ตอนที่ 9 — 009

บทที่ 9 ร้านเล็กได้รับความนิยมพุ่งขึ้น

ตอนมู่จิ่นตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว สวีมู่กับเยว่หยิงกลับถึงบ้านกันเรียบร้อย อีกครึ่งเดือนก็จะรับมอบบ้านใหม่ได้ แต่เงินสำหรับสั่งซื้อม่านป้องกันยังไม่พอ

“เสี่ยวจิ่นคนเก่งของพี่ เหนื่อยหน่อยนะ สัปดาห์นี้ครูพาพวกเราไปทัศนศึกษาที่ดาวเทียนเหอ ฉันเห็นพืชจากดาวสีน้ำเงินโบราณตั้งเยอะแยะในพิพิธภัณฑ์ ที่ชอบที่สุดคือดอกบัวที่งอกจากโคลนตมแต่ไม่แปดเปื้อน เสียดายจัง ตอนนี้แทบไม่ได้เห็นพืชพวกนั้นแล้ว!”

เยว่หยิงกอดมู่จิ่นอย่างตื่นเต้น ก่อนจะออกไม้ท่าไม้ทางเล่าประสบการณ์ที่พบเห็นตลอดการเดินทางให้ทุกคนฟัง

“จริงสิ พวกเรายังบังเอิญเจอฟู่ชิงโจวกำลังถ่ายภาพยนตร์ด้วย ตัวจริงหล่อกว่าในรูปบนเครือข่ายดวงดาวอีก เสียดายที่เขากำลังถ่ายทำอยู่ เลยเข้าไปขอลายเซ็นไม่ได้” น้ำเสียงของเธอยังเจือความเสียดายอยู่ไม่น้อย

“ได้เห็นฟู่ชิงโจวตัวจริงก็ดีมากแล้ว!” หลานจืออดพูดด้วยความอิจฉาไม่ได้

สองแม่ลูกเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เหลือเพียงพ่อลูกอีกสองคนที่ทำหน้างง

“ฟู่ชิงโจวคือ...ใครเหรอ?” มู่จิ่นถามเสียงเบา

“หืม? เสี่ยวจิ่นไม่เคยดูหมวดบันเทิงบนเครือข่ายดวงดาวเลยเหรอ? ฟู่ชิงโจวนะ! นักแสดงชายที่ดังที่สุดในช่วงหลายปีมานี้ ทั้งหล่อมากทั้งแสดงเก่ง แถมยังมีรูปลักษณ์แบบชาวหัวเซี่ยบนดาวสีน้ำเงินโบราณอย่างชัดเจน ผมดำ ตาดำ รูปร่างสูงสง่า หน้าตาแทบจะสมบูรณ์แบบเลย”

เยว่หยิงยังไม่ทันคิดว่าจะอธิบายให้น้องสาวฟังอย่างไร หลานจือก็แนะนำขวัญใจของตัวเองเสียครบถ้วนด้วยท่าทางของแฟนตัวยง

มู่จิ่นตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ ได้แต่คิดในใจเงียบ ๆ ว่า ไม่คิดเลยว่าแม่จะตามดาราด้วย เห็นชัดเสียขนาดนี้

ในที่สุดสวีมู่ก็รู้เสียทีว่าทำไมบางคืนภรรยาของตัวเองถึงชอบเข้าไปโต้เถียงกับคนอื่นบนเครือข่ายดวงดาว ที่แท้ก็เข้าไปปกป้องขวัญใจจากพวกที่คอยโจมตีนี่เอง

“เขาหล่อจริง ๆ นะ” เยว่หยิงเปิดภาพหล่อ ๆ ของฟู่ชิงโจวที่เก็บไว้ในเครื่องสื่อสารประจำตัวให้น้องสาวดู พร้อมพยายามชักชวนให้ชอบตามไปด้วย

มู่จิ่นมองรูปพร้อมฟังแม่กับพี่สาวสรรเสริญสารพัด ก็ได้แต่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา ตั้งแต่ความทรงจำจากชาติก่อนกลับคืนมา เธอก็เอาแต่คิดว่าจะหาเงินอย่างไร เวลาขึ้นเครือข่ายดวงดาวก็มักใช้ศึกษานโยบายและกฎหมายของสหพันธรัฐในปัจจุบัน ไม่ก็ค้นข้อมูลเกี่ยวกับพืชชนิดต่าง ๆ

