ตอนที่ 102 — ตอนที่ 102 มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดอีกครา (2)

นั่นไม่ใช่ฉีฮวนหรอกหรือ!

“เฮ้ ฮวนเอ๋อร์! ฉีฮวน!”

เมื่อได้ยินเสียงคนร้องเรียก ฉีฮวนถึงได้เงยหน้ามองมาทางนี้ ครั้นเห็นว่าเป็นหลินจู๋จิ่ว เขาก็ประหลาดใจไปชั่วครู่ ก่อนจะระบายยิ้มกว้างพลางโบกไม้โบกมือ ฝ่าดงจักรยานที่สัญจรไปมาเดินข้ามมาหา แล้วดึงหลินจู๋จิ่วเข้ามากอดหมับในอ้อมแขน

“เฮ้ จู๋จิ่ว ทำไมนายถึงมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองเอกของมณฑลอีกล่ะเนี่ย? ดูสิ พวกเราสองคนมีวาสนาต่อกันจริงๆ แบบนี้ก็ยังบังเอิญเจอกันได้อีก เสื้อโค้ตทหารตัวนี้ของนายยอดเยี่ยมมากเลยนะเนี่ย เอามาจากไหนกันน่ะ?”

หลินจู๋จิ่วไม่ได้ถือสาอะไร ทั้งสองคนจึงกอดคอเดินเคียงข้างไปด้วยกัน

“พี่สาวฉันกำลังจะแต่งงานน่ะ ฉันเลยมาเป็นเพื่อนช่วยซื้อของสินสอด เสื้อโค้ตตัวนี้หมอซ่งเป็นคนให้น่ะ เป็นไง เท่ไหม แถมอุ่นสบายสุดๆ เลยด้วย”

“เท่ระเบิดไปเลยล่ะ น่าอิจฉาชะมัดเลย พี่สาวนายกำลังจะแต่งงานงั้นเหรอ! แต่งกับใครล่ะ?”

“คุณหมอโจวสุ่ยฟู่จากโรงพยาบาลศูนย์ เป็นคนหมู่บ้านโจวจวงเหมือนกัน แถมยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวในหมู่บ้านด้วย ช่วงนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งมากมาย เล่าไปก็ยาวน่ะ”

ในยุคสมัยที่ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือและการติดต่อสื่อสารยังถูกปิดกั้น ฉีฮวนจึงไม่รู้เรื่องที่หลินจู๋จิ่วได้รับบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยแม้แต่น้อย หลินจู๋จิ่วจึงไม่ได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด จะได้ไม่ต้องทำให้เขาเอะอะโวยวายให้เรื่องบานปลาย

ฉีฮวนยิ้มบางๆ “ฉันเองก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเหมือนกัน แต่ทางฝั่งนายน่าจะเป็นเรื่องน่ายินดีทั้งหมดสินะ ดูนายนี่สิ ร่าเริงกระปรี้กระเปร่าขึ้นทุกวัน แถมพี่ซิ่งเอ๋อร์ก็กำลังจะแต่งงานแล้ว ดีจริงๆ เลย งานแต่งงานจัดขึ้นเมื่อไหร่ล่ะ ฉันจะต้องไปร่วมงานให้ได้แน่นอน”

“น่าจะเป็นเดือนหน้านั่นแหละ เรื่องแต่งงานนี่จุกจิกยุ่งยากจะตาย เอาเป็นว่าพอถึงเวลาฉันจะแจ้งนายอีกทีก็แล้วกัน อ้อ ฮวนเอ๋อร์ ฉันบอกนายให้นะ คุณหมอซ่งช่วยสนับสนุนให้ฉันได้ไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยแล้วล่ะ วันข้างหน้าพวกเราก็จะได้เจอกันบ่อยๆ แล้ว”

