ตอนที่ 100 — ตอนที่ 100 เชิญคนทรงเจ้ามาทำพิธีเถอะ

หลี่ชุ่ยฮวาไม่โวยวายอีกต่อไป หล่อนปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืน

"หัวหน้าครอบครัว แกอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ฉันจะไปหาจางเหอฮวาดูสักหน่อย ไปถามให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

หลี่ชุ่ยฮวาปัดเศษดินบนมือ แล้วเดินเข้าห้องไปรวบจัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย หล่อนเหยียบบนม้านั่งแล้วเอื้อมหยิบตะกร้าสานใบเล็กบนหลังตู้ออกมา ข้างในมีไข่ไก่อยู่สิบห้าฟอง ล้วนเป็นไข่ที่แม่ไก่สองตัวของบ้านหล่อนออกไข่มา ไข่ไก่ที่แม่ไก่ออกมาถูกส่งให้จางเหอฮวากินจนหมด พวกเขาพ่อแม่ลูกสามคนไม่เคยได้ลิ้มรสเลยสักฟอง ทุ่มทุนไปมหาศาลขนาดนี้ หากเถี่ยต้านไม่ได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาล ก็คงต้องกล้ำกลืนความเจ็บช้ำน้ำใจแต่เพียงฝ่ายเดียวจริงๆ

หล่อนหยิบผ้าคลุมผมสามเหลี่ยมผืนหนึ่งมาคลุมทับตะกร้าไว้ แล้วก้าวออกจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของโจวม่านชาง

โจวต้าเหนาไต้นั่งมองเมียของตนเดินออกจากบ้านไปพลางถอนหายใจ นังผู้หญิงผลาญบ้านผลาญเมืองคนนี้ช่างหัวดื้อหัวรั้นนัก ไปขอขมาตระกูลหลินมันจะตายหรือไร เขาโมโหฮึดฮัดสวมรองเท้าแล้วเดินเข้าห้องไป โจวเถี่ยต้านก็รีบห่อไหล่ก้มหลังเดินตามเข้าไป อากาศหนาวจัดจริงๆ

ตอนที่หลี่ชุ่ยฮวาเดินเข้าลานบ้าน โจวสุ่ยเชอกำลังนั่งยองๆ เล่นหิมะอยู่บนพื้นลานบ้าน มือถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำแต่เขาก็ไม่กลัวหนาว อายุอานามปาเข้าไปยี่สิบเอ็ดหรือยี่สิบสองปีแล้ว ใบหน้าของเขามอมแมมสกปรกอยู่ตลอดเวลาจนแทบมองไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นอย่างไร นิสัยใจคอก็เหมือนเด็กเล็กๆ กินดื่มอุจจาระปัสสาวะล้วนต้องมีคนคอยดูแลจัดการให้ทั้งสิ้น

พอเห็นมีคนเดินเข้ามา โจวสุ่ยเชอก็ฉีกยิ้มโง่งมให้หลี่ชุ่ยฮวา น้ำลายไหลย้อยหยดลงบนพื้น

หลี่ชุ่ยฮวาปรายตามองโจวสุ่ยเชอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ทันใดนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้นแล้วยื่นมือตรงมาทางหลี่ชุ่ยฮวา

หลี่ชุ่ยฮวาสะดุ้งตกใจ "ไอ้เด็กเปรตนี่!"

หล่อนยกมือขึ้นจะเงื้อตี แต่พอนึกดูอีกทีก็ช่างเถอะ จะไปถือสาหาความอะไรกับคนสติไม่ดี อีกอย่างหากหล่อนลงมือตีโจวสุ่ยเชอ เกิดจางเหอฮวาโมโหขึ้นมาจะทำอย่างไร หล่อนจึงสะบัดหน้าอย่างหงุดหงิดก้าวเข้าไปในห้องพลางส่งเสียงร้องทัก "คุณป้า คุณลุงคะ!"