ถึงอย่างไร การเปลี่ยนดาวขยะทั้งดวงให้กลายเป็นดาวสีเขียวไม่เพียงสิ้นเปลืองเงินมหาศาล แต่ยังต้องใช้ทั้งเวลาและแรงกายแรงใจอย่างมาก

ส่วนวงการบันเทิงในยุคดวงดาว เธอแทบไม่เคยสนใจ ยุคนี้มีคนหน้าตาดีอยู่มากมาย ความผิดปกติบนใบหน้าส่วนใหญ่มักเกิดจากปัญหาทางพันธุกรรม หรือการอยู่ในบริเวณที่มีรังสีรุนแรงเป็นเวลานานจนเกิดการกลายพันธุ์ แต่ปัญหาเหล่านี้สามารถแก้ไขได้ด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์ การศัลยกรรมในยุคดวงดาวพัฒนากว่าอดีตมาก ผลข้างเคียงแทบไม่มี

ถึงอย่างนั้น ต่อให้ปรับเปลี่ยนแค่ไหนก็ยังสู้คนที่มีพื้นฐานดีมาตั้งแต่เกิดไม่ได้ และในสายตามู่จิ่น คนในครอบครัวสวีก็ล้วนหน้าตาดีกันทุกคนอยู่แล้ว ตอนนี้ในสายตาเธอมีแต่เหรียญดวงดาว จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจดารากัน

“พ่อ พ่อกับแม่ลาออกจากงานดีไหม? พวกเรามาช่วยกันดูแลร้านบนเครือข่ายดวงดาวเถอะ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้คำสั่งซื้อในร้านเพิ่มขึ้นเยอะมาก การเร่งให้พืชโตไม่ยาก แต่ตอนบรรจุของกับส่งพัสดุเริ่มทำไม่ทันแล้ว” มู่จิ่นพูดพลางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “งานของพ่อกับแม่ก็เหนื่อยมาก เจ้านายใจดำชอบให้ทำงานล่วงเวลาแล้วยังไม่จ่ายค่าล่วงเวลาอีก”

สวีมู่หัวเราะพลางหยอกลูกสาวคนเล็ก “แล้วเสี่ยวจิ่นจะจ่ายเงินเดือนให้พ่อกับแม่เท่าไรล่ะ?”

“พ่อกับแม่รวมกันสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ฉันกับพี่สาวคนละสามสิบเปอร์เซ็นต์”

เดิมทีสวีมู่เพียงพูดเล่น ไม่คิดว่ามู่จิ่นจะตอบอย่างจริงจัง เขาลูบผมนุ่มของเธอ “แบบนั้นเสี่ยวจิ่นเสียเปรียบเกินไปแล้ว เงินสร้างบ้านส่วนใหญ่ก็เป็นเงินของเธอ สินค้าที่ขายในร้านแทบทั้งหมดก็เป็นพืชที่เธอปลูก พ่อกับแม่จะเอาเปรียบเธออยู่เรื่อยไม่ได้หรอก”

“ใช่ ต่อให้เป็นพี่น้องกันก็ยังต้องแบ่งเรื่องเงินให้ชัดเจน เสี่ยวจิ่นทำแบบนี้ไม่ได้” หลานจือพูดเสริมอย่างอ่อนโยน

“แล้วฉันเองก็แทบไม่ได้ช่วยเสี่ยวจิ่นเท่าไร เป็นพี่สาวแล้วน่าอายจริง ๆ!”