ฉีฮวนชะงักไปเล็กน้อย แววตาแฝงความเดียวดายหมองเศร้าพาดผ่านไปวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “นายจะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ นั่นมันเรื่องดีมากๆ เลยนะ ศาสตราจารย์ซ่งนอกจากจะมอบเสื้อโค้ตดีๆ แบบนี้ให้นายแล้ว ยังช่วยให้นายได้เรียนมหาวิทยาลัยอีก นับว่าเป็นผู้มีพระคุณของนายจริงๆ นะจู๋จิ่ว แต่ฉันสงสัยจริงๆ พวกนายไปรู้จักกันได้ยังไงกันล่ะเนี่ย? เดิมทีฉันก็มีเรื่องข้องใจอยากจะถามนายอยู่เยอะแยะเลย กะว่าอีกสองวันพอว่างแล้วจะไปหานายที่หมู่บ้านโจวจวง ไปเยี่ยมคุณปู่กับพี่ซิ่งเอ๋อร์ด้วย”

“เรื่องนี้เล่าแล้วก็ยาว ไว้วันหน้าฉันค่อยๆ เล่าให้นายฟังนะ แล้วตอนนี้ฉันยังเข้าร่วมกองพิทักษ์ป่าอีกด้วย”

“กองพิทักษ์ป่ารับผู้หญิงด้วยเหรอ?”

“ฉันไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงสักหน่อย ยังปิดเป็นความลับกับหมอซ่งอยู่น่ะ”

“แล้วจะปิดไปได้นานแค่ไหนกัน เขาเป็นหมอนะ อีกอย่างกองพิทักษ์ป่าน่ะอันตรายจะตายไป”

“นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ตอนนี้ฉันไม่ใช่เสี่ยวจิ่วคนเดิมเมื่อก่อนแล้วนะฮวนเอ๋อร์ ส่วนเรื่องอื่นน่ะ ไว้ถึงเวลาก็ค่อยว่ากันตามสถานการณ์เถอะ เลิกพูดเรื่องฉันได้แล้ว ฉันถามนายหน่อย ตอนนี้โรงเรียนก็เปิดเทอมตั้งนานแล้ว วันนี้ทำไมนายถึงออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนได้ล่ะ?”

“อ๋อ… ไม่มีอะไรหรอก ฉันลางานน่ะ เอ้อ จู๋จิ่ว แล้วนี่นายจะไปไหนล่ะ?”

“ฉันจะไปดูที่ตลาดมืดสักหน่อย อยากจะซื้ออะไรสักนิด แล้วก็ขายของสักหน่อยด้วย”

“ขายของเหรอ? ของที่มีค่าที่สุดในตัวนายก็คือเสื้อโค้ตตัวนี้นี่แหละ นายคิดจะขายมันเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก ของเล็กๆ น้อยๆ น่ะ ไปเถอะ นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

“นายรู้เหรอว่าตลาดมืดอยู่ที่ไหน?”

“รู้สิ”

ฉีฮวนทำหน้าตาประหลาดใจอย่างยิ่ง “จู๋จิ่ว ทำไมฉันรู้สึกว่านายมีเรื่องให้น่าตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ เลยเนี่ย ฉันรู้สึกว่านายไม่เหมือนจู๋จิ่วที่ฉันเคยรู้จักเลยสักนิด”

“คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนไปตามกาลเวลาทั้งนั้นแหละ แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงก็คือพวกเราจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกันตลอดไป”

ฉีฮวนมองหน้าเธอพลางพยักหน้าและหัวเราะ “ยังจะมาทำซึ้งอีกนะ”

หลินจู๋จิ่วส่งยิ้มกว้างให้เขา แล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังตลาดมืดด้วยกัน

พอมาถึงตรงปากตรอกยาวด้านนอกตลาดมืด หลินจู๋จิ่วก็เปลี่ยนไปใส่เสื้อนวมตัวเก่าของคุณปู่ แล้วส่งเสื้อโค้ตทหารให้ฉีฮวนถือไว้

“ฮวนเอ๋อร์ ฉันเข้าไปขายของประเดี๋ยวเดียวก็ออกมาแล้ว เสื้อโค้ตตัวนี้มันสะดุดตาเกินไป นายช่วยถือไว้แล้วรอฉันอยู่ตรงนี้นะ”

ฉีฮวนจึงปล่อยให้เธอเข้าไปตามใจ เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้มีความสนใจในตลาดมืดอยู่แล้ว