โจวสุ่ยเชอยืนหัวเราะร่าปรบมืออยู่ข้างหลังหล่อน "ก้นใหญ่ ก้นใหญ่เตะมันดี!"

เวลานั้นเอง โจวม่านชางที่คาบกล้องยาสูบไว้ในปากก็เปิดประตูชะโงกหน้าออกมา

"อ้าว ชุ่ยฮวา เข้ามาสิ สุ่ยเชอ ข้างนอกมันหนาวนะ เข้ามาเล่นในบ้านเร็วเข้า!"

โจวสุ่ยเชอไม่สนใจพ่อของตน ยังคงนั่งยองๆ เล่นหิมะต่อไป

หลี่ชุ่ยฮวาเดินเข้าไปในห้อง อังมือผิงไฟข้างเตา ขาของจางเหอฮวายังไม่หายสนิทดี หล่อนนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนหัวเตียงเตา มีผ้าลายดอกโพกศีรษะไว้โดยสอดแผ่นขิงแก่ไว้ข้างใน ใบหน้าดูซีดเซียวไร้สีเลือด พลางเหลือบตาขึ้นมองหลี่ชุ่ยฮวาที่เดินเข้ามา

"ชุ่ยฮวามาแล้วหรือ"

"ค่ะคุณป้า"

หลี่ชุ่ยฮวาวางไข่ไก่ลงบนโต๊ะ "คุณป้าคะ ไข่ไก่พวกนี้แม่ไก่บ้านฉันออกไข่มาทั้งนั้น เอามาให้คุณป้าบำรุงร่างกายค่ะ ขาข้างนี้ใกล้จะหายดีแล้วใช่ไหมคะ?"

"จะดีอะไรกันล่ะ คันยุบยิบอยู่ข้างในกระดูกจะตาย ชุ่ยฮวา เอาไข่ไก่มาให้อยู่เรื่อยทำไมกัน เก็บไว้ให้ที่บ้านพวกเธอกินเถอะนะ"

"ฉันเก็บไว้มีกินอยู่แล้วค่ะ กระดูกคันก็แสดงว่าใกล้จะหายแล้ว คุณป้าต้องพักฟื้นให้ดีนะคะ เอ่อ… คุณป้าคะ วันนี้สุ่ยฟู่กับซิ่งเอ๋อร์เข้าเมืองเอกของมณฑลไปซื้อของสินสอดแล้วหรือคะ?"

"หืม? อ้อ!"

หลี่ชุ่ยฮวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "คุณป้าคะ คุณป้าไม่คัดค้านเรื่องที่โจวสุ่ยฟู่จะแต่งงานกับซิ่งเอ๋อร์แล้วหรือคะ? วันก่อนยังเอะอะโวยวายหนักขนาดนั้น อยู่ๆ ก็ไม่คัดค้านเสียเฉยๆ ฉันล่ะรู้สึกแปลกประหลาดใจยิ่งนัก คุณป้าคะ ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะคะ พวกเรายังไม่ต้องเอ่ยถึงภูมิหลังชนชั้นของตระกูลหลินหรอก คุณป้าลองคิดดูสิคะ ซิ่งเอ๋อร์เดิมทีเป็นคู่หมายที่ทาบทามไว้ให้สุ่ยเชอ แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นเมียของสุ่ยฟู่เสียอย่างนั้น ต่อไปไม่พ้นกลายเป็นเรื่องตลกให้ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะเอาหรอกหรือ บ้านของคุณป้าก็เป็นคนมีหน้ามีตาในหมู่บ้านโจวจวงแห่งนี้ ไม่ควรทำเรื่องแบบนี้เลยนะคะ ไม่รู้ว่าคุณป้าคิดอย่างไรถึงได้ยอมตกลงให้สุ่ยฟู่กับซิ่งเอ๋อร์แต่งงานกัน"

"โอ๊ย!"

เข็มในมือของจางเหอฮวาพลันแทงเข้าที่นิ้วมือจนเลือดไหล หล่อนรีบเอานิ้วเข้าปากดูดเลือดทันที