สุดท้ายหลังถกเถียงกันอยู่นาน หลานจือกับสวีมู่ได้ส่วนแบ่งคนละสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนเยว่หยิงเดิมจะได้รับค่าตอบแทนตามจำนวนพืชที่เธอช่วยเร่งให้เติบโตในแต่ละเดือน เพราะหลักสูตรของเธอค่อนข้างพิเศษ บางครั้งยังต้องเดินทางไปศึกษาดูงานบนดาวดวงอื่น จึงมีเวลาช่วยร้านไม่มากนัก แต่ภายใต้การยืนกรานของมู่จิ่น สุดท้ายเยว่หยิงก็ได้ส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์เช่นกัน

ระหว่างนั้นเธอยังพบสาเหตุที่ทำให้คำสั่งซื้อของร้านเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันด้วย

ช่วงนี้บนเครือข่ายดวงดาวมีผู้ถ่ายทอดสดด้านอาหารคนหนึ่งชื่อลีน่าที่เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา เธอมักซื้อวัตถุดิบจากร้านนี้เป็นประจำ เมื่อผู้ติดตามสงสัยและถามว่าวัตถุดิบซื้อจากที่ไหน ลีน่าจึงแบ่งปันร้านเล็กสุขสันต์ทั้งครอบครัวออกไป หลายคนกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ แล้วก็พบเข้ากับร้านดีที่ซ่อนตัวอยู่แห่งนี้

ชนิดผักในร้านมีไม่มาก ส่วนผลไม้ก็มีเพียงสตรอว์เบอร์รี แต่คำชมกลับเยอะมาก ลูกค้าหลายคนยังเป็นคนเดิมที่กลับมาซื้อซ้ำ อีกทั้งเจ้าของร้านแต่ละครั้งก็ลงสินค้าในจำนวนไม่มาก ซึ่งทุกคนต่างเข้าใจได้ เพราะอาหารธรรมชาติปลูกยากอยู่แล้ว

มู่จิ่นไม่รู้เลยว่าพวกเขาคิดกันแบบนั้น เหตุผลที่เธอลงสินค้าไม่มากก็เพียงเพราะพ่อกับแม่กลัวว่าการเร่งให้พืชเติบโตในปริมาณมากจะกระทบต่อร่างกายของเธอ ประกอบกับบ้านใหม่ยังสร้างไม่เสร็จ บ้านที่อยู่ในตอนนี้ก็ไม่มีพื้นที่วางกระถางมากนัก รอบข้างมีผู้คนจับตามองอยู่ตลอด จึงไม่สามารถลงมือปลูกในลานบ้านโดยตรงได้

หลังจากลีน่าแนะนำร้านออกไป สินค้าของร้านเล็กแทบจะหมดทันทีที่นำขึ้นขาย คนส่วนใหญ่เริ่มจากซื้อกลับไปลองด้วยความอยากรู้ แต่พอกินแล้วก็หยุดซื้อซ้ำไม่ได้

ผักและผลไม้จากร้านนี้ไม่เพียงสดใหม่ ค่าพลังงานยังไม่นับว่าต่ำ หลังจากกินติดต่อกันหลายมื้อ หลายคนรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บางคนสงสัยจึงไปตรวจที่โรงพยาบาล แล้วพบว่าสารพิษที่สะสมในร่างกายจากรังสีลดลงจริง ๆ

ประสิทธิภาพด้อยกว่ายาปลอบประโลมพลังจิตระดับต่ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่พวกนี้เป็นอาหารธรรมชาติที่มีค่าพลังงานไม่ถึงสามสิบเสียด้วยซ้ำ!

พืชธรรมชาติที่ใช้ผลิตยาปลอบประโลมพลังจิต อย่างต่ำต้องมีค่าพลังงานมากกว่าสี่สิบ และยาปลอบประโลมพลังจิตราคาต่ำหนึ่งหลอดก็มีราคาถึงหนึ่งแสนเหรียญดวงดาว

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใครลองกินอาหารธรรมชาติให้มากขึ้น เพื่อหวังขจัดสารพิษในร่างกาย แต่มีเพียงอาหารที่ค่าพลังงานเกินสามสิบเท่านั้นจึงจะเห็นผลเล็กน้อย ซึ่งเมื่อเทียบราคาแล้วกลับไม่คุ้มเท่าซื้อยาปลอบประโลมพลังจิตหนึ่งหลอด

