงชิงเห็นหน้าพี่สาวก็รีบพุ่งเข้าไปถามอย่างร้อนรน

"พี่คะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงฉันถึงกลายเป็นแบบนี้? ฉันต้องไปแข่งนะ เสียงพังแบบนี้จะทำยังไง? แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่บ้านได้ ฉันต้องอยู่ที่หอนี่นา!"

เธอลูบหัวตัวเอง

"แล้วหัวฉันไปโดนอะไรมา? ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

โครงหน้าของหลินเจินเจินคล้ายคลึงกับหลินชิงชิงอยู่หลายส่วน ทั้งคู่จัดว่าเป็นสาวสวยขนานแท้ แต่เครื่องหน้าของหลินชิงชิงจะมีความคมชัดกว่า หลินเจินเจินเป็นความงามแบบอ่อนหวานนุ่มนวล ส่วนหลินชิงชิงจะสวยแบบเฉี่ยวและดึงดูดสายตามากกว่า

หลินเจินเจินเองก็ถูกคำถามเป็นชุดนี้ทำเอามึนงงไปเหมือนกัน

"พูดเหลวไหลอะไรของเธอ แข่งอะไรกัน?"

เช้าตรู่ขนาดนี้ยังไม่ได้ดื่มเหล้า ไม่น่าจะเมาโวยวาย แถมท่าทางร้อนรนจนน้ำตาแทบจะร่วงของน้องสาวก็ไม่เหมือนจงใจล้อเล่นอยู่เลย

หลินชิงชิงไม่มีเวลามาซักไซ้ไล่เลียงแล้ว เพราะสายมากแล้ว ขืนชักช้าจะไปไม่ทัน เธอพยายามเค้นเสียงอีกหลายครั้งแต่มันก็ยังแหบพร่า หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ

"ทำไงดีๆๆ สภาพแบบนี้จะไปแข่งได้ยังไง?"

หลินเจินเจินเดินเข้าไปจับไหล่น้องสาวทั้งสองข้าง ถามเสียงนุ่ม

"ใจเย็นๆ ก่อน แล้วค่อยๆ บอกพี่ เธอจะไปแข่งอะไร?"

หลินชิงชิงรีบตอบ

"ก็รายการออดิชันของช่อง 1 ไงคะ สามปีมีครั้งนึง ตอนนี้วนมาถึงรอบคัดเลือกเขตเป่ยเฉิงพอดี ถ้าพลาดครั้งนี้ฉันต้องรออีกตั้งสามปี ถึงตอนนั้นฉันก็ยี่สิบสามแล้ว ถ้าจะดังก็อยากดังไวๆ หน่อย แถมฉันยังเตรียมตัวเพื่องานนี้มาตั้งเยอะ ไม่อยากรออีกสามปีแล้ว! แต่ว่าเสียงฉัน... เสียงฉันทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ!"

เสียงพังแบบนี้จะไปร้องเพลงได้ยังไง? เธอร้องไห้โฮ น้ำตาหยดแหมะๆ หลินเจินเจินจ้องหน้าน้องสาวแท้ๆ ของตนด้วยความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าสีหน้านี้ไม่ได้เสแสร้งแน่ หลินเจินเจินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า

"ชิงชิง บอกพี่หน่อยว่าตอนนี้วันที่เท่าไหร่"

"วันที่ 23 พฤษภาคมไงคะ รอบคัดเลือกเริ่มวันที่ 23 พฤษภาคม ฉันจำได้แม่น"

ก่อนหน้านี้เธอผ่านรอบออดิชันและรอบสองมาแล้ว รอบนี้คือจุดชี้ชะตาว่าเธอจะได้แจ้งเกิดหรือไม่ เธอจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

"ปีอะไร?" หลินเจินเจินถามต่อ

"ปี 2013 สิคะ" หลินชิงชิงตอบอย่างมั่นใจ

น้ำเสียงของเธอหนักแน่น แววตากระจ่างใส ไม่เหมือนคนเสียสติเลยสักนิด แต่นั่นกลับยิ่งทำให้หลินเจินเจินตกตะลึง เธอจ้องหน้าน้องสาวนิ่งงันอยู่นาน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยเน้นย้ำทีละคำ

"ชิงชิง... ตอนนี้ปี 2018 แล้ว"ข้อความ

หลินชิงชิงชะงักไปนิด ก่อนจะยิ่งร้อนรน

"พี่คะ จะมาล้อเล่นอะไรเอาป่านนี้เนี่ย?"

หลินเจินเจินไม่ตอบ แต่ลากแขนเธอเดินออกไปข้างนอกทันที เธอพาน้องสาวเดินผ่านโถงร้านอาหารที่จอแจออกไปยืนอยู่หน้าประตู ป้ายด้านบนสลักอักษรลี่ซูคำว่า "ภัตตาคารเหอผิง" ซึ่งเป็นร้านที่คุณตาของทั้งสองบุกเบิกมากับมือ

ตอนนี้หลินเจินเจินลากหลินชิงชิงมายืนอยู่หน้าภัตตาคารเหอผิง ลมหนาวพัดกระโชก เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า เมื่อครู่อยู่ในห้องที่มีฮีตเตอร์เลยไม่รู้สึก เธอคิดว่ายังเป็นฤดูร้อนจึงใส่แค่เสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้น พอออกมาโดนลมหนาวเข้า หลินชิงชิงก็ถึงกับสั่นสะท้าน

ป้ายโฆษณาตามท้องถนนเต็มไปด้วยสโลแกน

'สวัสดี ปีใหม่ 2018'

หลินชิงชิงเพิ่งสังเกตเห็นว่ารอบๆ ภัตตาคารมีตึกสูงผุดขึ้นมาหลายตึก ถนนหนทางที่เคยคุ้นตาก็เปลี่ยนไปมาก มีเพียงถนนสายนี้ของภัตตาคารเหอผิงเท่านั้นที่ยังคงกลิ่นอายย่านเก่าแก่ของเมืองเป่ยเฉิงเอาไว้

"ทีนี้....เห็นชัดหรือยัง?"

หลินเจินเจินหันมาถาม

แต่หลินชิงชิงก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร?

จะเป็นไปได้ยังไง!

เมื่อคืนเธอยังนอนอยู่ที่หอพักแท้ๆ ยังเตรียมตัวสอบอยู่เลย

ไหงตื่นมาอีกทีถึงวาร์ปมาโผล่ปี 2018 ได้ล่ะ!