ยิ่งคนที่มีระดับพลังจิตสูง เมื่อห้วงจิตเกิดอาการคลุ้มคลั่ง ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ยิ่งรุนแรง ส่วนสารพิษที่สะสมในร่างกายจากรังสีก็คือหนึ่งในปัจจัยกระตุ้นให้ห้วงจิตเกิดอาการคลุ้มคลั่ง

อาการห้วงจิตคลุ้มคลั่งเป็นสิ่งที่ผู้คนในยุคดวงดาวทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ โชคดีที่มีการพัฒนายาปลอบประโลมพลังจิตขึ้นมาสำเร็จ เพียงแต่ต้องใช้ยาชนิดนี้ทุกหนึ่งปี ส่วนผู้ที่มีระดับพลังจิตต่ำ ความเจ็บปวดและความเสียหายจากอาการคลุ้มคลั่งก็จะน้อยกว่า

คนจำนวนมากที่พลังจิตระดับต่ำและไม่มีเงินซื้อยาปลอบประโลมพลังจิตจึงเลือกอดทนเอา แต่สารพิษที่สะสมอยู่จะส่งผลต่ออายุขัย

ตอนนี้พื้นที่ความคิดเห็นของร้านเต็มไปด้วยข้อความเร่งให้เจ้าของร้านนำสินค้าขึ้นขายเพิ่ม

[น่าน่าน่าน่า: เจ้าของร้าน ลงของเพิ่มหน่อยเถอะ แย่งไม่เคยทันเลย!]

[ขอให้รวยเละ: ฮี่ ๆ ฉันแย่งสตรอว์เบอร์รีได้แล้ว]

[สามีฉันหล่อมาก: คนข้างบนเกินไปแล้ว ลงโทษด้วยการแบ่งสตรอว์เบอร์รีให้ฉันครึ่งหนึ่ง]

[…]

เยว่หยิงพิงไหล่มู่จิ่น พลางเปิดพื้นที่ความคิดเห็นของร้านให้น้องสาวดู

“ช่วงนี้คำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นเยอะมาก ของขึ้นปุ๊บก็หมดปั๊บ ตอนนี้เงินซื้อม่านป้องกันก็ครบแล้ว พรุ่งนี้เรารับบ้านแล้วก็ย้ายเข้าอยู่ได้เลย”

“ช่วงนี้พี่สาวเหนื่อยมากเลย”

“ฉันก็แค่ช่วยเร่งผักกาดขาวไม่กี่ต้นเอง เสี่ยวจิ่นยังเอามะเขือเทศค่าพลังงานหกสิบมาให้ฉันเติมพลังจิตทุกวัน จะเรียกว่าเหนื่อยอะไรได้ล่ะ เสียดายที่ของค่าพลังงานสูงพวกนี้ขายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเราคงซื้อดาวได้เร็วกว่านี้” พูดจบเยว่หยิงก็ถอนหายใจ

มู่จิ่นกลับไม่ได้ใส่ใจนัก “ไม่ต้องรีบหรอก พวกเรายังเด็กอยู่ ตอนนี้ผักกาดขาวที่พี่ให้เสี่ยวลวี่เร่งการเติบโตก็มีค่าพลังงานเกือบสามสิบแล้ว พอย้ายบ้านเสร็จ พวกเราก็ลงขายผักผลไม้ที่มีค่าพลังงานประมาณสามสิบได้”

“ลานหน้าบ้านใหม่กว้างมาก พ่อก็สั่งหุ่นยนต์การเกษตรไว้แล้ว ถึงตอนนั้นเราปลูกผักกับผลไม้ไว้ที่ลานหน้า ปล่อยให้มันเติบโตตามธรรมชาติ พอมีคำสั่งซื้อค่อยเร่งให้สุกก็ได้ แบบนี้จะใช้พลังจิตน้อยลงด้วย”

เยว่หยิงพยักหน้า ตอนนี้พ่อเพิ่งส่งคำสั่งซื้อชุดล่าสุดออกไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่มีตัวเก็บของมิติ การส่งพัสดุก็สะดวกขึ้นมาก อีกทั้งยังไม่ต้องกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจจากเพื่อนบ้านรอบ ๆ เหมือนเมื่อก่อนอีก